tag:blogger.com,1999:blog-179794392012-01-16T16:49:12.117+02:00Ιστοριες απο το ΜοναστηριUse_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.comBlogger841100tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-45244468368468931952010-03-24T22:23:00.004+02:002010-03-24T22:29:55.953+02:00<p align="center"><a href="http://elhombredehule.files.wordpress.com/2009/04/28-days-later-empty-street-smalljpg.jpeg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 240px; FLOAT: center; HEIGHT: 129px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://elhombredehule.files.wordpress.com/2009/04/28-days-later-empty-street-smalljpg.jpeg" /></a></p><br /><br><br />Woke up in the morning... no one there.<br /><br><br />Got outside. No cars. No noise. No wind. Seemed like the world was ... void.<br /><br><br />Where am I?<br /><br><br />Where is everyone else?<br /><br><br />What is wrong here?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-4524446836846893195?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1163674172950116112006-11-17T14:08:00.000+02:002006-11-17T14:12:37.916+02:00<a href="http://www.fs.fed.us/r6/fishing/forests/mtbsno/images/coallake.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.fs.fed.us/r6/fishing/forests/mtbsno/images/coallake.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Περίμενε μέχρι μια υποψία κίνησης μια υποψία ζωής αναταράξει τα ήρεμα νερά της λίμνης με το όνομα Λήθη.<br />Το αχόρταγο στόμα του πεινούσε για φρέσκια σάρκα διψούσε για ζεστό αίμα. Τα λαίμαργα χέρια του αποζητούσαν τη ζέστη του ζωντανού κορμιού για να το μετατρέψουν όπως μοναδικά ήξεραν σε ένα άκαμπτο παγωμένο κουφάρι. Δεν μπορούσε να δεί το εμπόδιζαν χιλιάδες βρύα και μια θολούρα που τόσο εύκολα και αχάριστα τον είχε καθυποτάξει στο βάθος αυτής της αβαθούς λίμνης. Αισθανόταν το υπέρβαρο κορμί του να ταξιδεύει σε γκρεμνούς απόλυτου σκοταδιού και άχρονου πεδίου. δεν θυμόταν τίποτα και δε σκεφτόταν τίποτα. Είχε μια επιθυμία ανάλογη αυτή κάποιου ανόητου μερικά ή χιλιάδες χρόνια πριν που παρακαλούσε κάποιον ουράνιο Πατέρα να αποστρέψει του προσώπου του κάποιο πικρό Ποτήριο. Τι ίδιο ποτήριο που μερικά χρόνια αργότερα έγινε σκεύος μετάληψης της σαρκας και του αιματός του, έγινε διαθήκη για τους επερχόμενους, έγινε κατάρα και ευχή μαζί. Δεν ήθελε να του μοιάσει , ήθελε να τον ξεπεράσει. Δεν ήθελε να γίνει δούλος του, ήθελε να γίνει Κύριός του. Ηξερε όμως να περιμένει μέχρι κάποια στιγμή μια υποψία κίνησης, μια υποψία ζωής αναταράξει τα φαινομενικά ήρεμα νερά της φονικής του (ή δολοφονικής?) λίμνης με το όνομα Λήθη.<br />Ήξερε να περιμένει...ναι αυτός ήταν ο Μαρτίνος και κανείς δεν μπορούσε πλέον να τον αμφισβητήσει ώς όραμα ή ως μια αρρωστημένη φαντασίωση! Οι ξέπλεκες κοτσίδες του στις οποίες είχαν βρει καταφύγιο γλειώδη τυφλά ψάρια και μη καταγεγραμμένα μαλάκια και οστρακοειδή, το μαρτυρούσαν περίτρανα!<br />Ναι λοιπόν...ήξερε να περιμένει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-116367417295011611?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1145401332571436122006-04-19T01:48:00.000+03:002006-04-19T02:09:59.003+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/drill.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/drill.jpg" alt="" border="0" /></a><br />"<span style="font-style: italic;">Πόσο πιο κωλοζωή μπορεί να γίνει η κωλοζωή</span>;" αναρωτιέται ο Πητ ξεφυσώντας ένα δαχτυλίδι καπνού μπροστά σε ένα καθρέφτη.<br /><br />Τα σόγια του δεν θέλουν να τον δουν, φίλους ποτέ δεν είχε και γυναίκες θυμάται μόνο απο την ανθρωπολογία.... Έβλεπε τη ζωή του να επιπλέει καθημερινά σαν σκουλίκι σε νερό της τουαλέτας, που ανακατεύεται και καταπίνεται απο το ορμητικό καζανακι. Ας είναι, δεν είχε παράπονο που ήταν όλα απο άλλους, για άλλους.<br /><br />Το μόνο που του είχε μείνει πια, μια αρωστημένη φαντασίωση με πράκτορες ιπτάμενες υπεργυναίκες, ποιητές, βιωνικά ρομπότ και ατρόμητους καρατέκα, στράβωσε κι αυτο... Απο την ώρα που φώλιασε εκεί μέσα αυτός....<br /><br />Ο Μαρτίνος!<br /><br />Ο Μαρτίνος ήταν κι αυτό ένα αρωστημένο δημιούργημα της βλαμένης φαντασίας του Πητ. Ένα βλενώδες ξωτικό παράσιτο που σίγουρα φώλιασε πίσω απο κάποιο νευρώνιο χαμηλά στον εγκεφαλικό λαβύρινθο του Μαρτίνου και απο εκεί βίαζε τις αθώες πραγματικότητες που έπλαθε ο Πητ.<br /><br />Τώρα όμως είχε τη λύση... Καθώς είδε σε μια ταινία, θα έχωνε ένα αναμένο Black & Decker στο αυτί του, σημαδεύοντας το σημείο που φωλιάζει ο Μαρτίνος μέσα στον εγκέφαλο.... Το στρόφιλο θα τον λειώσει, και το εργαλείο θα βγεί χωρίς να πειραχτεί τίποτα άλλο.<br /><br />Βζζζζζζζκρρρρρρρ Αυτό ήταν... Ο Πήτ έμεινε άφωνος απο την δεξιοτεχνία του.... Μία κολώδης πράσινη μίξα στο έμβολο του Blask &amp; Decker απέμεινε για να πρεσβεύει το Είναι του Μαρτίνου....<br /><br />Ο Πητ την πέταξε στην τουαλέτα και τράβηξε αποφασίστηκα το καζανάκι... Και τότε, σαν μια άλλη Scarlet o' Hara διακύρηξε "tomorrow is another day" και ατένισε το μέλλον με αισιοδοξία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114540133257143612?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1143711492417443992006-03-30T00:40:00.000+03:002006-03-30T16:48:50.766+03:00Ε λοιπόν τα είχε βαρεθεί όλα! Δεν μπορούσε να ανεχτεί τίποτα πια από τη μίζερη ζωή όλων αυτών που τόσο γενναιόδωρα τους άφηνε να ζουν κάτω απο τον ίδιο ουρανό. Απορούσε και με τον εαυτό του,πόσο ασυνεπής θα συνέχιζε να είναι με την πρότερη συμπεριφορά του; <a href="http://www.greatwar.nl/kleur/germansomme.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.greatwar.nl/kleur/germansomme.jpg" border="0" alt="" /></a>Αυτός δεν ήταν που αφάνισε ένα ολόκληρο χωριό; αυτός δεν έβγαζε απο τη μέση όποιον του στεκόταν εμπόδια στα λυτρωτικά σχέδιά του; Αυτός δεν ήταν τιμωρός και τιμητής των πάντων συγχρόνως? <br /><a href="http://press.comedycentral.com/images/press/gallery/h/southpark/708_South_Park_Is_Gay.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;" src="http://press.comedycentral.com/images/press/gallery/h/southpark/708_South_Park_Is_Gay.jpg" border="0" alt="" /></a>Γιατί άφηνε αυτούς τους 4 νοματαίους να σεργιανούν αδιάφορα φιλοσοφώντας, περιφέροντας το έξυπνο μυαλό τους και το ποθητό κορμί τους απο χώρα σε χώρα, από πόλη σε πόλη χωρίς καμιά ντροπή χωρίς κανέναν ενδοιασμό και καμια ενοχή ή προφύλαξη! Θύμωνε με την ξιπασιά και το θάρρος αυτών των ανθρώπων που άπροκάλυπτα γινόταν θράσος και εκτόξευαν βέλη παρρησίας και αμετανόητης ματαιοδοξίας. <br />Ολες οι αντινομίες , οι αντιθέσεις και οι αντιδράσεις χαρακτήριζαν αυτούς τους τύπους που με τα στοιχεία μιας κρυφής αδελφότητας ή μιας παράνομης συμμορίας μπορούσαν να ξεγελούν να παραπλανούν και να χλευάζουν ανεμπόδιστοι ακόμα κι αυτόν στον οποίον χρωστούσαν το οτι μπορούν ακόμα να στεκονται στα δυο τους πόδια. Πολύ έυκολα θα μπορούσε να τους κάνει να ικετεύουν , να παρακαλούν στα στραβά του πόδια για λίγο οίκτο για περισσή συμπόνια κι αυτός υβριστικά να τους αρνείται οποιαδήποτε συγχώρση και άφεση αμαρτιών αν και είχε όλο το ανωθεν δικαίωμα.<br /><a href="http://emotions.4body4mind.com/fotogalerie/akt/eroticart/private_dance_big.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;"src="http://emotions.4body4mind.com/fotogalerie/akt/eroticart/private_dance_big.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Τι έκανε και άφηνε αυτά τα ποταπά ανθρωπάρια να αλωνίζουν τον κόσμο και να στολίζουν ξεδιάντροπα με την προκλητική παρουσία τους κάθε κάδρο στην παγκόσμια έκθεση ανθρώπων και γεγονότων; Ανάθεμα! Πόσο ερωτισμό θα μπορούσε να εκμπέμψει κάποιος; Πόσο ερωτισμό και πόσο πόθο έλειπε από αυτόν τον ίδιο και τον Πητ το αισχρό δημιούργημά του που τόσο αποτυχημένα μπόρεσε να προβάλλει ως όραμα για να αποσπάσει την προσοχή των πολλών και να τους μπερδέψει ακόμα περισσότερο! <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/nnn.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/200/nnn.jpg" border="0" alt="" /></a>Ο Πητ δεν υπήρχε ή υπήρχε όπως υπάρχουν όλα τα φαντάσματα, όλοι οι ανήκουστοι φόβοι μας και όλες μας οι επιθυμίες για αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να γίνει και αυτό που ποτέ δεν θα θέλαμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας. Οχι, ο Πητ απλά έπρεπε να εξαφανιστεί και θα το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη αφού τίποτα δεν πρόσφερνε στην ολοκλήρωσή του εκτός ίσως απο μια εύκολη λύση που ποτέ δεν ήταν του στοιχείου του.<a href="http://wizards.com/magic/images/mtgcom/products/chk_takeno1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://wizards.com/magic/images/mtgcom/products/chk_takeno1.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Τους έβλεπε όλους μαζί και το μόνο που ήθελε ήταν να μπλεχτεί ανάμεσά τους να αγγίξει τα κορμιά τους και να αναπνέει την ανάσα τους. Να πάρει τη ζωή τους αναπνέοντας και ό,τι άλλο μπορούσε προκειμένου να τους στεγνώσει απο κάθε τι ζωντανό που τους χατρακτήριζε. Οχι να τους σκοτώσει, όχι! Να τους αφομοιώσει ήθελε, να τους πάρει μέσα του και να γίνουν ένα! Ομως ήξερε πολύ καλά πως η διορισμένη μοίρα είναι αυτή που καθορίζει τα πάντα. Κι αυτός είχε αυτή την καταραμένη αποστολή και την άθλια μοίρα, αυτoί έπρεπε να έχουν το μοιραίο τέλος όπως ακριβώς μοιραία ήταν η ζωή τους.<br />Δεν είχε κανένα σχέδιο, κανένα πλάνο στο μυαλό του όμως ήξερε πολύ καλά πως έπρεπε να τελειώσει αν ήθελε να ταξιδέψει με ήσυχη τη συνείδησή του στους μελλοντικούς αιώνες χωρίς χρωστούμενα και οφειλές.<br /><a href="http://www.annekaringlass.com/01020%20Snake%20Woman.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;" src="http://www.annekaringlass.com/01020%20Snake%20Woman.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ο κροταλίας που έστειλε για την Εβελυν και όλοι τινάχθηκαν στην αντίπερα όχθη της λίμνης στη Villa Borghese ήταν ανίκητος. Οσο κι αν η γυναίκα προσπαθούσε να απελευθερωθεί ήξερε πως ο αγώνας με το φίδι ήταν άνισος και το αποτέλεσμα αποφασισμένο σαν το προπατορικό αμάρτημα. Με μια γλυκιά δακωματιά στο λαιμό ο κροταλίας αφησε το δηλητήριό του να κυλήσει στο αίμα της Εβελυν. Ηταν μια κίνηση που λες και η Εβελυν την αποζητούσε απο καιρό. Λες και είχε βαρεθεί όλο αυτό το κυνηγητό όλο αυτό το κρυφτό και την άσκοπη αναζήτηση. Ενα αμυδρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα τρεμάμενα χείλη της και τα βλέφαρά της άρχισαν σιγά σιγά να κλείνουν και τα χυτά πόδια της να λυγανε απο το ελάχιστο βάρος του κορμιού της. Η τελευταία εικόνα που είδε καθώς τα μάτια της αντίκρυζαν τον ουρανό ήταν η μορφή του Μαρτίνου, που σχεδόν με λαγνεία την παρατηρούσε να παίρνει τον δρόμο...τον αγύριστο!<br /><a href="http://download.churchart.com/ArtLineLibrary/c/co/confess_72kc.jpg"><img style="float:right; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;" src="http://download.churchart.com/ArtLineLibrary/c/co/confess_72kc.jpg" border="0" alt="" /></a>Τέτοια ηδονή ο Μαρτίνος είχε να νιώσει απο τότε που με μένος ασελγούσε σε κάθε πιστό που με εμπιστοσύνη προεβαινε στο μυστήριο της εξομολόγησης, φανερώνοντας στον πάστορα της ενορίας του κάθε μύχια σκέψη του, κάθε ανομωλόγητη πράξη και κρυφή αμαρτία. Τέτοια ηδονή ένιωθε καθώς τν έβλεπε να αφήνει την τελευταία πνοή της. Πήδηξε απο το δέντρο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συντρόφων της που είχαν απομακρυνθεί χωρίς να μπορούν να επέμβουν στην μοίρα να αλλάξουν το Κισμέτ και ο Μαρτίνος έσκυψε και της πήρε την τελευταία ανάσα με ένα βαθύ φιλί χώνοντας την γεμάτη χαρακιές γλώσσα του μέσα στο ύγρο στόμα της Εβελυν.<br />Αυτό ήταν! Ειχε παρει μαζί του την ανάσα της, την τελευταία της πνοή.<br /><a href="http://www.cliftorsgraveyard.com/images/Dead%20Bodies%20Wanted%20Sign.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.cliftorsgraveyard.com/images/Dead%20Bodies%20Wanted%20Sign.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Γύρισε και είδε τους άλλους να τον κοιτούν σχεδόν με αηδία. Απο την άκρη των χιλιών του αισθανόταν τα σάλια του να τρέχουν και ήταν σίγουρος πως είχε εκκρίνει προσπερματικά υγρά στο βρώμικο εσώρουχό του. Με την ανάστροφη του χεριού του σκούπισε το στόμα του ενώ είδε την Σίβα να γέρνει το κεφάλι της στο ώμο του Rock, ενώ ο Ξαβιέρ (που είχε ξεχάσει πλέον το όνειρό του ότι πήγε στη χώρα των γοργόνων και που πολύ εύκολα το εξήγησε ως "λαχτάρα θα χεις αν δεις στο ύπνο σου ψάρια και μαλάκια") έπιανε τα αχαμνά του επιδεικτικά σε μια κίνηση πρόκλησης και βλασφημίας.<br />Ο Ξαβιέρ τους παρακίνησε και τους πήρε μακρυά πριν προλάβει ο Μαρτίνος να σηκωθεί απο το πτώμα της Εβελυν που καμια σημασία δεν είχε πια για κανέναν.<br />Ενας θόρυβος τον έκανε να γυρίσει πίσω.<br /><a href="http://www.geekamerica.com/articles/movieguide/donknotts/appledumpling.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;" src="http://www.geekamerica.com/articles/movieguide/donknotts/appledumpling.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Σε παράταξη εκτελεστικού αποσπασματος στέκονταν ο Greko, η Νιοβη, ο Στεφάν και Chung Lee. Ηξερε πως είχαν περάσει στο αντίθετο στρατόπεδο απο τους άλλους 3 αλλά σίγουρα δεν ήταν στο δικό του στρατόπεδο που ήταν αντίθετο απο όλα τα άλλα. Σίγουρα η ικανοποίησή τους ήταν μεγάλη μπρος στο άψυχο κορμί της Εβελυν αλλά ο φόβος για τον Μαρτίνο πλημμύριζε τα σωθικά τους. Δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν ούτε καν να τον πλησιάσουν. Κοίταξαν προς την κατεύθυνση που έφευγαν οι άλλοι τρεις και σιωπηλοί τους ακολούθησαν αφήνοντας τον Μαρτίνο να χαϊδεύει ασυναίσθητα αλλα με πάθος το στήθος της Εβελυν.<br />Ηξερε καλά ο Μαρτίνος πως κανείς τους δεν μπορούσε να πάρει τη ζωή κανενός (οσο και να προσπαθούσαν) παρά μόνο ο ίδιος γιατί κανείς δεν είναι κανενός παρα μόνο δικοί του!<br />Με αυτή τη σκέψη σηκώθηκε ορθιος και αφού έφτυσε στο μαρμαρωμένο προσωπο της Εβελυν και αφού της έδωσε μια κλωτσιά που δε λύγισε το ακαμπτο κορμί της, σήκωσε τα ρασα του και προχώρησε προς τη λίμνη. <a href="http://www.bird-eating-spiders.de/tinctoriusfrogs.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px;" src="http://www.bird-eating-spiders.de/tinctoriusfrogs.jpg" border="0" alt="" /></a> Βούτηξε το χέρι του και πήρε λίγο νερό μαζί με λίγους γυρίνους και έσβησε τη ασίγαστη δίψα του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114371149241744399?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1143385575578206602006-03-26T18:03:00.000+03:002006-03-26T18:06:15.623+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/nnn.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/nnn.jpg" alt="" border="0" /></a>Με λένε Πητ και είμαι nerd.<br />Ποτέ δεν μου συνέβη τίποτε ενδιαφέρον, το καλύτερο που μπορεί να τύχει είναι να με αγνοήσουν, το χειρότερο να φάω ένα βρωμόξυλο. Ποτέ δεν έχω πάει για videoclip στη Πεντέλη, ούτε γνώρισα καμία rock-star, ούτε με πήραν γοργόνες στα βάθυ του ωκεανού, ούτε μου μίλησε ο Elvis.<br />Αντίθετα, ζω σε δικούς μου φανταστικούς κόσμους. Τη μια είμαι ο σφίχτης Ροκ, την άλλη ο ρομαντικός Ξαβιέρ, την άλλη ακολουθώ την μοιραία Έβελυν ή την αδίστακτη Σίβα. Ο μυστηριακός Κλάιβ, ο ανετρεπτικός Greko και βέβαια ο δαιμονικός Μαρτίνος ζούνε σε πολλά απο τα όνειρά μου...<br />Ε, λοιπόν πρέπει να σας ξεκαθαρισω ένα πράγμα... <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΧΟΥΝ</span>, κι αν υπάρχουν ειναι όλο κυταρρίτιδα, σπυριά και πατσόκοιλα που τα κρύβουν πίσω απο κορσέδες, μοντάζ και μακιγιάζ...<br />Στην πραγματικότητα <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">μόνο ΕΓΩ υπάρχω</span>, σας βεβαιώνω...<br />Ή μήπως όχι;...........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114338557557820660?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1142598333984117332006-03-17T13:44:00.000+02:002006-03-19T17:40:04.076+02:00Ο Ξάβιερ ξύπνησε απότομα από τις φωνές στους διαδρόμους του παλατιού. Ν<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/atlantis6.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/200/atlantis6.jpg" alt="" border="0" /></a>τύθηκε γρήγορα κα<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/mermaids1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/200/mermaids1.jpg" alt="" border="0" /></a>ι πήγε να δει τι γίνεται. Ήταν τόση η αναταραχή που επικρατούσε που κανείς δεν είχε τον χρόνο να του πει τι συμβαίνει. Πήγε να δει τον βασιλιά - ήθελε να του πει κι όλας ότι νιώθει πλέον καλύτερα και είναι καιρός να φύγει.<br />-Μα τι γίνεται βασιλιά μου;<br />-Ααα δεν σου είπα; Σήμερα έχει συναυλία ο Έλβις!<br />-Μα...<br />-Όοοχι καλέ μου φίλε... ο Έλβις ζει και βασιλεύει! Γκουχου γκχ γκχ, τρόπος του λέγειν γιατί όπως ξέρεις εγώ και μόνο εγώ είμαι ο/<br />-Καλά, καλά...<br />-Πρόσεξε, όμως, μην το πεις πουθενά αυτό!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/elvis-portrait1sm.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/elvis-portrait1sm.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br />-Ποιός ν<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/atlantis4.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/400/atlantis4.jpg" alt="" border="0" /></a>α με πιστέψει βασιλιά μου;......... Εεεεεεε... θέλω να σου πω και κάτι ακόμα...<br />-Ακούω<br />-Να... πρέπει να φύγω. Ήρθε η ώρα... Φυσικά μετά τη συναυλία...<br />-Ααααχ βαχ. Το ήξερα ότι θα έρθει τούτη η μαύρη μέρα. κλαψ κλαψ.<br />Ο Ξαβιέρ σκύβει λυπημένος το κεφάλι του κι ένα δάκρυ βγαίνει από το <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/depp3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/200/depp3.jpg" alt="" border="0" /></a>μάτι του βασιλιά που όμως δεν κύλησε ποτέ στο μάγουλό του αφόύ χάθηκε στο νερό.<br />-Επέτρεψέ μου τότε να σου κάνω εκ μέρους του λαού των γοργόνων έεενα <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/atlantis7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/200/atlantis7.jpg" alt="" border="0" /></a>ποοοολύ μεγάααλο και σημαντικόοοο δώωωωρο!!!<br />Κάνει ένα νεύμα σε έναν από τους φρουρούς του. Ο φρουρός φεύγει και επιστρέφει ύστερα από λίγα λεπτά με μια σακουλίτσα με νερό.<br />-Ο δρόμος σου θα είναι μεγάλος, ο σκοπός σου ιερός και οι δυσκολίες... γκλιουκ... γκχ γκχ... απροσπέλαστες... γι αυτό θα σε συν<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/__p.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/400/__p.jpg" alt="" border="0" /></a>τροφεύουν τα τέσσερα ευφυέστερα πλάσματα σ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/3.jpg" alt="" border="0" /></a>τον πλανήτη. Η γαρίδα Λίτσα από τη βόρεια θάλασσα, η γαρίδα Πάολα από τα νερά της Βραζιλίας, η μαρίδα Λώρα από την Αγία Νάππππα της μαρτυρικής Κύπρου. Κι εν πουρέκα ε Λωρίττσζα μου, <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/%3F%3Fa__da.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/%3F%3Fa__da.jpg" alt="" border="0" /></a>πελανίσκω πάνω της, όι όι όι... Αγαπώ σε Λωρέτα μου πολλά, όι όι όι...<br />-Βασιλιά μου, είστε καλά;<br />-....και ο αστερίας Αντώνης από την Σκιάθο.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/images.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/images.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Δίνει με έπαρση στον Ξαβιέρ τη σακούλα που την κοιτάζει με απορία και μια μικρή αμηχανία.<br />-Φχαριστ....<br />-Α, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Να τα προσέχεις και μια μέρα να έρθεις και να τα επιστρέψεις. Πρόσεχε, όμως, για να τους μιλήσεις πρέπει να είσαι κι εσύ μέσα στο νερό. Θα βρεις τον τρόπο...<br /><br /><br />ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114259833398411733?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1142179579097874172006-03-12T17:31:00.001+02:002006-03-15T16:32:13.906+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/depp1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/depp1.jpg" alt="" border="0" /></a>Θυμάστε -πάνε τέσσερις μήνες τώρα- που είχαμε αφήσει τον Ξαβιέρ;... Ούτε γω! Πάντως όσα διαβάσατε γι αυτόν από τους άλλους ποταπούς και αφερέγγυους συγγραφείς είναι ψέμα. Α! θυμήθηκα... Είχε πέσει μια ρουκέτα στο σκάφος του που σκότωσε την άλλη τη τσαπερδονα -δεν ήξερα και τι να την κάνω στην ιστορία- και ο Ξαβιερ έπεσε αναίσθητος στον βυθό της θάλασσας κάπου στη Μεσόγειο... Α, ναι και τον βρήκε μια<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/mermaids2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/mermaids2.jpg" alt="" border="0" /></a> γοργόνα, μου φαίνεται η Λιιιιιιλγκρρ θα ήτανε. Ε, λοιπόν, αυτή η γοργόνα του έδωσε το φιλί της θαλάσσιας ζωής και μετά τον πήγε στο παλάτι των γοργόνων. Εκεί, ο βασιλιάς Γοργόνος ο Μπρρρρ ο 17ος αποφάσισε να τον περιθάλψουν για όσο χρειαστεί μέχρι να γίνει περδίκι -ήταν και φίλος του, τον γούσταρε κι όλας, τα΄χε και με την κόρη του την Ολυμπιάδα κάποτε -παλιά.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/atlantis6.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/atlantis6.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Οι περισσότεροι γοργόνοι είχαν πάει να πολεμήσουν τους εξωγήινους στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο Ινδικός σεβάστηκε το σύμφωνο της Ατλαντίδας για συ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/1600/atlantis1.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4028/1451/320/atlantis1.jpg" alt="" border="0" /></a>μπαντική ειρήνη. Ο 8ος Συμπαντικός Πόλεμος είχε αρχίσει εδώ και 500 χρόνια και ήταν φυσιολογικό να επεκταθεί και στις θάλασσες της γης και φυσικά οι γοργόνοι δεν θα έμεναν έξω απ΄αυτόν... εκτός από κάποιες γοργόνες μη μου άπτου και τον βασιλιά που ήταν κότα.<br /><br />ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114217957909787417?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1141472758703878592006-03-04T13:32:00.000+02:002006-03-04T13:48:47.863+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/rachel-snake.1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/rachel-snake.1.jpg" alt="" border="0" /></a>Ενώ η συντροφιά καθόταν στο πλάϊ της λίμνης της Villa Borghese και έλυνε επικαμπύλια ολοκληρώματα η Έβελυν ακούγεται:<br /><br />"Δε ξέρω τι λέτε εσείς οι πληκτικοί geeks, αλλά σας πληροφορώ ότι είμαι ένα απο τα φαβορί για τα φετινά Όσκαρ." Έκπληκτοι ο Ροκ, ο Κλαϊβ και η Σίβα γύρισαν, μην πιστεύοντας ότι η πάντα μετριόφρων Έβελυν μιλούσε με τόση έπαρση... χώρια που ποτέ δεν ξέρανε ότι ήταν στον κινηματογράφο.<br /><br />Ο Ξαβιέρ αδιαφόρησε. Ασχολήθηκε με την συγχρονισμένη κολύμβηση μέσα στη λίμνη, άθλημα που τον συγκινούσε απο μικρό, μαζί με το καλλιτεχνικό πατινάζ και το pole dancing.<br /><br />"Είσασταν πάντα τόσο ξενέρωτοι, μιλώντας για τέχνη, φυσική και ιστορία, που όχι να σας ακούσω, ούτε σε blog δε θα σας διάβαζα ποτε!" πρόσθεσε η Έβελυν και σηκώθηκε να φύγει.<br /><br />Αυτά λέγοντας, ένας μεγάλος κροταλίας κατέβηκε απο ένα δέντρο, τύλιξε την Έβελυν και την έσφιξε ερμητικά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114147275870387859?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1140772685577896762006-02-24T11:14:00.000+02:002006-02-24T14:45:00.603+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/kveit0471s.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/kveit0471s.jpg" alt="" border="0" /></a>H Έβελυν όλη αυτή την ώρα έβλεπε Ιβανόη σε View-master, αλλάζοντας τις εικόνες αργά-αργά, ενώ όλοι μαζί βολτάρανε προς μια λίμνη στη Villa Borghese.<br />"Μιλώντας για ρομαντικές, παραγνωρισμένες φιγούρες, που έζησαν τραγικά αλλά αναγνωρίστηκαν αργότερα, ένα όνομα μου έρχεται πρώτο," ακούστηκε η Έβελυν, ενώ ακόμα κοιτούσε μέσα στο View-master.<br />"O <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tesla">Nikola Tesla</a>... Γεννημένος στη σημερινή Κροατία, πήγε σα φτωχός μετανάστης στην Αμερική, και προσλήφθηκε στην εταιρεία του Edison το 1884. Εκεί πρότεινε κάποιες βελτιώσεις. Ο Edison του είπε ότι αν αυτές πετύχαιναν, θα του έδινε σε ενα χρόνο 50,000 δολλάρια. Ολες πέτυχαν και ο Edison κέρδισε εκατομμύρια δολλάρια. Ο Edison του είπε 'δε ξέρεις απο αμερικάνικο χιούμορ' και του έδωσε 10 δολλάρια. Ο Τέσλα παραιτήθηκε. Δουλέψε μόνος, σε δικά του εργαστήρια, ή χρηματοδοτούμενος απο επενδυτές και κυβερνήσεις."<br />"Ανακάλυψε τις περισσότερες εφευρέσεις που χρησιμοποιούμε σήμερα... Όπως το εναλλασσόμενο ρεύμα, τους ηλεκτρικούς κινητήρες, τους ενισχυτές, τις ακτινογραφίες, έβαλε τις βάσεις για το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, το φούρνο μικροκυμάτων, τα ραντάρ... αν και δεν τα πήγαινε καλά με το σύστημα και έχανε πάντα στις εντυπώσεις. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ο Μαρκόνι πήρε το Nobel για το ραδιόφωνο, που το είχε εφεύρει ο Tesla άρκετά χρόνια πριν! Η πατέντα για το ραδιόφωνο αναγνωρίστηκε στον Tesla μετά το θάνατό του," πρόσθεσε ο Ξαβιέρ, που μικρός ήθελε να γίνει πυρηνικός φυσικός.<br />"Επίσης, ήταν ο πρώτος που θεώρησε την Γη σαν έναν μεγάλο ενισχυτή και αγωγό σήματος, ιδανικό φορέα για σήματα σε τηλεκατευθυνόμενα οχήματα, τορπίλες, πειραματίστηκε με προτόγονα laser, έφτιαξε τεχνητούς κεραυνούς.... Δεν είναι τυχαίο ότι το φτωχικό του δωμάτιο εκκενώθηκε απο κρατικές υπηρεσίες λίγες ώρες μετά το θάνατό του... Ό,τι βρέθηκε χαρακτηρίστηκε Most Secret και παραμένει και σήμερα καλά κρυμμένο," πρόσθεσε ο Ξαβιέρ.<br />"Οπότε τι θέλετε να πείτε," ρώτησε η Σίβα, "να ψάξουμε να βρούμε τους νέους Tesla και Galois σαν fans στα live του Fame Story?"<br />"ή σαν λουλουδούδες στην Κοκκίνου..." μουρμούρισε ο Κλάιβ.<br />"ή χορευτές στο μπαλλέτο του Φλωρινιώτη," πετάχτηκε ο Ροκ.<br />"ή κονσοσματζούδες στα show του Γαβαλά," πρόσθεσε ο Ξαβιέρ.<br />"ή gogo-boys στα μαγαζιά του Τσιληχρήστου," πετάχτηκε η Σίβα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114077268557789676?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1140516106798750052006-02-21T11:58:00.000+02:002006-02-21T12:01:46.800+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/delacroix-liberty.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/delacroix-liberty.jpg" alt="" border="0" /></a>"Μισό λεπτό!" διέκοψε ο Κλαιβ, που έστησε ένα καβαλέτο με υδατογραφίες και άπλωσε ζωγραφισμένους μουσαμάδες επάνω στο γρασίδι.<br /><br />"Ο Galois ήταν σύγχρονος του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Eugene_Delacroix">Delacroix</a>, του ζωγράφου που έφτασε τον Ρομαντισμό στην κορύφωσή του, και σήμανε την αρχή του Ιμπρεσσιονισμού. Ο Delacroix μπορεί να ήταν ο πρώτος κοσμοπολίτης ζωγράφος, να ταξίδεψε απο το Αλγέρι έως το Λονδίνο, να ανακάτεψε στοιχεία απο πολλές ευρωπαικές κουλτούρες, το μπαρόκ, το Ισλάμ, να στήριξε όσο κανένας τον έλληνικό απελευθερωτικό αγώνα, αλλά για τον Galois δεν έπαψε να είναι ένα χυδαίος φτηνός λαϊκιστής."<br /><br />"Λαϊκιστής;" Ρώτησε ο Ροκ, που είχε μια αδυναμία στους Γάλλους ζωγράφους του Ρομαντισμού.<br /><br />"Δηλαδή ο Galois θεώρησε τον Delacroix κάτι σαν Φώσκολο του 18ου αιώνα;" πρόσθεσε ο Ξαβιέρ, που είχε διατελέσει αυλικός στο παλάτι του Καρόλου του 10ου, σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στο χωροχρόνο.<br /><br />"Ακριβώς Ξαβιέρ," φώναξε ενθουσιασμένος ο Κλαιβ. "Ο λαϊκισμός του σήμερα μπορεί να είναι ο φωτεινός φάρος του αύριο... Μπορεί η 'Ελευθερία στα Χαρακώματα' να θεωρήθηκε μελλό μπανάλ τρας στα χρόνια της απο τους διανοούμενους, αλλά 200 χρόνια μετά την θεωρούμε σαν ένα απο τα κίνητρα που ένωσαν του Παριζιάνους, απο στρατιωτικούς έως φοιτητές και έμπορους, ενάντια στη βασιλική ολιγαρχία."<br /><br />"Άρα δεν αποκλείεται σε 200 χρόνια η Κοκκίνου, ο Φώσκολος και το <a href="http://www.famestory.gr">FameStory</a> να θεωρούνται οι φάροι του ελληνικού πνεύματος του 21ου αιώνα," μουρμούρισε η Σίβα και κατέβασε άλλον ένα caramel machiatto.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-114051610679875005?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1139568228024149132006-02-10T11:07:00.000+02:002006-02-11T13:59:46.433+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/damned.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/damned.jpg" border="0" alt="" /></a>Ο Μαρτίνος ήξερε από πάντα ότι ο χρόνος που κυλάει πάντα θα ήταν υπερ του. Γι αυτό ήξερε να περιμένει. Τόσα χρόνια που υπέμενε τόσα χρόνια που περίμενε, ασφαλώς και δεν τον εμπόδισαν να κάνει αυτό που επρεπε να κάνει , να τιμωρήσει αυτούς που το άξιζαν και να λυτρώσει όσους αμάρτησαν...με τον όποιο τρόπο.<br />Ακόμα και τον Χρις, που τον παρακαλούσε κλαίγοντας δεμένος στο σιδερένιο κρεββάτι του σκεπασμένος με το animal print σατέν σεντόνι του και το leopar στριγκάκι του δεμένο στο στόμα του, δεν του αρνήθηκε την λύτρωση.<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/string.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/string.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Αλλά για αυτόν η λύτρωση θα ερχόταν αργά και βασανιστικά βδομάδα με τη βδομάδα βλεποντας τα νουμερα της ΑGB να πεφτουν δραματικά, όπως και έγινε. Το τραγούδι "Δυο μέρες μόνο" επαιζε στη lupa και έδινε στο χώρο εφιαλτικές διαστάσεις. Ο Χρις επεμενε να κανει τη σκηνοθεσια και τη μουσική επιμέλεια του θανάτου του αφού το σενάριο πια είχε περάσει στα χέρια άλλου. Αλλά ο Μαρτίνος δεν άκουγε τις ικεσίες του. Ετσι αφού η κατάσταση με την AGB είχε φτάσει στο απροχώρητο, ο Μαρτίνος πήγε κοντά του και βουτώντας την όστια στο άγιο δισκοπότηρο γεμάτο με κρασι τον κοινώνησε για τελευταία φορά.<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/pin.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/pin.0.jpg" border="0" alt="" /></a>Ο Χρις δεν κατάλαβε την μακρυά σιδερένια φουρκέτα που μπήχτηκε πίσω στη βάση του κεφαλιού του. Απλά μια αστραπή ένιωσε και μετά το απόλυτο λευκό σκοτείνιασε το βλέμμα του. <br /><a href="http://www.lundyisleofavalon.co.uk/texts/hhothg/grailoval1b.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.lundyisleofavalon.co.uk/texts/hhothg/grailoval1b.jpg" border="0" alt="" /></a>Ο Μαρτίνος ήπιε μονορούφι το υπόλοιπο κρασί απο το Δισκοπότηρο άφού ξέπλυνε μέσα την φουρκέτα απο το αίμα του Χρις και την έβαλε στην αριστερή του πλεξούδα. Ο Χρις ίσως και να είχε μια ελπίδα σωτηρίας αλλά αυτός ο ύπνος θα κρατούσε μέχρι τον Οκτώβριο, να δεν έβρισκε του δρόμους μέσα στον ύπνο του να επανέλθει στη ζωή μεχρι τότε, θα ήταν πολύ αργά για κείνον. Ο Αιώνιος θάνατος καραδοκούσε διασκεδάζοντας την αναμονή του με το συνηθισμένο του τρόπο! Παίζοντας ξανά και ξάνα τον αβάσταχτο ρυθμό απο το "δυο μέρες μόνο"...θυμίζοντας ότι αυτές οι μέρες είναι μια αιωνιότητα για μερικούς.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/death.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/death.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Μετά απο αυτό ο Μαρτίνος ήξερε ότι πολύ σύντομα όλοι μαζί ή σχεδόν όλοι, θα επιχειρούσαν να συναντηθούν νομίζοντας ότι εξάλειψαν την παρουσία του Μαρτίνου και ότι μετά τη θυσία του Χρις αυτός θα είχε καταλαγιάσει. Αλλά ο Μαρτίνος δεν ικανοποιούνταν με ημίμετρα. Ηξερε πως ο Χρις ήταν μια καλή αρχή και πως αυτό ο δίκαιος χαμός θα συνασπιζε τους άλλους, τις κινήσεις των οποίων παρακολοθούσε μέσα απο μόνιτορ και δαιμονικά οράματα που ταλαιπωρούσαν το είναι του. <a href="http://www.ballistichelmet.org/zine/tmp/conspirators.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.ballistichelmet.org/zine/tmp/conspirators.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ζώντας στο μεσοδιάστημα...ανάμεσα στο πραγματικό και το ιδεατό ο Μαρτίνος ήξερε πως ήταν πολύ δύσκολο για κάποιον να του κρυφτεί πολύ δύσκολο για αυτόν τον ίδιο να σωπάσει όταν οι άλλοι έκαναν απίστευτό θόρυβο! Αν και γνώριζε καλά αφού γεννήθηκε με τη Γνώση και τίποτα δεν μπορούσε να τον ξεγελάσει απλώς να του ξεφύγει τυχαία.<br /><br />Αυτά σκεφτόταν τη μέρα εκείνη που είχε ανέβει πάνω σε ένα δέντρο (κατά την προσφιλή του συνήθεια απο παιδί) έξω απο τη Villa Borghese και μασουλούσε με ανία μάντολες που είχε αγοράσει απο τη Ζάκυνθο, στο τελευταίο του προσκύνημα στον Αγ. Διονύσιο <a href="http://www.zakynthos.gr/monuments/images/agdion_es.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.zakynthos.gr/monuments/images/agdion_es.jpg" border="0" alt="" /></a>που τον συνέδεεαν πολλές μνήμες ιδίως γύρω απο τον αδιευκρίνιστο και ακρως μυστηριακό θάνατό του μια ιστορία που χαλκεύθηκε με τα χρόνια και έγινε τόσο απλή και μαύρη όσο το σκήνωμα του Αγίου, φυλασσόμενο σε αυτή την υβριστική λάρνακα στον επιβλητικό ναό του νησιού.<br />Και ενώ πιπιλούσε ηδονικά και μετά τσάκιζε με τα γερά του δόντια τις μάντολες άκουσε απο κάτω στο παγκάκι φωνές όμοιες με αυτές της Σίβας και της Εβελυν οι οποίες σε μια κρίση κουλτούρας αφησαν τις επιδείξεις μόδας, τα Gucci και τα Armani και επιδίδονταν σε επείδειξη γνώσεων σχετκά με τη Συναρτησιακή ανάλυση και τη θεωρία αυτού του Galois, του ανόητου αυτού τύπου που σε ένα απο τα συνηθισμένα του ταξίδια στο παρελθόν είχε καταφέρει να τον εξοντώσει σε μια προκατασκευασμένη μονομαχία. Δεν θα άφηνε έναν τόσο επικίνδυνο άνθρωπο να ελέγξει τις ζωές των καημένων των ανθρώπων δίνοντάς τους προνόμια και ικανότητες που μονο Θεοί ή Δαίμονες ήταν άξιοι να έχουν.<br />Τις άφηνε να μιλάνε όμως όσο κι αν ήθελε να πετάξει κατά πάνω τους όλες τις μάντολες και όλα α βιβλία που κουβαλούσε στην τσάντα του, αλλά και μερικές εκονίτσες με την Αγία Παρασκευή που το δηλητηριώδες αέριο που εκτόξευαν χτυπούσε κατευθείαν στα μάτια και με αφόρητους πόνους τα έβγαζαν τελικά απο τις κόγχες στους. <br /><a href="http://www.photofiordland.co.nz/Photo%20Art%20Fiordland/images/tree-man.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.photofiordland.co.nz/Photo%20Art%20Fiordland/images/tree-man.jpg" border="0" alt="" /></a>Ομως συγκράτησε τις ορμές του, έτσι καλα καμουφλαρισμένος όπως ήταν ξέροντας ότι κάπου εκεί τριγύρω θα βρίσκονταν κι αλλοι αφού σε κάτι τέτοια "ρομαντικά" μέρη είχαν συνήθεια να συνάντιούνται οι καταραμένοι του κόσμου. Και δεν είχε άδικο. Οταν έφτασαν ο Ξαβιερ ο Κλαιβ και ο Rock και κάθισαν δίπλα τους , ένιωσε μια τέτοια ηδονή που αν δεν ήξερε πως το σπέρμα του θα ερχόταν βάλσαμο στα διψασμένα κορμια τους, θα αυνανιζόταν εκεί πάνω χωρίς κανέναν άλλο ενδοιασμό. Ομως όχι δεν θα τους έκανε αυτή τη χάρη! Θα περίμενε μέχρι η επόμενη κίνησή τους θα σήμαινε και το μοιραίο τέλος.<br />Μαζεψε τα ράσα του αφου τακτοποίησε τα γεννητικά του όργανα έτσι ώστε να μην τον εμποδίζουν αφού η στύση του είχε φτάσει σε απελπιστικά επίπεδα (ήταν και το μαρτύριο του Αγ. Σεβαστιανού και της Αγ.Αικατερίνης που δεν τον άφηνε σε ησυχία)..<br /><br /><a href="http://www.geocities.com/iconsgr/AIKAT-SOFIA2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px;" src="http://www.geocities.com/iconsgr/AIKAT-SOFIA2.jpg" border="0" alt="" /></a> <a href="http://medlab.cs.uoi.gr/erga/pathology/kefalaio2/images/eikona25.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px;" src="http://medlab.cs.uoi.gr/erga/pathology/kefalaio2/images/eikona25.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />...και προχωρώντας αργά απο δέντρο σε δέντρο έφτασε στο γήπεδο τέννις και παίρνοντας τη θέση του διαιτητή περίμενε τους Εκδιωγμένους!!!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/hell.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/hell.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113956822802414913?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1139382743681940302006-02-08T09:07:00.000+02:002006-02-09T20:29:46.130+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/villa-borghese.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/villa-borghese.jpg" border="0" /></a>Η Σίβα και η Έβελυν κάθονταν σε ένα παγκάκι στη Villa Borghese. Μπροστά τους είχαν στίβες βιβλία μαθηματικών, ανάλυσης, άλγεβρας, τριγωνομετρίας, Ευκλείδης, Νέυτωνας, Lagrange, Cauchy, Fourrier.<br /><br />"Πιστέυεις ότι η Θεωρία Galois έφερε την επανάσταση στην Συναρτησιακή Ανάλυση;" ρωτησε η Σίβα.<br />"Και όχι μόνο. Ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Galois">Galois</a> ήταν ο πρώτος που συνέλαβε ότι μια υπολογιστική μηχανή, σαν αυτή που έφτιαξε ο Pascal, θα μπορούσε να αλλάξει το κόσμο, προσφέροντας τα αγαθά της Επιστήμης στον καθένα. Περίμενε ότι μετά απο κάποια χρόνια, με τεράστιες υπολογιστικές μηχανές, θα μπορεί ο καθένας να προβλέπει τη σοδειά, τον καιρό, την ψαριά, πως πρέπει να κυβερνηθεί το κράτος, πως να μοιραστούν τα αγαθά..." απάντησε η Έβελυν.<br />"Ήταν λοιπόν ο πρώτος τεχνοκράτης; O πρόδρομος του Bill Gates, του Larry Ellisson της Oracle και του Larry Page του Google;" ξαναρώτησε η Σίβα πίνοντας ένα capuccino.<br />"Mάλλον, αν και πέθανε το 1832 σε μονομαχία στα 21 του, έχοντας αποτύχει 2 φορές στις εξετάσεις για το Πολυτεχνείο, αφού είχε συμμετάσχει και φυλακιστεί στον μετα-βοναπαρτικό εμφύλιο."<br />"Ναι, έγραψε όλη του τη θεωρία την παραμονή της μονομαχίας, αφού ήταν αντιμέτωπος τα χαράματα με τον καλύτερο σκοπευτή του Παρισιού."<br />"Φαίνεται ότι η ζωή του έπαιξε παράξενο <a href="http://www.imdb.com/title/tt0416320/">Matchpoint</a>, σαν τον πόντο επάνω στο φιλέ του τέννις."<br /><br />Αυτά λέγοντας, είδαν τον Κλαιβ, τον Ρόκ και τον Ξαβιέρ να πλησιάζουν και να κάθονται δίπλα. Όλοι μαζί σκέφτηκαν ότι ίσως να μην υπήρχαν αυτή τη στιγμή στον Κυβερνοχώρο αν ένα χαμίνι απο το Παρίσι δεν έβαζε τις βάσεις της θεωρίας συναρτήσεων πριν απο 200 περίπου χρόνια, πριν σκοτωθεί σε μονομαχία.... Αλλά και που αλλού θα μπορούσαν να βρίσκονται αν ο Galois δεν πήγαινε στη μονομαχία ή αν σκότωνε τον αντίπαλο ή αν είχε νωρίτερα πετύχει στις εξετάσεις και είχε περάσει στο Πολυτεχνείο...<br /><br />"Kανείς για τέννις;" ρώτησε η Σίβα και έφερε ρακέτες για όλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113938274368194030?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1138887649310464352006-02-02T15:29:00.000+02:002006-02-02T15:47:19.573+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/clive%201.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/clive%201.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />O Kλαιβ (<b>C</b>atastrophic, <b>L</b>oathsome, <b>I</b>ntelligent, <b>V</b>oracious, <b>E</b>ngine) είναι σχεδόν ρομπότ. Τρέχει Windows Vista, μια έκδοση για υβριδικά όντα που έχουν κάποια μέλη ρομποτικά, αφού του τα έκοψε καποια αντιπαλη οργανωση σαν αντίποινα. Εκτοτε η Μαγδαληνή τον εξόπλισε με τα πιο πανίσχυρα μηχανικά μέλη, τόσο ισχυρά που έχουν επηρεάσει την ανθρώπινη πλευρά του, και πλέον συμπεριφέρεται σαν εφαρμογή του MS-Office 45.<br /><br />O Kλαιβ ενίοτε νιώθει σαν τον <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hermafrodite">Ερμαφρόδιτο</a>, τον γιο του Ερμή και της Αφροδίτης, που ασέλγησε με μια νύμφη, και απέκτησε χαρακτηριστικά άνδρα και γυναίκας, ή σαν τον Τειρεσία, τον πρώτο κατα συρροήν Ερμαφρόδιτο, αφού γύρισε απο άντρας σε γυναίκα πολλές φορές.<br /><br />Μόνο που ο Κλάιβ, μετά τις επεμβάσεις, δεν ένιωσε τον ανδρισμό του να απειλείται. Το αντίθετο. Οι επιστήμονική ομάδα που τον ανέλαβε φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδορη, με αποτέλεσμα ο Κλαιβ πιο πολύ να φέρνει προς τον <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Priapus">Πρίαπο</a>, τον ημίθεο που ήταν γιός του Διόνυσου και της Αφροδίτης και προστάτευε την γονιμότητα. Οι επιδόσεις του τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή με αποτέλεσμα να αρχίσει μια δεύτερη καριέρα σαν animateur στα ποταμόπλοια του Νείλου, όπου είχε γνωρίσει την Έβελυν πριν απο κάποιο καιρό.<br /><br />"<span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">Ερμαφρόδιτο ή Πρίαπος; Πρίαπος ή Ερμαφρόδιτος;</span>" Σε ένα τέτοιο συνειδησιακό crescento, ο Κλαιβ ανηφόριζε τη Via Corso φτάνοντας στη Piazza Popollo. Εκεί χάζεψε τα περιστέρια και τις λεπτές τυρκουάζ αποχρώσεις στον ουρανό της σουρουπιασμένης Ρώμης... Μπλεγμένος, σκέφτηκε "Εχω μαλθακώσει τελείως τώρα τελευταία, μάλλον χρειάζομαι ένα Windows Update..." Και τότε ανηφόρισε προς την Villa Borgese, όπου τον περίμενε άλλο ένα μεγάλο δίλημα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113888764931046435?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1138315262667125622006-01-27T00:38:00.000+02:002006-01-27T00:49:30.576+02:00Ο Greko σαν γνήσιος ελληναρας αφήνει τα πάντα για την τελευταία στιγμή, νομίζει οτι ξερει τα πάντα και οτι όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι, και οτι αυτος ο βασιλιας της “Ξερολας” εχει πάντα δικιο. Το πειραμα με τις ερωτησεις δεν πηγαινε καλα – αλλα ρωταγε ο Greko – αλλα απαντουσαν οι κοπελες – και ολα εξαρτιωντοσαν απο το ποσο ειχε πιει ο Greko. Λιγη μπυρα = η συζητηση βγαζει καποιο νοημα. Πολυ μπυρα = ασεμνα σχολια που καταληξαν σε δυο χαστουκια, μια καραφα μπυρα λουσμενη στο κλουβιο κεφαλακι του Greko και απειρα κοσμητικα επιθετα που ξεκινουσαν απο “μ” και κατεληγαν σε “αλακα”...<br /><br />Με τα πολλα και τα λιγα, τα Χριστουγεννα και οι γιορτες πλησιαζαν, οι ερωτησεις γινοντουσαν ολο και πιο ηλιθιες, ο Rock απορουσε τι σκατα εκανε τοσο καιρο με τον Χρις αφου στην πραγματικότητα του αρεσουν μονο οι γυναικες, ο χρυσος και το πετρελαιο ανεβαιναν σαν τρελλα ενω οι φημες οτι η Βισση 8α παει στην Eurovision εκαναν το κοσμο να δειχνει λιγο καλυτερος...<br /><br />Ενα χρονο μετα το τσουναμι, ο Rock προσγειωνεται στα νησια <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Phi_Phi_Islands">Phi-Phi στην Ταυλανδη</a>. Απο τα αγαπημενα μερη του Rock, ο οποίος αποφασισε να περασει την Πρωτοχρονιά στην<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/180px-Kho_Pippi-Maya_Beach.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/180px-Kho_Pippi-Maya_Beach.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock17.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/Rock17.jpg" alt="" border="0" /></a> παραλία και να περάσει λίγο χρόνο με τους Βουδιστες ιερείς σε ένα exotic monastery στα νησιά <a href="http://www.phiphi.phuket.com/">Phi-Phi</a>. Οι ανθρωποι αυτοι εχουν μια απιστευτη εσωτερικη γαληνη και καλοσυνη, και καταφερνουν να βρισκουν την ομορφια της ζωης σε απλα πραγματα. Ο Rock βυθιζεται σε σκεψεις και καθαριζει την ψυχη του. Επισης εχουν τα ωραιοτερα τατουαζ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113831526266712562?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1138018741756017342006-01-23T14:07:00.000+02:002006-01-23T14:19:37.906+02:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Κλικ</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">! </span>Η Έλλη πάτησε τη σκανδάλη του bazooka όμως το τεχνητό της νύχι την πρόδωσε, στέλνοντας το βλήμα επάνω στον Ποσειδώνα της Fontana di Trevi. H Σίβα και η Έβελυν σοκαρίστηκαν απο την έκρηξη αλλά εξακολούθησαν να αγοράζουν σουβενίρ απο τους Πακιστανούς μικροπωλητές γύρω-γύρω απο το Συντριβάνι..<br /><br />Όμως ένα Λαμπραντόρ δε μπορεί να πτοείται απο μικρές αναποδιές!!!<br /><br />Η Έλλη έξαλλη κατέβηκε και όρμησε στην Σίβα, την έριξε στα νερά του συντριβανιού, δημιουργώντας ένα ζωντανό water wrestling extravaganza μέσα στη Fontana di Trevi. Οι αμερικάνοι τουρίστες το θεώρησαν τουριστική attraction και άρχισαν να πετάνε αντί για νομίσματα, ολόκληρα 100-ευρα μέσα στο συντριβάνι.<br /><br />Η Έβελυν αδιαφόρησε για το γεγονός και αναπώλησε "<span style="font-style: italic;">η παράδοση λέει ότι στη Fontana di Trevi πρέπει να ρίχνεις 3 νομίσματα... 1 για να ξαναγυρίσεις στη Ρώμη, 1 για να παντρευτείς και 1 για να χωρίσεις.</span>" Με αυτές τις σκέψεις έριξε 3 νομίσματα σε ό,τι είχε απομείνει απο το συντριβάνι και κατευθύνθηκε προς την Piazza Navona για ενα espresso.<br /><br />Εν τω μεταξύ, μέσα απο ένα κάμπριο VW σκαραβαίο του 74, ο Κλαϊβ κοιτούσε τα χάλια της Έλλης "<span style="font-style: italic;">όχι μόνο αστόχησε, αλλά κατέβηκε στη μέση του δρόμου και πλακώνεται στο ξύλο με την πράκτορα που έπρεπε αθόρυβα να εξουδετερώσει... Το ήξερα ότι αυτό το Τζομπανόσκυλο δεν είναι ακόμη έτοιμο για λεπτές αποστολές... Μάλλον θα πρέπει να ψοφήσει.</span>"<br /><br />Αυτά λέγοντας πάτησε ένα κουμπί στο πλαστικό ρολόϊ του και η εμφυτευμένη σιλικόνη στο σώμα της Έλλης εξεράγη γρεμίζοντας τελειώς ότι απέμεινε απο τη Fontana di Trevi. Τα άλλοτε υπέροχα μέλη του κορμιού της κρέμονταν σαν κορδέλες απο κάποιο ξεχασμένο καρναβάλι επάνω στα γύρω νεοκλασικά, κάτι που ενθουσίασε ακόμη πιο πολύ τους αμερικάνους τουρίστες που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/clive_1024.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/clive_1024.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113801874175601734?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1137953451809146562006-01-22T19:45:00.000+02:002006-01-22T20:14:13.330+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/patiently_waiting_TRF.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/patiently_waiting_TRF.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Μετά από πολλές μέρες ,μήνες ίσως και χρόνια (ποτέ δεν μπορούσε ο Μαρτίνος να αντιληφθεί επαρκώς το χρόνο) επανήλθε σε μια πραγματικότητα που το ταλαιπωρούσε αλλά και τον ευχαριστούσε σε ένα ανίερο σμίξιμο στα βάθη του εσώτερου κολασμένου κόσμου του. Μερικές φορές αισθανόταν ότι όλα αυτά γίνονταν χωρίς σκοπό χωρίς νόημα...ότι η ουσία ήταν κάπου αλλού...κάπου τόσο εξω απο τη δική του πραγματικότητα που θα του ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εντοπίσει και να ξορκίσει. <br />Μέσα στην ψυχή του υπήρχε μια παγωνιά και ένα κενό ανείπωτο, τόσο μεγάλο σαν αχανής έρημος. Ονόματα και καταστάσεις μπερδεύονταν στο παζλ του μυαλού του. Κανένα κομμάτι δεν ταίριαζε με άλλο και το συνολικό σχέδιο έμοιαζε με σουρεαλιστικό πίνακα ή μάλλον δαιμονικό όραμα καταραμένου προφήτη. Κάποια πρόσωπα, που δεν αντιστοιχούσαν σε ονόματα πια, μια περιέργη οργάνωση, παγκόσμιοι εχθροί, αχόρταγοι ομοφυλόφιλοι, άνομα ζευγάρια, αειπάρθενοι μουσικοί, ξιπασμένες άσπονδες φίλες, ανεργοι αρχαιολόγοι και κάποιοι άλλοι που δεν μπορούσε να καθορίσει με σαφήνεια χόρευαν στο μυαλό του ένα χορό μεθυστικό, σαν να καλούσαν τη μοίρα να τελειώσει το έργο της πολύ πιο μπροστά από τον άνωθεν διορισμένο χρόνο. Αυτή η προκληση όσο κι αν τον ερέθιζε τον είχε κουράσει. Ηθελε να στρέψει τα μάτια σε κάτι νέο, κάτι πιο απειλιτικό και καταστροφικό συγχρόνως. Κάπου που οι δυνάμεις του κακού και του καλού θα ένωναν τις δυνάμεις τους η θα τις διαχώριζαν φαντασμαγορικά! Περίμενε ο άνω και ο κάτω κόσμος να ξεκινήσει ένα πανηγύρι εντυπώσεων και δραματικών εξελίξεων. Ετσι για να έχει και ένα άλλοθι της άμετρης επιθυμίας του για ολική εκκαθάριση σύμφωνα με αυτά που είχε ενστικτωδώς διδαχθεί.<br />Δεν είχε κάτι άλλο να κάνει...δεν είχε κάτι άλλο να πει...δεν είχε τίποτα να δει και να ακούσει...απλά περίμενε για το μεγάλο...αυτό που θα έκανε αυτή την πραγματικότητα να αλλάξει και να γίνει κόλαση ή παράδεισος...ανάλογα με τι νόμιζε ο καθένας ότι βίωνε στην καθημερινότητά του!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113795345180914656?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1137480785645773082006-01-17T08:47:00.000+02:002006-01-17T08:53:05.666+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/fontana-di-trevi3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 251px; height: 208px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/fontana-di-trevi3.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Οπλίζοντας το bazooka η Έλλη έπεσε σε μελαγχολία... Θυμήθηκε τα χρόνια που ήταν ένα απλό Τζομπανόσκυλο (κατώτερο αξίωμα στην Οργάνωση της Μαγδαληνής). Τότε υπηρετούσε στη Βυρητό, σε ένα μπουζουξίδικο για εμίρηδες, που εκτιμούν τη καλή ζωή. Χτυπούσε ντέφι, έπαιζε μπαγλαμαδάκι, ζουρνά και τουμπερλέκι, κάποτε είπε και ένα σουξεδάκι που είχε αρκετή επιτυχία:<br /><br />"σε βλεπω και τρελαινομαι<br />δε ξερω τι κανω σκεφτομαι<br />δε θα ντραπω, θα σηκωθω<br />και θα ρθω εδω και τωρα να σου πω<br />σε βλεπω και παθαινω, ναι!<br />για σενα αγορι μου τρελαινομαι<br />κλειδωνομαι και κλεινομαι<br />και γδυνομαι, φανταζομαι οτι σου δινομαι<br />sex, wild sex, sex, wild sex"<br /><br />Οι τρυφεροί αυτοί στίχοι χρωμάτισαν τα ευαίσθητα νεανικά χρόνια της Έλλης και σημάδεψαν την μελλοντική της καλλιτεχνική πορεία. Με αφορμή αυτο το σουξέ προβιβάστηκε απο Τζομπανόσκυλο σε Γερμαντικό Ποιμενικό, βαθμός αντίστοιχος του Ανθυποπλοίαρχου. Έκτοτε ειδικεύτηκε στον χειρισμό ευαίσθητων οργάνων που σκορπάνε τον όλεθρο, όπως οι καραμπίνες τιτανίου, οι φιάλες προπανίου και τα bazookas. Με ακρίβεια χειρούργου, ψυχραιμία πιλότου και υπομονή μοδίστρας γνώριζε τις ιδιοτροπίες, τα χούγια και τα γυρίσματα κάθε εργαλείου, γνώσεις που τις εξασφάλισαν μια γρήγορη άνοδο στις τάξεις της Μαγδαληνής.<br /><br />Η Σίβα και η Έβελυν κατηφόριζαν την Via dei Due Macelli, που οδηγεί στην Fontana di Trevi, το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fontana_di_Trevi">συντριβάνι </a>που παράγγειλε ο Πάππας Urban ο Έβδομος στον Bernini το 1629, για να συνεχιστεί απο τον Salvi και να ολοκληρωθεί απο τον Pannini το 1762, σηματοδωτώντας την επικράτηση του ροκοκό επάνω στο μπαρόκ. Στάθηκαν και θαύμασαν τον τραγικό Ποσειδώνα (προσθήκη του Bracci) που ανακατεύει νερό και βράχους ενώ άλογα και τρίτονες σπαρταράνε στο παφλασμό του δροσερού νερού.<br /><br />Ή Έλλη σημάδεψε μέσα απο τη τηλεσκοπική διόπτρα αδιάφορη αν με αυτό το βλήμα θα κατέστρεφε ίσως το ωραιότερο συντριβάνι του κόσμου... για ένα Λαμπραντόρ η μόνη προτεραιότητα είναι η σημερινή αποστολή, απασφάλισε το bazooka και....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113748078564577308?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1137316177175598262006-01-15T10:30:00.000+02:002006-01-15T11:30:33.343+02:00Ο Τσάνγκ Λι προσπάθησε να ηρεμήσει. Ηταν από τους πρώτους που μπήκε στο αεροπλάνο, και προσπάθησε να κρύψει την αγωνία του. Η μία μετά την άλλη αεροσυνοδός τον χαιρέτησε με αυτόν το μηχανικό τρόπο που σε κάνει να αηδιάζεις. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Αν δεν το θές, μή το κάνεις"</span> - Σκέφτηκε ο Τσάνγκ Λι. Οι κοπέλες έχουν διαταχθεί σε σειρά, λές και μπαίνεις σε καλλιστεία.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.misstexasusa.com/miss-production/pics/large/06-Top-5.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.misstexasusa.com/miss-production/pics/large/06-Top-5.gif" alt="" border="0" /></a><br />Κοίταξε το εισητήριο του. Είχε επίτηδες ζητήσει απο το πρακτορείο τη θέση 28D, γιατί γνώριζε οτι όλοι οι πράκτορες της "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υορκη" πετούν σε αυτή τη θέση.<br />Αν ο πράκτορας του έλεγε οτι είναι ήδη κατειλλημένη, θα διάλεγε μια άλλη πτήση, και θα ήταν πιό ασφαλής. Επίσης, του έδινε και το πλεονέκτημα να βρίσκεται στο διάδρομο και κοντά στην έξοδο κινδύνου. Με τις τόσες διασυνδέσεις, αν μαθαίνανε οτι πετά με την πτήση <a href="http://www.virginatlantic.com">VA</a>-2041 για Λονδίνο μπορεί και να προσπαθούσαν να τινάξουν το αεροπλάνο στον αέρα.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Να σας βοηθήσω;"</span> - μια νεαρή αεροσυνοδός του μιλησε, γλυκά και σταθερά.<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">"Χμ.. Ναί παρακαλώ. Πηγαίνω στην 28D."</span>- Η κοπέλα χαμογέλασε.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Θα πάρετε τον μεσαίο διάδρομο, και μολις περάσετε τη Σήλια θα είναι η τέταρτη θέση, δεξιά. Η Σήλια είναι η αεροσυνοδός σας για απόψε"</span> του είπε.<br /><br />Ανησύχησε λίγο. Η αεροσυνοδός του φάνηκε πολυ "ανετη" για κάποια που έχει καρτελάκι "Trainee". Βρήκε τη θέση του, γνέφοντας στην "Σήλια". Πρόσεξε οτι και αυτή είχε το ίδιο καρτελάκι. Αναρωτήθηκε αν έχει ποτέ δεί 2 εκπαιδευόμενες σε υπερατλαντική πτήση. Ταξίδευε συχνά, και ήταν σχεδόν σίγουρος οτι πολιτική των εταιριών ήταν να βάζουν εκπαιδευόμενες μόνο σε εσωτερικές πτήσεις. Προσπάθησε να ηρεμήσει.<br /><br />Το μυαλό του περασε σαν αστραπή στα γεγονότα του τελευταίου μήνα: Σκότωσε τον Γκόρντον, αυτό τον κούρασε πολύ. Μετά πηγε στο σπίτι του, μόνο για να βρεθεί αντιμέτωπος με πράκτορες της οργάνωσης, και στο τέλος την περίφημη "Μαντάμ Ω". Η αναμέτρηση τους παρολίγο να βγεί μοιραία, δεν περίμενε οτι θα του στέλνανε τον Αρχηγό της οργάνωσης!<br /><br />Στη συνέχεια βρέθηκε κυνηγημένος - το παρακλάδι της οργάνωσης στη Νεα Υορκη, πλέον<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.snowtravel.com.au/propimages/ussnowqueen1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.snowtravel.com.au/propimages/ussnowqueen1.jpg" alt="" border="0" /></a> χωρίς αρχηγό, έριξε όλες τις δυνάμεις του εναντίον του Τσάνγκ Λι. Η "Μαντάμ Ω" είχε ερθει για την εθιμοτυπική επίσκεψη, μετά την Ιο, και έτυχε στο γεγονός. Για να γλυτώσει ο Τσάνγκ Λι εφυγε στο Ασπεν, γνωστό καταφύγιο πρακτόρων. Η συμφωνία - διεθνής - ήταν οτι στο Ασπεν δεν γίνονται επιθέσεις και συμπλοκές. Ηταν σαν το "<a href="http://www.bedandbreakfastcenter.com/listing.cfm/21159.htm">αβατο</a>" των πρακτόρων. Έμεινε εκεί 20 μέρες, προσπαθώντας να οργανώσει την διαφυγή του. Τελικά με τον καινούριο χρόνο, αποφάσισε να διακινδυνέψει να ταξιδεψει στο Λονδίνο, για να συνδεθεί με τους συνδέσμους της οργάνωσης εκει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.tx2600.com/php-bin/gallery/albums/userpics/10001/normal_hooters2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.tx2600.com/php-bin/gallery/albums/userpics/10001/normal_hooters2.jpg" alt="" border="0" /></a>Η σκέψη του διακόπηκε: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Μηπως θα πάτε προς Russel Square?"</span> τον ρώτησε η αεροσυνοδός. Ανεβάζοντας το βλέμα του είδε οτι είχε σκύψει προκλητικά, δείχνοντας του τα ανερχόμενα "μπαλκόνια" της. Με δυσκολία μετακίνησε το βλέμα του για να εντοπίσει το καρτελάκι: "Σήλια - Trainee". Αμέσως το μυαλό του πήρε στροφές.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">"Θα περάσω απο εκεί, πηγαίνοντας στο <a href="http://www.mandarinoriental.com/hotel/508000002.asp">ξενοδοχείο μου στο Hyde Park</a>"</span> της είπε, προσθέτοντας: <span style="color: rgb(255, 255, 51);">"Ξέρω μια pub σε ενα στενό εκεί κοντά, την Lions Head".</span><br />Η κοπέλα χαμογέλασε: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Μήπως τότε να με κερνούσατε ένα ποτό εκεί, ξέρω οτι φτιάχνουν πολύ καλά το <a href="http://www.drinksmixer.com/drink3257.html">dragons' breath</a>"</span>. Ο Τσάνγκ Λι κόλλησε - η κοπέλα ήταν της οργάνωσης "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υορκη" και χρησιμοποιούσε την κωδική σειρά προτάσεων για να βεβαιωθεί οτι κι αυτός ήταν! Αν έκανε λάθος τώρα, ηταν σίγουρο οτι θα προσγειωνόταν στο Heathrow νεκρός. Γρήγορα απάντησε: <span style="color: rgb(255, 255, 0);">"Θα σου πρότεινα να πιείς το <a href="http://www.drinksmixer.com/drink3093.html">bartenders' milky cum</a>. Κάνει και καλό στο στομάχι"</span>. Η πρόταση κωδικοποιούσε οτι ο Τσάνγκ Λι ήταν απο τα ανώτερα στελέχη της οργάνωσης, και ήθελε να μήν ενοχληθεί από άλλες αεροσυνοδούς. Επρεπε να τον περιποιηθεί αυτή. Χωρίς άλλες κουβέντες η κοπέλα έφυγε, χαμογελώντας.<br /><br />O Τσάνγκ Λι εκλεισε τα μάτια του, περιμένοντας την απογείωση. Με αυτό το φτηνό τρίκ, αισθάνθηκε ασφαλής για πρώτη φορά το τελευταίο μήνα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://hugshyhermit.blogspot.com/plane%20in%20flight.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://hugshyhermit.blogspot.com/plane%20in%20flight.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113731617717559826?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1135372148011532772005-12-23T23:06:00.000+02:002005-12-23T23:12:38.870+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/gothic%20wishes.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/400/gothic%20wishes.jpg" border="0" alt="" /></a> ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ<br />ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ<br />ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113537214801153277?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1134382676013441372005-12-12T12:10:00.000+02:002005-12-13T00:49:44.646+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/spanish-steps-rome.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/spanish-steps-rome.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Κλαπ-κλοπ-κλαπ-κλοπ οι μπότες Guess πάνω κάτω στα σκαλιά της Piazza de Spagna ξεκούφαιναν τους πελάτες του διπλανού καφέ που με κόπο ρουφούσαν τον πρωινό εσπρέσσο χαζεύοντας την Corriere de la Serra. Η Σίβα και η Έβελυν είχαν ξεχάσει τις πολύπλοκες και αντικρουόμενες αποστολές και είχαν λυσσάξει στα μαγαζιά της via Corso, με συντροφιά την πιστωτική κάρτα του Μαρτίνου, που πρέπει τώρα να πλησίαζε το κόκκινο. Xαζεύοντας τους περαστικούς, πάντα τους έκανε εντύπωση η κοκεταρία των Ιταλών, τα κρεμ παπούτσια, τα σταυρωτά κοστούμια και τα διαμαντένια μανικετόκουμπα σε μέγεθος Faberge.<br /><br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Πάλι καρφώθηκε το τακούνι στο πλακόστρωτο,</span>" αναφώνισε η Έβελυν, σκύβοντας και προσπαθώντας να ξεκολλήσει απο το το τελευταίο σκαλί, μόλις αποφεύγοντας μια σφαίρα τιτανίου που σφύριξε πάνω απο τα μαλλιά της, που κατέληξε στη μεταξωτή γραβάτα ενός μελαμψού ιταλού, σίγουρα απόγονου βενετσιάνου δόγη, που έσκασε ανάσκελα κατεβάζοντας μια τζαμαρία.<br />"<span style="color: rgb(255, 0, 0);">Γιατί τόση φασαρία; Δεν μας έχουν ξαναδεί;</span>" αναρωτήθηκε η Σίβα, αποφεύγοντας με τακτ να κοιτάξει την εστία του θορύβου.<br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Νομίζω σήμερα είναι υπερ του δέοντος εκδηλωτικοί</span>" εξήγησε η Έβελυν φρεσκάροντας την μασκαρα σε μια βιτρίνα. "<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η παρορμητικότητα των λατίνων ενίοτε γίνεται ενοχλητική.</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(153, 153, 153);">Στο όνομα της Μαγδαληνής!</span>" έκραξε η Έλλη, που είχε εγκαταστήσει το τρίποδο ενός sniper τιτανίου στο γειτονικό ισπανικό προξενείο, αξιοποιώντας κάτι παλιούς ισπανούς φίλους.<br />"<span style="color: rgb(153, 153, 153);">Θα πρέπει να οπλίσω το bazooka γιατί με το τιτάνιο δεν έχω τύχη...</span>" κατέληξε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113438267601344137?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1134146095348467332005-12-09T18:15:00.000+02:002005-12-09T18:34:55.390+02:00Ο Τσάνγκ Λι σκέφτηκε: "μήπως ήρθε η ώρα του Γκάλη;;;" <br /><br />Κυκλωμένος από τρία 10χρονα σπαστικά χελωνονιντζάκια της "Ιος-Αμστερνταμ-Νέα Υόρκη", <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://site.mauishirts.com/java/floating-orchid-strip.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 120px;" src="http://site.mauishirts.com/java/floating-orchid-strip.jpg" border="0" alt="" /></a>αποφάσισε οτι πρέπει να δράσει ραγδαία. Με τη σκέψη (φανταζόταν πράγματα και γίνονταν πραγματικότητα, αλλά προς το καλό, οχι οπως ο Μαρτίνος) φαντάστηκε όλα τα όπλα των μικρών μεταμορφώθηκαν σε μικρά λουλουδάκια των αγρών. Τα "σουρίκεν" έγιναν ροδοπέταλα. <br />Με την ευκαιρία, σηκώθηκε όρθιος, ανοιξε τα φώτα και αρχισε τα μικρά μπασταρδάκια στις σφαλιάρες. Τα μικρά εφυγαν τρέχοντας, μη προσέχοντας οτι τα μαύρα ρουχαλάκια τους εχουν αλλάξει σε λουλουδάτα πουκαμισάκια και βερμουδίτσες... χαχαχαχαχα! Ξεκαρδίστηκε στα γέλια... Ας είναι καλά ο Φι-τσού-Γουάν, ο δάσκαλος Σαολίν που του έμαθε το κόλπο όταν ήταν μικρος...<br /><br />Έμεινε μόνος. Επρεπε να ψάξει.... όσο είχε καιρό πρίν γυρίσουν πίσω οι μαυροφόροι...<br /><br />03:21. "Αααααα δεν αφήνουν σε ησυχία τον άνθρωπο πιά!" Με αγανάκτηση σκέφτηκε. Όμως.. Η μυρωδιά που ανέβαινε τις σκάλες θύμιζε Chanel Νο 5. Μήπως... είχε όντως έρθει η ώρα του Γκάλη;;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113414609534846733?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133441325232797852005-12-01T14:44:00.000+02:002005-12-01T17:13:05.656+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/kokkinou.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/kokkinou.jpg" alt="" border="0" /></a><br />H μυστική πράκτορ Έλλη συνέχισε με το μηχανικό μαχαίρι να κόβει το καραβίσιο γύρο, κάνοντας μικρά διαλείματα για να τυλίξει πίτες με γύρο, γιαούρτι, ντομάτα και κόκκινο πιπέρι... ενίοτε εναλλάσσοντας με λαχανοσαλάτα, γιαούρτι, μουστάρδα ή ότι άλλη τρέλλα εμπνεόταν κάθε λυσσασμένος απο την πείνα τουρίστας.<br /><br />Με το άλλο χέρι χειριζόταν ένα Hewlett-Packard iPaq για να στείλει ένα sms στο αρχηγείο της οργάνωσης "Συνομωσία της Μαγδαληνής."<br /><br />"Τις έχουμε στο χέρι, το χάψανε," έλεγε το μύνημά της Έλλης.<br />"Μπράβο Έλλη, αν συνεχίσεις έτσι τις επιτυχίες θα προβιβαστείς απο πράκτορ Λαμπραντόρ σε πράκτορ Bull-dog, ίσως και σε Rodweiler," απάντησε το αρχηγείο, γεμίζοντας την Έλλη με υπερηφάνεια...<br /><br />Αρκετό καιρό έχει περάσει κόβοντας γύρο σε καράβια, πουλώντας σαλέπι σε γήπεδα και νοικιάζοντας ξαπλώστρες σε παραλίες με μεθυσμένους άγγλους τουρίστες... Και μόνο η προοπτική να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο την κρατούσε τόσα χρόνια στην "Οργάνωση της Μαγδαληνής," μαζί με έναν βαθύ σεβασμό στις αξίες και τα ιδανικά της οργάνωσης.....<br /><br />Η "Οργάνωση της Μαγδαληνής" ήταν ιεραρχημένη σε επίπεδα με ονόματα απο ράτσες σκύλων, σαν μια αναφορά στις πρώιμες παγανιστικές θρησκείες που λατρεύαν τα συμπαθή τετράποδα, ενίοτε δε, τα ανεκύρησσαν σε φύλαρχους και ιερείς. Οι παραδόσεις αυτές σώζωνται έως τις μέρες μας κυρίως μέσα απο την "Οργάνωση της Μαγδαληνής," ορκισμένο εχθρό της "Ίος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη," που είναι ιεραρχημένη με ράτσες απο δρυκολάπτες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113344132523279785?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133346134623250782005-11-30T12:19:00.000+02:002005-11-30T12:22:14.650+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/6837/1589/1600/zappa2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6837/1589/320/zappa2.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ήρθε επιτέλους η μεγάλη μέρα που περίμενε ο Greco. Το πρώτο ραντεβού!<br /><br />Μια πολύ όμορφη κοπέλα! Τον αναγνώρισε από το κόκκινο τριαντάφυλλο στο πέτο του…<br /> <br />‘Hello, I am Greco. George Greco’.<br />‘Hello’, I am Maria’.<br /><br />Οου, όλα τέλεια σκεφτόταν ο Greco. Όμορφη κοπέλα, ωραίο όνομα και Ελληνίδα.<br /><br />‘How old are you?’ τη ρώτησε. Εκείνη απάντησε ντροπαλά ‘19’.<br /><br />Τέλεια!! Πολλά παιδιά, σκεφτόταν ο Greco<br /><br />‘And are you working?’<br />‘No’, απάντησε εκείνη χαρούμενα. ‘Ι like το keep the house clean’.<br /><br />‘Do you cook?’<br />‘Oh, Ι like cooking, I will cook anything you like’.<br /><br />Ο Greco ενθουσιασμένος μέχρι τώρα, συνεχίζει να ρωτάει πιο προσωπικές ερωτήσεις… κάθε μια πιο προσωπική…<br /> <br />Όταν έφτασε στην ερώτηση νούμερο 13, η κοπέλα χλόμιασε, σηκώθηκε, έριξε την coca-cola της στο πρόσωπο του Greco και έφυγε.<br /><br />‘What I asked the poor Greek? If she likes sex from behind. I didn’t mean, you know…from…you know…<br />That was my next question…’ σκεφτόταν ο Greco! <br /><br />Αλλά ήταν ξελαφρωμένος, δεν ήθελε να πάρει αμέσως τη πρώτη που θα ερχόταν…Θέλει να αποκτήσει εμπειρίες πρώτα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113334613462325078?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Chris Kourosnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133248781085730482005-11-29T09:18:00.000+02:002005-11-30T11:42:20.496+02:00Ησυχία. 03:16. Ο Τσάνγκ Λι έπρεπε να βιαστεί, αλλιώς...<br /><br />... αλλιώς δεν θα προλάβαινε να ψάξει το σπίτι του Γκόρντον για να βρεί τα αποδεικτικά στοιχεία που ήθελε, και θα έμενε για μιά ακόμη φορά στο σκοτάδι σχετικά με την "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη". <br />03:17 - Είναι έξω απο την πόρτα του Γκόρντον. ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΑΝΟΙΧΤΗ! Κάποιος είναι ήδη μέσα; Κοιτά γύρω του. Ηταν σίγουρος οτι στις σκιές του διαδρόμου και στη διαδρομή δεν τον ειδε κανένας. Μήπως όμως τελικά γερνά; Μπήκε μεσα στο δωμάτιο χρησιμοποιώντας τις γνωστές τεχνικές <a target="_new" href="http://en.wiktionary.org/wiki/infiltration">εισόδου</a> που έμαθε από τον πατέρα του. Στο κυρίως δωμάτιο επικρατούσε σιγή. Ενα λιτό καθιστικό, μια τηλεόραση πλάσμα και ενα DVD player από το media-markt. Τσκ τσκ τσκ. Ο Τσάνγκ Λι σπάστηκε. Είχε πάρει το ίδιο από τον Κωτσόβολο, μόνο για να το πληρώσει 40% πιο ακριβά. ΓΑΜ**ΕΝΟ MEDIA MARKT! Σκέφτηκε. <br /><br />Πίσω του ενιωσε μια ανάσα. Του φάνηκε περίεργο, γιατί συνήθως η φορά της ανάσας δείχνει άτομο γύρω στα 1.70 - 1.90, ενώ αυτή του φάνηκε απο χαμηλά. ΑΜΑΝ! Η σκέψη του κόπηκε βίαια όταν χρειάστηκε να κουλουριαστεί, για να γλυτώσει κάτι που σφύριζε με κατεύθυνση προς το λαιμό του. Ορμηξε μπροστά, σημαδεύοντας την τηλεόραση. Στο δρόμο αγνόησε το χαλάκι και το μικρό σκαμπώ (ο Γκόρντον το χρησιμοποιούσε για να ξεκουράζει τα πόδια του) που μπλέχτηκε και εκανε ενα σχεδον "θανατηφόρο" εμπόδιο. Ενιωσε ενα μικρό τσίμπημα στο αφτί, και τη ζεστασιά του αίματος του να κατρακυλά στο λαιμό του. <br /><br />03:19 - πρόλαβε μόλις να γυρίσει - στην αναλαμπή πισω απο τον καναπέ που μόλις πήδηξε, είδε ενα θέαμα που τον άφησε άναυδο... <br /><br />Ή "Ιος-Αμστερντάμ-Νέα Υόρκη" τον περίμενε; είχε στείλει προπομπούς... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/1600/manyninjas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/200/manyninjas.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μα πώς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113324878108573048?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133202645628881822005-11-28T22:00:00.000+02:002005-11-28T20:35:59.266+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/montagiou.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/montagiou.jpg" border="0" alt="" /></a> Καθόταν και έπινε αμέριμνος τον καφέ του έξω απο το σπίτι του Rock στου Φιλοπάππου. Παντα του άρεσε να βλέπει τις κινήσεις των υποψήφιων θυμάτων του. Του άρεσε αυτό το παιχνίδι γάτας-ποντικού! Ηξερε πολύ καλά ότι έτσι και μόνο έτσι τα θυματά του το φχαριστιόντουσταν... τους ανεβαινε η αδρεναλίνη (και η λίμπιντο!)... το ήξερε καλά! Αλλη μια γουλιά απο τον υπέροχο αυτόν καφέ του λαϊκού καφενείου... τώρα η Σίβα και η Εβελυν θα τρέχουν (ασκόπως) ο Rock θα αναλογίζεται και ο Χρις θα βαυκαλίζεται... αλλη μια γουλια καφέ... και... και... τι είναι αυτό? Πιάνει την εφημερίδα από το δίπλα τραπεζι. Μια γελοιογραφία του στο πρωτο φύλλο? Αααααα.... αυτό ήταν ήδη αρκετό... θα το πλήρωναν πολύ σκληρά... μα πότε πρόλαβαν? Λες και κάποιος τον σκίτσαρε εκείνη ακριβώς τη στιγμή... ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ!<br />Δεν είναι να δώσεις θάρρος ουτε και ευκαιρία σε κανέναν πια! θα το πληρώσουν όλοι τους! Αρκει να μαθαινε ποιος το έκανε... για την ώρα θα την πλήρωνε αυτός ο άχρηστος ηθοποιοσεναριογραφομουσικοπαραγωγοcelebritοπαπαρας! <br />"Χρις... για να δουμε ποσο blogoθέαση θα κάνει ο αφανισμός σου απο την μάταιη τούτη ζωή!!!, φώναξε ο Μαρτίνος, μαζεύοντας τα ράσα του, φτιάχνοντας τις κοτσίδες του και παιρνοντας ανα χείρας το θαυματουργό βαλιτσάκι του κατευθύνθηκε στο σπίτι του Χρις!<br />Είχε ήδη βραδυάσει και ομίχλη είχε απλωθεί παντού καθώς άνοιγε την καγκελόπορτα του "ήσυχου" σπιτιού...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/exorcist.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/exorcist.0.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113320264562888182?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133168097527858982005-11-28T10:48:00.000+02:002005-11-28T12:46:14.110+02:00<span style="color: rgb(204, 102, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 102, 204);">Mε τζατζίκι ή σκέτο;</span><span style="color: rgb(204, 102, 204);">"</span> άκουσε η Έβελυν και εστίασε στη κοπέλλα μπροστά της, το σκούρο κόκκινο των μαλλιών της έκανε το οπτικό πεδίο της Έβελυν ακόμη πιο θαμπό...<br /><br />Που βρισκόταν; Γύρω ήλιος, θάλασσα και ένα ελαφρό κούνημα, κάτω σανίδες, γύρω-γύρω κόσμος... Η Σίβα κοιμόταν πάνω σε ένα sleeping bag λίγα μέτρα πιο κάτω με τον αέρα να της ανακατεύει τα μαλλιά, δίπλα τύποι καθισμένοι σε παγκάκια να παίζουν τάβλι και άλλοι να γρατζουνάνε κιθάρες.<br /><br />Βρισκόταν σε ένα πλοίο καθ' οδόν προς Ιταλία, η κοκκινομάλλα κοπέλλα περίμενε να πάρει τη παραγγελία της, άγνωστο πως βρέθηκε να περιμένει στην ουρά. Η κοπέλλα την κοίταξε περίεργα λέγοντας <span style="color: rgb(204, 102, 204);">"Η παρανυχίδα του Ζαρατούστρα..."</span>... <span style="color: rgb(51, 51, 255);">"...λεγόταν Iορντανέσκου,"</span> συμπλήρωσε αυτόματα η Έβελυν, έκπληκτη πως μια σουβλατζού στο πλοίο ήξερε το μυστικό σύνθημα της μυστικής οργάνωσης Ίος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη.<br /><br />Η σουβλατζού χαμογάλασε συνομωτικά και της έδωσε ένα μεγάλο σουβλάκι, και, κρατώντας ένα μικρό ηλεκτρικό μαχαίρι συνέχισε το κόψιμο του γύρου, αφήνοντας την Έβελυν να το καταβροχθίζει μέχρι που βρήκε μέσα ένα χαρτάκι που έλεγε "Popolo 35."<br /><br />Στη φημισμένη λοιπόν πλατεία της Ρώμης είναι ο επόμενος προορισμός, σκέφτηκε η Έβελυν. Η κοκκινομάλλα κοπέλλα κάτι της θύμιζε... Δε μπόρεσε να θυμηθεί που την είχε ξαναδεί...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/kokkinou-sex.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/kokkinou-sex.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113316809752785898?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1133046254089570362005-11-27T00:00:00.000+02:002005-11-27T13:17:47.130+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/ass-world1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 198px; HEIGHT: 236px" height="243" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/ass-world1.jpg" width="204" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;">«Καταλαβαίνεις τίποτα;» ρώτησε η Νιόβη τον Στέφαν ενώ προχωρούσαν στο άδειο διάδρομο του παλιού Αιγυπτιακού αρχοντικού.<br /><br />«Όχι, αλλά κάτι μου λέει οτι ο Αμάρων θα μας δώσει κάποια στοιχεία που ίσως αλλάξουν τις ζωές μας για πάντα...» απάντησε ο Στεφάν παρατηρώντας τις κλειστές πόρτες που ορθώνονταν δεξιά και αριστερά κατά μήκος του διαδρόμου.<br /><br />Ο Αμάρων προχωρούσε μερικά μέτρα μπροστά τους με αγέρωχο βήμα, ενώ συχνά γύριζε το κεφάλι του προς τα πίσω προκειμένου να ελέγξει ότι οι δύο επισκέπτες του τον ακολουθούσαν.<br /><br />Ένας ξαφνικός κρότος ακούστηκε και ο πόνος που διαπέρασε το σώμα του καλοσυνάτου Αιγυπτίου ήταν τόσο απότομος που του έκοψε την ανάσα. Ενώ σωραζόταν ανήμπορος στο πλούσια διακοσμημένο μωσαϊκό, το μόνο που μπόρεσε να ψελίσσει πριν κλείσει μια για πάντα τα μάτια του, ήταν «Το 3ο κεφάλι έχει το κλειδί του μενταγιόν!!!»<br /><br />~~~<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/sunafterrain.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px" height="190" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/sunafterrain.jpg" width="246" border="0" /></a>«Στέφαν...» κατάφερε να πει η Νιόβη ενώ ανασηκωνόταν από το ξαφνικό πέσιμο στο βρεγμένο πλακόστρωτο δρομάκι της Βρετανικής πρωτεύουσας.<br /><br />«Ναι καλή μου, επέστρεψα.» της αντιγύρισε ο νεαρός άνδρας, βοηθώντας την να σταθεί στα πόδια της μετά από την ξαφνική πτώση.<br /><br />«Πρέπει να φύγουμε από εδώ» συνέχισε ο Στεφάν. «Έχεις μουσκέψει ως το κόκκαλο. Έλα, τώρα που σταματάτησε η βροχή μπορούμε να πάμε στο El Greco. Εκεί θα μιλήσουμε με ηρεμία.» της είπε ενώ κρατώντας το χέρι της ξεκίνησαν να προχωρούν με τελικό προορισμό την καφετέρεια στο Βόρειο Λονδίνο.<br /><br />Η Νιόβη είχε μείνει άφωνη. Δύο χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που είχε δει τον Στεφάν από κοντά και παρ’όλα αυτά δεν ένιωθε ότι εκείνος είχε αλλάξει στο ελάχιστο. Μόνο κάποιες γκρι τούφες μαλλιών κοντά στους κροτάφους μαρτυρούσαν την πραγματική ηλικία του αλλά και πάλι... Ήταν άραγε ο ίδιος άνθρωπος; Η περιπέτειά τους στο Κάιρο δύο καλοκαίρια πριν δεν μπορεί να είχε αφήσει τόσο μικρά υπολείμματα στην αγέρωχη μορφή του. Αποφάσισε ότι αυτή τη φορά δεν θα έμενε αμέτοχη. Είχε πλέον μερίδιο ευθύνης για τις εξελίξεις ανάλογο εκείνου. Ίσως και μεγαλύτερο.<br /><br />~~~<br /><br />Το El Greco ήταν αρκετά φωτεινό σε σύγκριση με τα εστιατόρια του Leicester Square και καθώς ήταν Παρασκευή νωρίς το απόγευμα, αρκετός κόσμος συνέρρεε προκειμένου να δοκιμάσει τις ελληνικές λιχουδιές του George Greco, που είχε αναλάβει την επιχείρηση του πατέρα του Ηλία Γραικόπουλου, μετατρέποντάς το σε music bar restaurant πριν από κάποια χρόνια.<br /><br />Η Νιόβη είχε επισκεφτεί το ελληνικό στέκι αρκετές φορές και είχε γνωρίζει τον αγαθό ιδιοκτήτη που το όνειρό του ήταν να γίνει μια μέρα διάσημος τραγουδιστής και να καθιερωθεί στην μουσική σκηνή του Λονδίνου κερδίζοντας στο μέλλον μια θέση στο διεθνές μουσικό στερέωμα. Προσπάθειες διασήμων, στην Ελλάδα, συναδέλφων του δεν είχαν στεφθεί με την ανάλογη επιτυχία (π.χ. Α. Βίσση) αλλά εκείνος έμοιαζε απτόητος στοχεύοντας πολύ ψηλά. Η Νιόβη διασκέδασε με την αισιοδοξία του Έλληνα τροβαδούρου αλλά δεν συμμεριζόταν τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες σε αντίστοιχο βαθμό.<br /><br />Το συγκεκριμένο στέκι είχε στεγάσει τις αναζητήσεις της Νιόβης αρκετές φορές καθώς επισκεπτόταν μέσω του φορητού υπολογιστή της το διαδίκτυο αναζητώντας πολύτιμες πληροφορίες σχετικές με το ενδιαφέρον της στην αρχιτεκτονική και την τεχνολογική εξέλιξη του κλάδου διαμέσου των αιώνων. Το ασύρματο δωρεάν δίκτυο του καταστήματος, καθώς και η 24ωρη λειτουργία του, επέτρεπαν σε αρκετούς φοιτητές και επαγγελματίες της Βρετανικής πρωτεύουσας να απολαύσουν το γεύμα ή το ποτό τους εξοικονομώντας χρόνο από άλλες δραστηριότητες. </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Ακολουθώντας το συγκεκριμένο μοτίβο ζωής, η Νιόβη είχε ανακαλύψει αρκετές πληροφορίες στον συγκεκριμένο χώρο που όπως φάνηκε στην πορεία των πραγμάτων της άλλαξαν τη ζωή ριζικά.</span><span style="font-family:verdana;"><br /><br />Σε μία από τις διαδυκτιακές της αναζητήσεις ανακάλυψε πολύτιμες πληροφορίες για το Θόλο της Επιδαύρου, η ανέγερση του οποίου ξεκίνησε το 360 π.Χ. και επερατώθη το 350 π.Χ. περίπου. Η ερευνήτρια και συγγραφέας <a href="http://www.altani.gr/greek/index.html"><strong>Αλτάνη</strong> </a>ανέφερε στο διαδυκτιακό της τόπο αρκετές πληροφορίες για την άρτια κατασκευή και πιθανή χρήση του συγκεκριμένου οικοδομήματος. </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Στηριζόμενη στις απόψεις ειδικών, από εκείνη του Παυσανία που ήταν εξαιρετικά συνοπτική και δεν έδινε καμία πληροφορία σχετικά με την μορφή του οικοδομήματος καθώς και την χρήση του, μέχρι τις περιγραφές της Αρχαιολόγου, Αγλαϊα Αρχοντίδου Αργύρη, που αναφερόταν πιο αναλυτικά στο Θόλο, το κυκλικό οικοδόμημα του Θόλου της Επιδαύρου αποτελούσε ένα άρτιο αστρονομικό Μνημείο.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Το παράδοξο είναι ότι βρισκόταν στο κατ' εξοχήν θεραπευτικό κέντρο του αρχαίου Ελληνικού κόσμου και αυτό σαν γεγονός πυροδότησε την επιστημονική περιέργεια της Νιόβης που αποφάσισε να μελετήσει τις πιθανές χρήσεις και λειτουργίες του Ναού. Ίσως το γεγονός αυτό από μόνο του, ήταν και ο λόγος που κανείς μέχρι πρόσφατα δεν σκέφθηκε να συνδυάσει αρχιτεκτονικά και γλυπτά στοιχεία, εσωτερικά και εξωτερικά, δαπέδου, οροφής και τοιχογραφίας, προκειμένου να συνθέσει την αστρονομική ταυτότητα του Μνημείου, συμφώνησε με την ερευνήτρια η Νιόβη και αποφάσισε να ασχοληθεί περαιτέρω με το θέμα εντάσσοντάς το στο πόνημα της διδακτορικής της μελέτης.<br /><br />Όπως ανακάλυψε στη συνέχεια, η επιλογή του κυκλικού σχήματος του Μνημείου δεν ήταν τυχαία. Επέτρεπε την αναπαράσταση του ουρανίου στερεώματος και προσδιόριζε τις δύο αστρονομικές θεωρείες περί Ηλίου, την Γεωκεντρική άποψη της φαινομενικής πορείας του και την Ηλιοκεντρική. Η φαινομενική πορεία διεγράφετο στο εξωτερικό του Μνημείου και την έβλεπαν όλοι οι επισκέπτες. Η Ηλιοκεντρική είχε χαραχθεί μέσα στο Μνημείο προφυλαγμένη από τα μάτια των πολλών. </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/tholos2.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 175px; HEIGHT: 154px" height="215" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/tholos2.0.jpg" width="264" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/tholos1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; HEIGHT: 138px" height="205" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/tholos1.jpg" width="230" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Μετά από επισκέψεις στο χώρο των ανασκαφών και αρκετές συνεντεύξεις με τους πιο σημαντικούς γνώστες της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, η Νιόβη κατέλειξε ότι η αρμονία που προέκυπτε από την επίγνωση της επιρροής των κύκλων της φύσης, που κατά κύριο λόγο εκπορεύονται από την κίνηση των ουρανίων σωμάτων (Γης - Σελήνης και όχι μόνο), πρέπει να ήταν και η αιτία που το αστρονομικό Μνημείο του Θόλου είχε την έδρα του σε θεραπευτικό χώρο και όχι σε αστεροσκοπείο.<br /></span><br /><span style="font-family:verdana;">Με αφορμή αυτήν την μελέτη, η Νιόβη αποφάσισε να ερευνήσει και άλλους αρχαιολογικούς χώρους, των οποίων η κατασκευή είχε διπλή εάν όχι και τριπλή σημασία. </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Ο πιο ενδιαφέρον τόπος για τη συνέχιση της έρευνας της ήταν πλέον το Κάιρο και με αφορμή τις διαλέξεις του Δόκτωρ Ίαν Μακ Ντόουσσον, επισκέφθηκε για ένα εξάμηνο την πρωτεύουσα της Αιγύπτου δύο χρόνια πριν. </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Τότε η γνωριμία της με το Στεφάν άλλαξε τη ζωή της, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της, πέρα από τις πρόταιρες αρχιτεκτονικές της ενασχολήσεις, στις παγκόσμιες εξελίξεις των οργανώσεων με απότερο σκοπό την απεγκατάσταση ενός διαφορετικού "λογισμικού". Αυτό της <strong>απάθειας</strong> και της <strong>ημιαμάθειας</strong>. </span><br /><p>~~~<br /><span style="font-family:verdana;"><br />«Πού ταξιδεύεις; Φτάσαμε!» ανακοίνωσε ο Στεφάν χαμογ</span><span style="font-family:verdana;">ελώντας και η Νιόβη ένιωσε μια γλυκιά ανατριχίλα να διαπερνάει το κορμί της στο άκουσμα αυτής της φράσης.<br /><br />“Deja vou!” αποκρίθηκε χαμογελώντας και εκείνη, σκεπτόμενη την ειρωνία της σκηνής, καθώς την ίδια φράση είχε πει ο Στεφάν δύο χρόνια πριν, στο Κάιρο εκείνη τη φορά, όταν και πάλι και οι δυό τους εισέρχονταν σε ένα καφενείο (που άνηκε στον δολοφονημένο Αμάρων), ξεκινώντας την προσπάθεια να λύσουν το δαιδαλώδες μυστήριο του μπλε μενταγιόν της...</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113304625408957036?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Mikroulihttp://www.blogger.com/profile/09348359531823976857noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132929900134104812005-11-25T16:22:00.000+02:002005-11-25T17:35:46.760+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock7.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/Rock7.jpg" alt="" border="0" /></a>Ορμαει λυσασμενος. Σπαει τα παντα. Συντριμια πισω του. Φωτιες. Αισθανεται μια ζεστη αυρα στην πλατη του απο την φωτια που καει πισω του. Η ζεστη αυρα αγκαλιαζει τους ωμους του, γαργαλαει τα αυτια του, χαιδευει τα μαλλια του. Ενα δαγκωμα στο αυτι. Αουτς!!! Ο Χρις αφου φυσηξε ερωτικα τον Rock του δαγκωσε το αυτι. Ηταν ολα ενα ονειρο...<br /><br />Μετα απο τα τελευταια γεγονοτα με την Εβελυν και την Σιβα, τον ξεκοιλιασμενο ταξιτζη, και αυτα που ακουει για Ξαβιερ και Μαρτινο, ο Rock αναρωτιεται γιατι υπαρχει τοση βια. Τον επηρεαζει μεχρι και στα ονειρα του. Ειναι ενας ηρεμος και φιλησυχος ανθρωπος που μισει την βια...<br /><br />Στο σηριαλ του Χρις ολα πανε χαλια. Ο ηχοληπτης παθαινει ενα ατυχημα και ο μοντερ αρρωσταινει ξαφνικα. Ο Χρις αναγκαζεται να διακοψει τον πρωτο κυκλο εκτακτως. Απο την στεναχωρια του κλεινεται μεσα στην ντουλαπα αγκαλια με το αγαπημενο του αρκουδακι...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/wife8ef.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/wife8ef.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ο Rock παιρνει ένα e-mail από το καλο του φιλο Greko, ότι προσπα8ει να βρει την <span style="color: rgb(255, 255, 102);">τελεια γυναικα</span> και θελει βοηθεια…<br /><br />Στο μοτιβο του "7 τραγουδια θα σου πω..." ο Greko αποφασισε στο "20 ερωτησεις 8α σου κανω..." για να βρει την <span style="color: rgb(255, 255, 51);">τελεια γυναικα</span>...<br /><br />Ο Rock αποφασιζει και παει να τον βρει στην καφετερια του ξαδερφου του στο Νορθ Λοντον…<br /><br />Εκει τα λενε οι δυο τους για τις διαταραχες που εχει υποστει η κοινωνια...<br /><br />ROCK:"Τι λες ρε φιλε.. τι τους επιασε ολους αυτους?"<br />GREΚO:"Πρεπει να εχουνε ψυχολογικα προβληματα..."<br />ROCK: "Αυτος με το μεγαλο σπαθι που εχει βγει και πετσοκοβει κοσμο?"<br />GREΚO: "Μεγαλι σπαθι - μικρος πεοπας..."<br />ROCK: "Ο αλλος που εχει βαλθει να μας καψει ολους?"<br />GREΚO: "Καθαρο Φροιντ: σεξομανης..."<br />ROCK: "Οι αλλες δυο που τυρανανε τον κοσμο?"<br />GREΚO: "Ανέραστες!"<br />ROCK: "Ο αλλος που αλλαζει απο εποχη σε εποχη μπεκροπινoντας?"<br />GREΚO: "Δεν τον είχε θηλασει αρκετα η μανα του..."<br />ROCK: "Τελος παντων, ελπιζω οι ερωτησεις σου να καταληξουν σε κανενα λογικο ατομο, γιατι κυκλοφορει πολυ τρελλα..."<br />GREΚO: "Εδώ θελω τη βοηθεια σου…εχω ετοιμες τις δυσκολες αλλα μου λειπουν οι ευκολες ερωτησεις, οι απλες…καταλαβαινεις?<br />ROCK: "Για να δουμε… "<br /><br />Ο Greko και ο Rock τελειωνουν τις ερωτησεις και θα τις αποκαλυψουν συντομα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113292990013410481?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132900489329303482005-11-25T08:28:00.000+02:002005-11-25T08:34:49.330+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/snapVatican.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/snapVatican.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Τώρα ήταν σειρά της Σίβας να βγεί για μια ανάσα στο μπαλκόνι, η ατμόσφαιρα στο σαλόνι με τόσο καπνό είχε γίνει αποπνικτική ακόμη και για εκείνη.<br /><br />Απο κάτω είδε ένα θέαμα που έκανε τη Maybeline mascara της να ανατριχιάσει: ένας ξαντεριασμένος οδηγός ταξί, μια γάτα και ένας αγγλικανός μοναχός ήταν ότι θυμάται σαν μια κακοτραβηγμένη φωτογραφία, σαν απο φίλμ που έχει πάρει φως. <span style="font-style: italic;">Εντόσθια</span>; Τελευταία φορά που είδε ήταν στην ταβέρνα Τσολιάς στη Βάρη, αυτό το ζωντανό μνημείο, απόδειξη ότι η νεότερη Ελλάδα είναι γνήσιο κομμάτι των Βαλκανίων όπου τα εντόσθια όχι μόνο δεν πετιούνται, αλλά αποτελούν σημαία της κουζίνας.... Μπορεί η μαγειρίτσα να ήταν το αγαπημένο της πιάτο, αλλά όλα τα υπόλοιπα κοκορέτσια, σπληνάντερα, γαρδούμπες της έφερναν εμετό.<br /><br />Με ένα σάλτο, ορμάει, ξεκουνάει την Έβελυν που είχε πάλι χαζέψει στο Internet... Στο Powerbook είχε μόλις έρθει ένα μήνυμα, μια συντεταγμένη στο Google Earth...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Ξεκόλλα! Πρέπει να φύγουμε τώρα! Ο Μαρτίνος είναι κάτω και πλέκει γιρλάντες τα έντερα ενός ταρίφα!"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Μισό λεπτό.. Φαίνεται ότι μας έστειλαν σε νέα αποστολή..."</span> Απαντάει η Έβελυν κάνοντας κλικ στο λινκ του Google Earth... Το link ανοίγει φανερώνοντας μια διέυθυνση στο Βατικανό.<br /><br />Η Σίβα πήδηξε απο τον φωταγωγό και προσγειώθηκε επάνω στην Harley. Αμέσως ακολούθησε η Έβελυν και χάθηκαν με μια εκκωφαντική γκαζιά στα στενά του Φιλοπάππου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113290048932930348?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132735136031026812005-11-23T10:30:00.000+02:002005-11-28T10:17:55.666+02:00<span style="font-size:85%;"><br />Δύο μέρες τώρα. Ο Τσάνγκ Λί δεν ήταν καλός σ'αυτό το παιχνίδι. Ήξερε οτι έπρεπε να το παίξει όμως, άν ήθελε να φτάσει ώς το τέλος. Και ήθελε. Το χρωστούσε. Στην μητέρα του, που βρήκε στο πατρικό τους σπίτι με 2 σφαίρες στη καρδιά και μια στο κεφάλι, πνιγμένη μεσα σε μια λίμνη αίματος. Στην αδερφούλα του, που παρόλο μόλις 12 χρονών, στην προσπάθεια της να ξεφύγει, βρέθηκε με δύο "χειρουργικές" τομές στη πλάτη. Στον πατέρα του, που μπαίνοντας στο σπίτι και αντιμετωπος με την οικογενειακή τραγωδία, έκανε <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Seppuku">Seppuku</a>, ανήμπορος να καταλάβει πως η μυστική επαγγελματική του ενασχόληση μπόρεσε τοσο ύπουλα να του καταστρέψει τη ζωή.<br /><br />Τεντώθηκε. Παρακολουθεί με την άνεση μιας κεραμιδόγατας ένα σπίτι στα προάστια του Λονγκ Αιλάντ. Το σπίτι που διέμενε για τα τελευταία 2 χρόνια ο Γκόρντον. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.lacotedesmontres.com/IMG/13655.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.lacotedesmontres.com/IMG/13655.jpg" alt="" border="0" /></a> Πρέπει να περιμένει 1 μέρα ακόμα. Μήπως κάποιος <a href="http://en.wiktionary.org/wiki/Sentinel">φύλακας</a> - της οργάνωσης - έρθει να τον ψάξει, μήπως υπάρχει καμμιά κυριούλα για να του καθαρίσει το σπίτι, που θα μπορούσε να ανακαλύψει οτι κάποιος μπήκε. Ο Τσάνγκ Λι ήξερε οτι θα πρεπει να μπεί και να βγεί χωρίς να γίνει αντιληπτός. 22:09 - το <a href="http://www.vacheron-constantin.com/CS/famille_p/p_47022_en.html">ρολόι</a> του έδειξε την ώρα. Πρέπει να περιμένει κι άλλο. Η μαγική ώρα είναι 03:00 το πρωί. Τότε τα πάντα είναι ήσυχα και μπορείς να ελέχξεις όλους τους ενδογενείς παράγοντες ενός σπιτιού.<br />{ ..... }<br />03:04. Άργησε λιγο. Οι "απο πάνω" απο το σπίτι του Γκόρντον είχαν ολονύκτια "τελετουργία". Εβλεπε τις φιγούρες τους στις σκιές του δωματίου τους, ενώ κάνανε sex. Ο ανδρας ηταν "προβλημάτικος". Ο Τσάνγκ Λι δεν είχε γνώμη για τους ανώμαλους, ομοφυλόφυλους και σχετικούς, αλλά αυτό που δεν μπορούσε να ανεχθεί ούτε δευτερόλεπτο ήταν η δημόσια επιδειξη. Η γυναίκα "εσκουζε" σαν ξεκουρδισμένo <a href="http://www.blogger.com/www.boorinwoodmusic.com/BOOR1910.jpg">accordeon</a>. Αποφάσισε οτι πρίν επισκεφτεί το σπίτι του Γκόρντον, θα πέρναγε για μια καλησπέρα από "τα παιδιά" του 3ου.<br /><br />03:13. Σημαδιακή ώρα. Η τρίτη και καλύτερη. Μπήκε μεσα στο σπίτι του 3ου (ο Γκόρντον έμενε στο 2ο) από την πίσω πόρτα της κουζίνας. </span><span style="font-size:85%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://world.guns.ru/handguns/beretta93r-2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://world.guns.ru/handguns/beretta93r-2.jpg" alt="" border="0" /></a></span><span style="font-size:85%;">Στο υπνοδωμάτιο ακουγόταν το κρεββάτι να τρίζει και η γυναίκα να σκούζει. Του μύριζε κάτι σαν καμμένη μπανανόφλουδα. Κοίταξε από τη χαραμάδα. Η γυναίκα ήταν γυμνή - έχοντας καβαλήσει τον άνδρα με την πλάτη της προς εκείνον και κοιτώντας τα πόδια του, έβλεπε κατευθείαν προς την πόρτα. Τα μάτια της άνοιξαν με έκπληξη - μόνο για να δεχθούν μια μικρή μελισσούλα από την αυτόματη <a href="http://world.guns.ru/handguns/hg137-e.htm">beretta 93R</a> του Τσάνγκ Λι, με τον <a href="http://www.bombshock.com/information/silencer.html">χειροποίητο σιγαστήρα</a> (ναι παρακαλώ, είναι τεχνιτης ο ανθρωπος, δεν είναι τυχαίος). Η κοπέλα σταμάτησε να κινήται και αρχισε σιγά να πέφτει προς τα μπροστά, προκαλώντας πόνο στον άνδρα της, λυγίζοντας το "όργανό του", ο οποίος νόμιζε οτι απλά ήθελε να τον "βασανίσει". Στο κενό που δημιουργήθηκε, ο Τσάνγκ Λι χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να φυτέψει και μια σφαίρα ακόμα - αυτή τη φορά στον τύπο, που καθόταν ακίνητος - εύκολος στόχος.<br /><br /><br /><br />Ησυχία. 03:16. Ο Τσάνγκ Λι έπρεπε να βιαστεί, αλλιώς...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113273513603102681?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132671201825627522005-11-22T20:58:00.000+02:002005-11-22T17:03:50.950+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/bobparty.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/bobparty.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Η ατμόσφαιρα στην Ελλάδα ήταν τόσο αποπνικτική όπως πολυ καλά ήξερε ο Μαρτίνος απο τους συνεχείς εφιάλτες του σ ολάκερη τη ζωή του. Ενιωθε αυτή την ατμόσφαιρα στο είναι του, σε κάθε κύτταρο του κορμιού του και δεν μπορούσε ν ανασάνει, δεν μπορούσε να εκτελέσει καμμιά διορισμένη εργασία όχι τουλάχιστον μετά απο αρκετό κόπο και πόνο. Γιατί όσο και να μην φαινόταν στους άλλους ο Μαρτίνος πονούσε και κόπιαζε προκειμένου να φέρει σε πέρας, προκειμένου να σώσει για να καταστραφεί έπειτα, το ίδιο εντυπωσιακά και φαντασμαγορικά με την πολυτάραχη ζωή του. Ομως δεν ήταν τώρα η κατάλληλη στιγμή για να αναλογισθεί ούτε και να κάνει γενική αποτίμηση της κατάστασης απολογούμενος σε κάτι που ούτε καν ο ίδιος ήξερε πραγματικά όσο κι αν πρεύσβευε την ύπαρξη του και την προαιώνια παρουσία του! Αυτό που είχε να αντιμετωπίσει ήταν κάτι πολύ πιο απτό, πολύ πιο πραγματικό! Θεωρίες και φιλοσοφίες δεν εισχωρούσαν και ούτε θα δικαιολογούσαν καμμιά κατάσταση.<br />Το καινούριο αεροδρόμιο των Αθηνών όσο και να προσπαθούσε να συναγωνιστεί τα ευρωπαικά άλλα αεροδρόμια, απέπνεε τριτοκοσμική κατάντια και πανεθνικό ρεζίλεμα! Ηταν κάτι όμως που δεν τον αφορούσε και ούτε είχε σκοπό να δώσει περισσότερο προσοχή σε κάτι που a priori θεωρούσε χαμένο και ανύπαρκτο! Μακάρι να μην χρειαζόταν να γυρίσει ποτέ σε αυτή τη χώρα που ανέθρεψε θεριά και έθαψε τέρατα, αυτή τη χώρα που γαλούχισε ήρωες και έθαψε ανδριάντες, αυτή τη χώρα που που αφόριζε αγίους και εξύψωνε δαίμονες! Εις μάτην...<br />Μπήκε σε ένα απο αυτά τα άθλια ταξί που οι οδηγοί καπνίζουν ασύστολα και στο ράδιο ακούγονται καψουροτράγουδα του χειρίστου είδους με κάποιες παρεμβολές απο τραγούδια Γιουροβίζιον (ειδική κατηγορία όλων των ελληνοποπ ασμάτων), ενώ η ταρίφα έτρρεχε σαν τρελλή λες και γέμιζαν γαλόνια βενζίνης. <br />Ξάπλωσε πίσω και απολάμβανε την διαδρομή αυτής της νέας οδού που απο παλιά ακούγονταν σαν πολλά υποσχόμενο έργο, οδός Ελευσίνας-Σταυρού Αγ. Παρασκευής την είχε ονομάσει ο Καραμανλής, τώρα με τις τόσες επεκτάσεις ένα γενικό όνομα Αττικής οδού ήρθε να εξισορροπίσει τα ασυμμάζευτα! Δεν έδινε καμμιά σημασία στα τεκτενόμενα μέσα στο ταξί , ούτε σε αυτά που έλεγε ο λιγδιασμένος οδηγός με τα βρώμικα νύχια και τις τρίχες να βγαίνουν ακατάσταατες απο κάθε ρουθούνι του που έβγαζε έναν σιριστικό ήχο κάθε φορά που έπαιρνε μια βαθειά ανάσα δυσκολευόμενος απο το πάχος και μια κοιλιά σφηνομένη ανάμεσα στο κάθισμα και στο τιμόνι. <br />Καμμιά τιμωρία δεν είναι αρκετή για αυτόν! Αυτή που ήδη περνάει είναι και η πρέπουσα και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να του στερήσει αυτήν την παναθλια ζωή του. Ουτε καν ο Μαρτίνος. Τον έβλεπε έτσι να αγκομαχά και να αγωνίζεται να επιβιώσει μια ακόμη μέρα μια ακόμη ώρα ένα ακόμη λεπτό και τον λυπήθηκε, ένα συναίσθημα που ο Μαρτίνος σπάνια ένιωθε όχι γιατί ήταν αναπηρος συναισθημάτων αλλά γιατί κανεις απο τους ανθρώπους τριγύρω δεν του έδινε ερέθισμα για να το νιώσει. Και τώρα? Αυτός ο τρισάλθιος τύπος! Η βρώμα απο το σώμα του και τα αχαμνά του έφτανε ως πίσω στο κάθισμα αναμεμειγμένη με τον καπνό απο το τσιγάρο κι ένα φτηνό άρωμα που του έφερνε αναγούλα. Εκλεισε τα μάτια. Η φωνή μέσα του σιωπούσε η την έκανε αυτός να σωπάσει. Οχι δεν θα αναζητούσε τη διακιοσύνη σε ποταπά και ανίερα ανθρωπάρια! Οχι!<br />Το ταξί έφτασε στου Φιλοπάππου. Ο Ταξιτζής έδειξε με το βρώμικο δάκτυλο την ταρίφα που έδειχνε ένα εξωφρενικό ποσό. Ο Μαρτίνος έβγαλε και πλήρωσε το διπλάσιο με ενα χαμόγελο συγκατάβασης και αποτροπιασμού , ενας συνδυασμός που μόνο ο Μαρτίνος ήξερε πολύ καλά να πετυχαίνει στην εύπλαστη μορφή του. Ο ταξιτζής χαμογέλασε ενώ συγχρόνως του έφυγε ένα δυνατό ρεψιμο και λίγα σάλια κύλησαν απο την άκρη των χειλιών του. Μια έντονη μυρωδιά σκόρδου απλώθηκε στο ταξί και ο Μαρτίνος την ανέπνευσε μέχρι το τέλος, με μια λαιμαργία ανείπωτη με μια βουλιμία απροσδόκητη! <br />Ανοιξε την πόρτα και κατέβηκε, έπιασε μια εικονίτσα μέσα στην τσέπη του αλλά την άφησε στη θέση της και έκλεισε με δύναμη την πόρτα μειδιάζοντας ελαφρά! Το ταξί σπίνιαρε γρήγορα και έφυγε θεωρώντας ο οδηγός του ότι κάποιο λάθος έγινε με τα χρήματα και ότι γρήγορα ο Μαρτίνος θα του τα ζητούσε πίσω. Ενας δυνατός άνεμος φύσηξε για λίγο παρασέρνοντας δεκάδες φύλλα και σκουπίδια και μια γάτα που ωιαούριζε σατανικά επιδεικνύοντας τα νύχια της στον μαινόμενο αιθέρα. Η ορδή αυτή του ανέμου ακολούθησε με φόρα το ταξί και παίρνοντας τη μορφή στροβίλου κύκλωσε το ταξί που έφερε μερικές σβούρες στο δρόμο, η γάτα μπήκε απο το ανοικτό παράθυρο και αφού κατάφερε μερικές γρατζουνιές στο πρόσωπο του ταξιτζή γραπώθηκε πάνω στα γεννητικά του όργανα μπήγοντας τα νύχια της στους ζαρωμένους όρχεις του ταξιτζή κάνοντάς τον να χάσει τον έλεγχο. Η σύγκρουση με την νταλίκα που ερχόταν απο το αντίθετο ρεύμα ήταν θέμα δευτερολέπτων, βασανιστικών δευτερολέπτων για τον ταξιτζή που παρακαλούσε θεούς και δαίμονες να τον σώσουν. Δεν ήξερε όμως ο αδαής ότι αυτό το τέλος ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας Θεών και Δαιμόνων!!! Ο ανόητος!!!<br />Ολα είχαν τελειώσει σε λίγα δευτερόλεπτα. Ενα χοντρό ματωμενο κορμί ξαπλωμένο τώρα έξω απο το ταξί του με μια γάτα πάνω στα αχαμνά του και μια κοιλιά χυμένη στην άσφαλτο! Το τσιγάρο ακόμα στο στόμα του τσαλακώμενο ενώ κόπρανα και ούρα φαίνονταν να έχουν λερώσει το ήδη πανβρώμικο παντελόνι του. Η γάτα ξαφνικά με ένα σάλτο ξεγραπώθηκε απο τη βρωμερή θέση όπου ήταν αναγκασμένη να μένει και στάθηκε για λίγο δίπλα στο άψυχο κορμί. Τον κοίταξε με ένα βλέμμα τοσο περιφρονητικό και τόσο αποτρόπαιο λες και έπαιρνε εκδίκηση για όλες τις γάτες που είχε σκοτώσει αυτός ο ταξιτζής στο προσωπο του οποίου αντιπροσωπεύονταν όλοι οι αδέξιοι οδηγοί!<br />"Οι γάτες ξέρουν" μονολόγησε ο Μαρτίνος και προχώρησε αποφασιστικά στο σπίτι οπου ο Χρις και ο Rock στέγαζαν τον ανίερο έρωτά τους...Οχι όμως για πολύ...<br />Το πάρτυ τώρα ξεκινούσε...<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/invitation.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/400/invitation.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/crosses.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/200/crosses.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113267120182562752?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132584425634092772005-11-21T16:43:00.000+02:002005-11-21T16:52:03.986+02:00<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pasolini">Παζολίνι;</a> Πως θα μπορούσε ποτέ να αποδώσει κάποιος στον Παζολίνι, τον αντισυμβατικό πολιτικοποιημένο ποιητή και δημιουργό του Ακκατόνε, του Θεωρήματος και της Μήδειας το σαρκαστικά βίαιο Μεγάλο Φαγοπότι, που βέβαια χαρακτηρίζει την πιο επιθετική εποχή του <a href="http://movies2.nytimes.com/gst/movies/filmography.html?p_id=89652&mod=bio">Μάρκο Φερρέρι</a>... Αυτό προβλημάτιζε την Έβελυν καθώς τελείωνε τις τελευταίες σταγόνες spumante, ανατρέχοντας στις ολονυχτίες ιταλικού νεορεαλισμού που περνούσε κάποτε στο Greenwich Village παρέα με τον Γκόρντον... Γκόρντον; Τι να απογίνεται αυτή η ψυχή... Λαμβάνω περίεργα vibes τον τελευταίο καιρό, σκαρφίστηκε η Έβελυν...<br /><br />Αυτά λέγοντας ξαναμπήκε στο σαλόνι αντιμετωπίζοντας ένα πιο απροσδόκητο σ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/cigaraficionado_cover_sm.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/cigaraficionado_cover_sm.jpg" alt="" border="0" /></a>κηνικό απο οτιδήποτε περιμένε... Η Έβελυν, ο Ροκ και ο Χρις παίζανε πόκα, την αγαπημένη παραλλαγή σταυρό με αγκάθια και μπόμπες, τo μικρότερο μπαλαντέρ. Μην μπορώντας να ερμηνεύσει πως οι μέχρι πρότινως εχθροί τώρα στρίβανε μαζί Scandinavic καπνό και λέγανε ιστορίες απο τον Αφγανικό στρατό, η Έβελυν ήπιε άλλη μια spumante και πέρασε την υπόλοιπη νύχτα διαβάζοντας στο <a href="http://www.cigarafficionado.com/">Cigar Afficionado</a> τις διαφορές των πούρων Αβάνας και Αγίου Δομένικου...<br /><br />Είναι περίεργο πως λειτουργούν οι συνειρμοί μερικές φορές... Από τον Άγιο Δομένικο, η Έβελυν θυμήθηκε το Πατήρ Βενέδικτο, ένα διεστραμμένο γραϊδιο, τον οποίο αποκαλούσε ο Μαρτίνος πνευματικό πατέρα... Κατά μάνα κατά κύρη, αυτό ίσως εξηγούσε πολλά για το παθογενές της σχιζωιδούς προσωπικότητας του Μαρτίνου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113258442563409277?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132319081085274212005-11-20T14:58:00.000+02:002005-11-20T14:12:16.590+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/whippedcream.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/whippedcream.jpg" alt="" border="0" /></a>Ο Rock γυρναει στο σπιτι με την σαντιγυ ανά χείρας και ακουει κραυγες απο ανθρωπους, πιθηκους, χελωνες, την κυρια Μερωπη απο το γειτονικο σπιτι, φιδια, μια γνωριμη γυναικεια φωνη απο το παρελθον και την μουσικη του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Herb_Alpert">Herb Alpert</a> & Τhe Tijuana Brass. Ανοιγωντας την πορτα βλεπει ολα τα κλουβια των αρρωστων ζωων ανοικτα. Ο Χρις και ο Rock, ως φιλοζωοι, βοηθουν το νοσοκομειο ζωων και κρατουν μερικες φορες αρρωστα ζωα στο σπιτι τους. “Μα πιο ασπλαχνο, ποταπο, μισοζωο πλασμα 8α εκανε κατι τετοιο” σκεφτηκε ο Rock. Η απαντηση ηταν προφανης... <p style="margin-bottom: 0cm;">“Η Σιβα! Ειναι εδω!” Ετρεξε στην κρεβατομαρα. Τα μεταξωτα μαξιλαρια ειχαν μεινει σκετα πουπουλα, τα πιθηκια σκαρφαλωναν στις καρυάτιδες, ο Χρις ελειπε απο το κρεβατι το οποιο ηταν γεματο απο μαρμελαδα και μπανανοφλουδες... </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">“Χρις! Χρις! Που εισαι?” ρωταει με αγωνια ο Rock. “Εδω ειμαι στην ντουλαπα!” απανταει ο Χρις. Ο Rock τρεχει προς την walk-in ντουλαπα και βλεπει το Χρις με την Εβελυν να προβαρουν τα μεταξωτα ανιμαλ εσωρουχα του Χρις. Διπλα πεταγμενα τα Dolce&Cabbana του Χρις μπερδεμενα με τα Gaultier και τα Paul Smith του...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Η γυναικια κραυγη συνεχιζεται. Ειναι η Σιβα. Την ειχε δαγκωσει ενα αρρωστο πιθηκι και ειχε αρχισει να μεταλασεται σε μια μιξη απο Barbie, το μικρο μου πονυ, κερμιτ και φυσικα πιθηκι. “Σκοτώστε με! Δεν αντεχω τον πονο! Δεν θελω να ειμαι ασχημη! Δεν 8α εχω τιποτα να φορεσω με τοση λεπτη μεση, τεραστιο κεφαλι, κατα-πρασινη μύτη και κοκκινο κωλο!” <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/shivamorph.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/shivamorph.jpg" alt="" border="0" /></a>Ο Rock ετρεξε να την σωσει. “Πσσσπσπσπσπς” εκανε η σαντιγυ καθως απλωνοτανε πανω στο μεταλαγμενο κορμι της Σιβα. “Χελωνες! Γλυψτε την!” Ο συνδιασμος απο σαντιγυ και σαλιου απο τις χελωνες δουλεψε σαν αντιδοτο και η Σιβα απεκτησε παλι την κανονικη της μορφη...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Ο Rock σφυριξε με την υπερηχιτικη σφυριχτα και ολα τα ζωα γυρισαν στα κλουβια τους. Οι τεσσερις τους (Rock, Χρις, Σίβα, Έβελυν) κοιτακτηκαν μεταξυ τους. Το στερεο παιζει το <a href="http://www.franklarosa.com/vinyl/Exhibit.jsp?AlbumID=39">Whipped Cream</a> (<a href="http://www.franklarosa.com/vinyl/AudioPlay.jsp?File=WhippedCream.rm">Real Player clip</a>). Χαμογελασαν. Μια παλια φιλια ξαναζωντανευει... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113231908108527421?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132390556459707652005-11-19T00:04:00.000+02:002005-11-19T18:39:43.313+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/believe.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/believe.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/everywhwer2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/everywhwer2.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Αυτό που σιχαινόταν πιο πολύ στα αεροπλάνα ο Μαρτίνος ήταν τα ίδια τα αεροπλάνα, οπως σιχαινόταν τα ελικόπτερα, τα αερόστατα, τους χαρταετούς, τους πυραύλους, το λαχανόρυζο (και όλα τα φαγητά σε ...όρυζο), όπως σιχαινόταν τη Σίβα και την Εβελυν, τα αναθεματισμένα e-mails που του έστελναν και τις στυλιστικές τους επιλογές στο ντύσιμο! Οπως σιχαινόταν τον Rock και τον γκόμενό του Χρις (και το σπίτι τους στου Φιλοπάππου) όπως σιχαινόταν τον Ξαβιέρ (που τη γλίτωσε απο τη βόμβα που του έστειλε, αλλά ξαπόστειλε τη Τζένιφερ...κάτι ήταν κι αυτό αν και πάντα άχρηστη αυτή η γυναίκα) όπως σιχαινόταν τον Στέφαν και τη Νιόβη που τους άφησε στο Λονδίνο αλλά σίγουρα θα τους έβλεπε στην Αθήνα, όπως σιχαινόταν τον Γκόρτον και τα ανόητα εφφετζίδικα κόλπα του για να κινεί το ενδιαφέρον των άλλων. <br />Ηταν τόσο το μίσος για όλους αυτούς που ένιωσε το πρόσωπό του να φλέγεται και οι κοτσίδες του να παίρνουν φωτιά. Κάπως έπρεπε να μετριάσει αυτό το θυμό του. Κοίταξε λίγο έξω απο το παράθυρο του αεροπλάνου αλλά του ήρθε ίλιγγος και έκλεισε τα μάτια του μήπως μπορέσει και ησυχάσει. Και ενώ έπαιρνε βαθιές ανάσες σκεπτόμενος χαρούμενες στιγμές (όταν ξεπάστρευε όλους στο χωριό του), ξαφνικά η φωνή της αεροσυνοδού ήρθε να του χαλάσει τη διάθεση. <br />"Αυτός ο φάκελος είναι για εσάς πάτερ" του είπε η όμορφη και καλλίγραπη αεροσυνοδός της Easyjet και απομακρύνθηκε. Ο Μαρτίνος έμενε να κοιτάει τα οπίσθια της αεροσυνοδού που λικνίζονταν πέρα δώθε εξάπτοντας τη φαντασία του. Σκεφτόταν πόσο ωραία θα ανατινάζονταν αν κόλλαγε στο καθένα απο τα δύο κωλομέρια μια μικρή εικονίτσα της Μαρίας Μαγδαληνής (μια άλλη υπόθεση που δεν ήθελε να θυμάται). Ελεγχόμενη έκρηξη αλλά εντυπωσιακή! Χαμογέλασε λίγο και άνοιξε τον φάκελο. Ηταν ένας λογαριασμός κάρτας visa. Η καταλαραμένη Σίβα πάλι τον είχε χρεώσει με υπέρογκα ποσά για να αγοράσει τα αμφιβόλου ποιότητας και αυθεντικότητας ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ.<br />"Καταραμένη να είσαι Σίβα!! Οι φωτιές της κολάσεως είναι πολύ μικρό μαρτύριο για σένα και την Εβελυν" ψυθίρησε μέσα απο τα δόντια του.<br />Εσκισε αμέσως το λογαριασμό, άνοιξε το παράθυρο και τον πέταξε έξω(ναι το παράθυρο και μην ακούσω ανόητα σχόλια)<br />Ο Μαρτίνος ήταν σίγουρος πως δεν θα τον άφηναν να περάσει ελεύθερα στο αεροδρόμιο. Εβγαλε το i-book και συνδέθηκε στο internet. Οι γνώσεις του πάτερ Βικέντιου στα διαδικτυακά και ό, τι έμαθε κοντά σε αυτόν τον σατανικό καλόγερο του χρησίμευαν τόσο πολύ αυτή τη στιγμή. Ο πάτερ Βικέντιος (αξεπέραστος χάκερ) ήταν υπεύθυνος για παρα πολλά αδικήματα στο internet , αδικήματα που ποτέ όμως δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν (παιδεραστία, αποκλοπή μυστικών απο πρεσβείες και υπουργεία, μεταφορά χρημάτων απο μεγάλες τράπεζες κλπ). Με αυτές τις γνώσεις ο Μαρτίνος μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μπόρεσε να σβήσει για μια ακόμα φορά αυτό το ποσό που χρεωνόταν στο όνομά του.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/lak%202.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/lak%202.jpg" border="0" alt="" /></a>Δεν έσβησε όμως απο το μυαλό του τη Σίβα και τις πράξεις της που τον εξόργιζαν όσο τίποτε άλλο! Και τώρα ήταν η σειρά του. Θα έκανε αυτές τις τσουλίτσες να σέρνονται στα πόδια του εκλιπαρώντας να της λυτρώσει χαρίζοντάς τους τον πιο αποτρόπαιο θάνατο. Ξέροντας ότι δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν σε προσκλήσεις επιδείξεων μόδας τους έστειλε ένα μήνυμα για επίδειξη μόδας Donna Karan . Εκεί θα τις περίμενε μια μεγάλη εκπληξη! Ηλπιζε μόνο το σοκ να είναι τόσο μεγάλο που να έμεναν πάνω τους σημάδια μόνιμου εγκεφαλικού!<br />Βλέποντας στο laptop τις κινήσεις των άλλων "αγγέλων" δεν κατάλαβε και πολλά πραγματα...ποιος ήταν δεμένος σε αυτό το κρεββάτι και τί περίμενε? Ηταν αναπηρος ή τυφλός? Και γιατί φόραγε αυτό το αισχρό και βρώμικο στριγκακι? και όλες αυτές οι μαμιμούδες γύρω του ....ω! μα τι του κάνουν; μμμμ σχεδόν τον ζήλευε αυτόν τον μικρό που τόσο ξεδιάντροπα απολάμβανε τις περιποιήσεις των ευγενικών αυτών ζώων. Δεν του άξιζε!! Ισως θα έπρεπε να επέμβει και να του στείλει τη Γωγω Μπρέμου ή την Ιωάννα Παπά...αυτές σίγουρα θα τον έκαναν εξω φρενών! Θα μπορούσε βέβαια να δράσει λίγο πιο έξυπνα και να του στείλει τον Νίκο Κουρή και τον Χρήστο Λούλη και να κάνει έξω φρενών τον Rock, αφού αυτό είναι που θα ήθελε να καταφέρει...του ξέφυγε ένα δυνατό γέλιο και μόνο στη σκηνή που o Rock αντικρίζει την αποτρόπαια σκηνή!!! Τι ικανοποίηση που θα ένιωθε ο Μαρτίνος. Αλλά δεν του έφταιγαν τίποτα τα άλλα παιδιά να υποστούν το μαρτύριο της συνεύρεσης με τον Χρις! Οποτε και απέδιωξε αυτήξ τη σκέψη! Σίγουρα κάτι άλλο θα σκεφτόταν πιο αποτελεσματικό!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/3sisters.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/3sisters.jpg" border="0" alt="" /></a> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Χωρίς να το πολυσκεφτεί παρακολουθώντας τον Ξαβιέρ να προσπαθεί να ξεφύγει απο το κακό που τον κηνυγούσε και που δεν ήξερε τι ήταν..του έστειλε τρεις ρωσίδες γκόμενες που σίγουρα θα τον ενθουσίαζαν χωρίς να ξέρει ότι ο σκοπός τους ήταν να τον ρίξουν στο κρεββάτι και να τον ευνουχίσουν...τη Ολια, την Ιρίνα και τη Μάσα..ήξεραν πολύ καλά αυτές να τον αποπλανήσουν. Στον Γκόρντον δεν χρειαζόταν να κάνει κάτι ήδη είχε κινητοποιηθεί μια ομάδα Νίτζα για να του επιτεθεί έτσι θα τον καθυστερούσαν για λίγο ακόμα!αν ο Τσαγκ λι δεν του είχε φερθεί κατάλληλα! Αλλά και πάλι είχε βαρεθεί αυτή την εναλλαγή προσώπων (που ουσιαστικά ήταν ένα και μοναδικό) πρώτα Γκόρντον μετά Τσαγκ Λι, και ποιός ξέρει τι άλλο προσωπο επιφύλασσε η συνέχεια! Οπως και να έχει η ομάδα Νιτζα θα κινούνταν ενάντια σε αυτό το πολυπροσωπο τέρας που νόμιζε οτι θα ξεγελάσει το ΜΑρτίνο με το να πεθαίνει και να ανασταίνεται όλη την ώρα!<br />Στο Στέφαν και στη Νιόβη, άπασχολούμενοι με τη δημοσιοποίηση των αναμφιβόλα πολλών γνώσεων τους με έναν κομπασμό που έφτανε την παιδική αθωωότητα, τους είχε ήδη αποσταλεί μια προσκληση απο το Πανεπιτήμιο Αθηνών προκειμένου να "διαφωτίσουν" τους Ελληνες επιστήμονες για τη χρησιμότητα και την αναγακιότητα του αρχαιολογικού managment δηλαδή τη διαχείρηση των αρχαιολογικών έργων! Αυτό ήταν αρκετά δύσκολο και θα απαιτούσε πολύ χρόνο και θα τους αποσπούσε για λίγο απο τις αναζητήσεις τους. Αν και ο Μαρτίνος ήταν σίγουρος πως σε αυτό τον τομέα θα αποκαλυπτόταν η δοκησοφία τους και η ημιμάθειά τους.<br />Χμμ... ο Rock! Ενα e-mail απο τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη θα έβαζε βόμβα στα θεμέλια της σχέσης του με τον Χρις. Ναι αυτό ήταν. Ο Μαρτίνος άρχισε να γράφει το μήνυμα: "Rock, δεν μπορώ άλλο να αντισταθώ στον πόθο που νιώθω για σένα..."<br />Το αεροπλάνο έφτανε στην Αθήνα. Το μίσος του Μαρτίνου όμως δεν είχε καταλαγιάσει. Κοιτώντας έναν νεαρό να περνάει απο δίπλα του κατάλαβε πως τώρα θα μπορούσε να εκτονώσει λίγο το θυμό του. Ο νεαρός τον κοίταξε και του χαμογέλασε ευγενικα. Ο Μαρτίνος τον σταμάτησε.<br />"Απο την Ελλάδα είσαι;"<br />"Μάλιστα" απάντησε ο νεαρός<br />"Σπουδάζεις φαντάζομαι στην Αγγλία, έτσι παιδί μου;"<br />"Ναι, σπουδάζω ναυτιλιακά" αποκρίθηκε πάλι ευγενικά το παιδι.<br />"Παρε μια εικονίτσα του Αγιου Φανουρίου να σε προσέχει" είπε ο Μαρτίνος και έβγαλε μια μικρή εικονίτσα απο την τσέπη του.<br />"Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά είμαι μουσουλμάνος" απάντησε χαμογελαστός ο νεαρός και προχώρησε προς την τουαλέτα.<br />Τώρα το μισος του Μαρτίνου ηταν ακόμα μεγαλύτερο! Επρεπε να εκτονωθεί πάση θυσία... και όχι ο αυνανισμός δεν ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να σκεφτεί αυτή τη στιγμή...εξ αλλου σε λίγο θα προσγειώνονταν.<br />Οταν προσγειώθηκαν, ο Μαρτίνος άφησε όλους τους επιβάτες να κατέβουν. Αυτός παρέμεινε στη θέση του. Οι δύο εικόνες της Μαρίας Μαγδαληνής ήταν στα χέρια του. Βλέπει την αεροσυνοδό να τον κοιτά και να του κανει νόημα. Ο Μαρτίνος σηκώθηκε και την ακολούθησε. Ξαφνικά προσποιούμενος ότι πέφτει καταφέρνει και τις κολλά τις δύο εικονίτσες στα δύο κωλομέρια. Η αεροσυνοδός γυρισε πίσω και βοήθησε τον Μαρτίνο να σηκωθεί. Την ευχαρίστησε και κατέβηκε απο το αεροπλάνο. Καθώς προχωρούσε προς τον κυλιόμενο διάδρομο ακούστηκε η εκκωφαντική φωνή της αεροσυνοδού...<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/ass.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/ass.jpg" border="0" alt="" /></a> <br />"Μερικές γυναίκες θα έπερεπε να είναι λιγοτερο προκλητικές με το σώμα τους" σκεφτηκε ο Μαρτίνος, " και περισσότερο διακριτικές με την απώλειά του"<br /><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/end.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/400/end.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Το αγέρωχο ύφος του επισκίαζε καθε ανθρωπινη άλλη ύπαρξη στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος γιατι είχε αυτή την ακλώνητη πίστη στον εαυτό του!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113239055645970765?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132311640157334142005-11-18T12:54:00.000+02:002005-11-18T15:21:01.016+02:00<span style="font-size:85%;">... και στο μισο δευτερόλεπτο που έκανε το σπαθί να χτυπήσει τον ανήμπορο Γκόρντον, ο Τσάνγκ Λι μπόρεσε να διακρίνει δύο πράγματα: Τη φοβισμένη ματιά του Γκόρντον - ο Γκόρντον γνώριζε οτι πλησίαζε το τέλος του... και κατι μικρό, ανεπαίσθητο να λαμπυρίζει στο λαιμό του.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/1600/darndao.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/200/darndao.jpg" alt="" border="0" /></a>Η σπάθα χτύπησε. Το darn-dao του Γκόρντον σχίστηκε στα δύο, όπως περνά μέσα από το βούτυρο ενα μαχαίρι της κουζίνας. Η σπάθα του Τσάνγκ Λι συνέχισε, και σταμάτησε μολις διαπέρασε και το πουκάμισο του Γκόρντον, δινοντας του ένα βαθύ κόψιμο στο μερος της καρδιάς. Τα μάτια του Γκόρντον ανοιξαν διάπλατα: Δεν μπορούσε να φανταστεί οτι το πολύτιμο σπαθί του, που το φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού και το ακόνιζε κάθε μέρα, θα τον πρόδιδε τοσο φτηνά.<br /><br />Ισως γιατί ποτέ δεν ρώτησε το γέρο κινέζο από πού το είχε βρεί, ή πόσο παλιό ήταν. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/1600/gordon_remember.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/200/gordon_remember.jpg" alt="" border="0" /></a>Φεύγοντας από τον Κινέζο, συνάντησε τους τύπους που επρεπε να βρεί - και αυτοί το σχολίασαν: αλλά στα κινέζικα.<br />Οταν τους ρώτησε, του είπαν οτι και τα σπαθιά έχουν ψυχή. Οι Ιάπωνες είναι ακόμα χειρότεροι (σκέφτηκε τότε), λένε οτι "αν βγάλεις το σπαθί απο τη θήκη, πρέπει να το ταίσεις με αίμα, αλλιώς θα σου πεθάνει". Ετσι και το σπαθί του τώρα, πέθανε μαζί του.<br /><br /><br />Ο Τσάνγκ Λι κοίταξε γύρω του. Το ζευγάρι, σε απόσταση ασφαλείας είχε σταματήσει και κοίταζε. "Γαμώτο!" αναφώνησε. "Πρέπει να τους σκοτώσω!". Βγάζοντας το περίστροφο με σιγαστήρα, δεν δυσκολευτηκε να στείλει δυο σφαίρες, που βουήζοντας σαν θυμωμένες μέλισσες, κάνανε μόνο 2 δευτερόλεπτα να βρούν το στόχο τους. Headshots: Bang - Bang. Το ζευγάρι σωριάστηκε. "Καλύτερα τώρα." Κοίταξε γύρω του, ήταν μόνος. Επρεπε να φύγει τώρα, αλλιώς θα την πάταγε όπως ο τύπος στη ταινία που είδε χτές: Στο Λας Βέγκας, οταν σκοτώνεις κάποιον, τον θάβεις στην έρημο. Αλλά πρέπει να σκάψεις τον τάφο απο πρίν - γιατί αν τον σκοτώσεις, και αρχίσεις να σκάβεις, κινδυνεύεις να σε δεί καποιος - και πρέπει να τον σκοτώσεις και αυτόν. Και μπορεί να συνεχίσεις να σκοτώνεις και να σκάβεις... για πάντα!.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/1600/BLOODtakeshi_kaneshiro_flying_daggers_interview_top.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/200/BLOODtakeshi_kaneshiro_flying_daggers_interview_top.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ο Τσάνγκ Λι απομακρύνθηκε τρέχοντας. Το μενταγιόν που βρήκε στο λαιμό του Γκόρντον το κράταγε σφιχτά στο χέρι. Τόσο σφιχτά, που η παλάμη του άρχισε να γεμίζει αίμα. Ήταν της μητέρας του, απόδειξη οτι ο Γκόρντον - πράκτορας της "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υορκη" - ήταν ο τελευταίος που την είδε. Και τη σκότωσε... Ο πόλεμος έχει αρχίσει. Οι άλλοι θα το μάθουν σύντομα. Θα ξέρουν οτι έρχεται. Να τους βρεί, και να τους δώσει αυτό που τους αξίζει.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113231164015733414?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132310963291210822005-11-18T11:55:00.000+02:002005-11-18T13:14:27.973+02:00Η Τζένιφερ κοιτάζει με απορία τον Ξαβιερ που κοιτάζει παγωμένος την ρουκέτα που έρχεται κατευθείαν πάνω τους σε μια θριαμβευτική πορεία προς την καταστροφή... Δίκαια τα κύτταρα του Ξαβιερ διαδηλώνουν με πάθος κατά του εγκεφάλου του!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/boatexplosion.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/boatexplosion.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Η νυσταλέα, βαριεστημένη φωνή που άκουγε πολλές φορές μέσα του τώρα του μιλούσε με περιφρόνηση:<br />"Βόμβα είναι μπουμπούνα... Μπόμπα... μπουμ-μπουμ... κακό νινί... τζους... πφφφ... Φάε σκατά καράβλαχε καταλανέ!"<br />"Χοδέεερ!" Με δυσκολία σηκώνει δεικτικά το χέρι<br />"Α-α-αυτό είναι μια..."<br />Η Τζένιφερ γυρίζει αργά προς τον ουρανό. Πρώτα αντιδρούν οι τρίχες της, μετά το νευρικό της σύστημα, κάποιοι ανούσιοι μυς και τελικά τα χέρια της αφήνουν το τιμόνι...<br />"ΒΟΟΟΜΒΑΑΑ!!!"<br />Κάνει να τρέξει προς τη θάλασσα, σκονταφτει στο σακίδιό της και πέφτει κάτω με το πρόσωπο. Το κατάστρωμα γεμίζει με αίματα, δόντια και ρούχα από το σακίδιο (και ένα βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά). Μένει αναίσθητη.<br />Ο Ξαβιερ σχεδόν ταυτόχρονα ξυπνάει από τον λήθαργο ηλιθιότητας, αρπάζει το λάπτοπ, μερικά πολύχρωμα κυλοττάκια της Τζένιφερ και τα βάζει στο σακίδιο.<br />Βλέπει τη Τζενιφερ που αρχίζει να συνέρχεται και τη ρουκέτα λίγα μέτρα πάνω του.<br />¨Καλό παιδί η Τζένιφερ... αλλά μου έσπαγε τ΄ αρχίδια!" κι αμέσως πηδάει στη θάλασσα. Την ίδια στιγμή σκάει και η ρουκέτα πάνω στο σκάφος. Η πολύ μεγάλη έκρηξη τον πετάει αρκετά μέτρα πιο πέρα.<br /><br />Λένε πως όταν πεθαίνεις περνάει μπροστά σου όλη σου η ζωή σαν ταινία. Έτσι έγινε και με τον Ξαβιερ με τη μορφή όμως κουκλοθέατρου.<br /><br />Είδε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, τον Γιαννάκη<br />"Εσύ είσαι ο εκλεκτός" του είχε πει<br />"Μμμμμ σε όλους τα ίδια λες!"<br />Με πήρες χαμπάρι Ξαβιερ, είμαι μεγάλη λούγκρα τελικά!" κι από τότε άρχισε μια δυνατή φιλία. Είδε την Λαιδα, τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του που μετά έγινε η μεγαλύτερη πουτάνα της αρχαιότητας, τον καρδιακό του φίλο τον Άρθουρ Σόπενάουερ (Στην αρχή παίζανε μπουνιές και διαφωνούσαν συνέχεια σε βασικά φιλοσοφικά ζητηματα -Ο Άρθουρ έλεγε ότι όλα είναι μάταια ο Ξαβιερ ότι είναι ερωτυευμένος με τις πεταλουδίτσες στους γερμανικούς αγρούς, ο Άρθουςρ ότι οι συμπτώσεις είναι η αντανάκλαση ενός προκαθορισμένου κόσμου κι ο Ξαβιερ πήγε αμέσως στο 1918 και του έφερε έναν φωνογράφο. Ο Άρθουρ τον πέταξε στο ποτάμι με περιφρόνηση. Λίγες μέρες αργότερα τον βρήκε ένας Γάλλος δραπέτης που τον πήρε μαζί του στην Αμερική και τον πούλησε ως γλυπτό σε ένα χαζό τεξανό που τον έκανε φωλιά για σαλιγκάρια και τον πούλησε στον μπαμπά ενός Τόμας Έντισον που τον ανακάλυψε -και καλά τώρα!)<br />Είδε τον φίλο του τον Μαρτίνο (ήταν καλοί φίλοι τελικά όσο κι αν διαφωνούσαν για τον γυναικείο οργασμό), την Γκλντμπρτγλφρχιιιιιιιιιιιιιιι από τον πλανήτη Α, τον Ραου από τον πλανήτη 123=8676+65%=76 και τόσους άλλους φίλους και όμορφες καταστάσεις.<br /><br />Μετά το κουκλοθέατρο άρχεισε να παίζει κάτι άσχετα μονόπρακτα και μετά τα πάντα έσβησαν....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/MermaidKiss.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/MermaidKiss.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ο Ξαβιερ βουλιάζει αναίσθητος και πέφτει απαλά στον πάτο του βυθού. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα πλησιάζει φοβισμένη μια γοργόνα, η Χχχχλ. Ξέρει πως αν του δώσει τώρα το φιλί της θαλάσσιας ζωής ίσως και να ζήσει...<br /><br /><br /><br />ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;<br />ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΜΕΓΑΛΑ ΔΩΡΑ!<br />ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ Ο ΞΑΒΙΕΡ; ΝΑΙ Ή ΟΧΙ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113231096329121082?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132241607918135422005-11-17T17:23:00.000+02:002005-11-18T09:00:07.363+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/papakaliatis.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/papakaliatis.jpg" alt="" border="0" /></a>"Τακα τακα τακ τακ" τα κρυστάλλινα τακούνια της Σίβα και της Έβελυν τρυπούσαν τα μαρμάρινα σκαλοπάτια στη μαιζονέτα του Χρις στου Φιλοπάππου. Εκεί ελπίζανε ότι θα βρούν τον Rock, για τον οποίο η Σίβα έτρεφε άσβεστο μίσος μαζί με μια στάλα πόθου, όπως ανακατεύεται η σοκολάτα με τη μπανάνα σε ένα παγωτό banana split.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"<span style="font-style: italic;">Banana split</span>; Τι οράματα είναι αυτά που έχω;"</span> αναρωτήθηκε η Σίβα, <span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Eίναι ρετροσπεκτίβα, deja vu ή προβολή απο ταινία προσεχώς;"</span> Ενίοτε ένιωθε ότι όσα βιώνει είναι συρραφές από έναν ερασιτέχνη μοντέρ σκηνών απο το Kill Bill έως το Θωρηκτό Ποτέμκιν.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"Ήρθες Rock, βρήκες σαντιγύ Garni απο το περίπτερο; H Benzi μόλις έφυγε, πήγε για φωτόλυση στον αφαλό"</span> ακούστηκε η υπόκοφη φωνή του Χρις απο την κρεβατοκάμαρα.<br /><br />Ήταν ένα μεγάλο σαλόνι γεμάτο με κλουβιά. Στα κλουβιά ήταν μαϊμούδες, φίδια, θαλάσσιες χελώνες με μπουκάλες οξυγóνου δεμένες πάνω στο καύκαλο κλπ. Δεξιά μια πόρτα οδηγούσε στη κρεβατοκάμαρα, όπου έστριψε η Σίβα....<br /><br />"Τακα τακα τακ τακ," ακούστηκε η Σίβα στο μωσαϊκό.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"Rock, πάλι τα γοβάκια φόρεσες; Κουτό παιδί... δεν τα αποχωρίζεσαι ούτε για να πας να πάρεις σαντιγί απο ένα περίπτερο;"</span> ακούστηκε απο τη κρεβατοκάμαρα, τώρα πια φάνηκε ότι ο Χρις ήταν δεμένος χιαστί μπρούμυτα επάνω σε ένα διπλό κρεβάτι με τέσσερεις σκαλιστές ξύλινες καριάτιδες, μια σε κάθε γωνία του κρεβατιού. Χέρια και πόδια ήταν δεμένα με λευκό μεταξένιο ύφασμα απο τις τέσσερεις καρυάτιδες, φορώντας μόνο ένα γούνινο leotard μαγιό, διασταύρωση Flintstones και Μπλέκ. Το leotard ήταν ολόκληρο βουτηγμένο σε μαρμελάδα με μέλι σαν μια μικρή αρκούδα που έκανε βουτιά σε ζαχαροπλαστείο.<br /><br />Η Σίβα εξαγριώθηκε που δε βρήκε τον Rock, αποφάσισε όμως να επεκτείνετει το ritual στον Χρις.. Θα ερχόταν η σειρά του Rock κάποια άλλη φορά.<br /><br />Στη κρεβατοκάμαρα είχε κλουβιά με έξαλες άγριες μαϊμούδες που στη θέα της Σίβας εξαγριώθηκαν και άρχισαν να σπαρταράνε απο θυμό και να τσιρίζουν. Η Σίβα πήρε μια αρμαθιά μπανάνες και τις τοποθέτησε ευλαβικά στα ενδόμυχα του δεμένου μπρούμυτα Χρις που είπε <span style="color: rgb(204, 51, 204);">"ΤΩΡΑ μου ήρθε η έμπνευση για το επόμενο σήριαλ! Ο λοστρόμος με τον φούρναρη και η περιπτερού με το βουλκανιζατεραντζή!... Rock, τι κάνεις εκεί ατίθασο αγόρι, άφησες και νύχι ... γκλουπ!"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Να λοιπόν το banana split, σε μια πιο προχωρημένη έκδοση για πιο περίεργα γούστα,"</span> μονολόγησε η Έβελυν, ανατριχιάζοντας στην σκέψη πόσο η ζωή μιμείται το banana split και τανάπαλιν.<br /><br />Η Σίβα βγαίνοντας απο τη κρεβατοκάμαρα άνοιξε τα κλουβιά και έκλεισε τη πόρτα... Οι εξαγριωμένες μαϊμούδες έκαναν το μεγάλο φαγοπότι, μπροστά του το ομώνυμο έπος του Παζολίνι ωχρυά.<br /><br />Όλη αυτη την ώρα η Έβελυν είχε μπει στα chats και χάζευε τα αβαταρς πετυχαίνοντας πάλι τον Μαρτίνο. Του έγραψε: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Μια φορτωμένη πιστωτική έχει το όνομά σου Μαρτίνε, απο όπου και αν μπεις στην Ελλάδα, θα σε περιμένει η Άμεση Δράση... Η κάρτα σου χρωστάει πάνω απο 150.000 ευρώ."</span><br /><br />Μετά άναψε ένα Robustos Cubanheros πούρο του 1999, άνοιξε μια spumante απο τη κάβα και βγήκε στο μπαλκόνι να απολαύσει τη θέα της Ακρόπολης. Οι γόβες της είχανε πρήξει τον αστράγαλο αλλά θεώρησε ότι μια τέτοια στιγμή βιώνεται μόνο απο 12 πόντους ψηλότερα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113224160791813542?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132241253312555172005-11-17T17:11:00.000+02:002005-11-18T10:04:26.856+02:00Παλι πισω στην Αθηνα και τρεχαλα στο Λιμεναρχειο. Ο μπουφος ο Χρις ειχε παει βολτα με ενα ιστιοπλοϊκό και επεσε στην θαλασσα. Ευτυχως τον βρηκανε και τον μαζεψανε. Ο λιμεναρχης ειπε στον Rock οτι ο Χρις τους επρηξε λιγο, γιατι την μια δεν εβγαινε απο το νερο επειδη μετα απο τις πολλες ωρες στην θαλασσα νομιζε οτι εβλεπε εναν γοργονο και μετα δεν εβγαινε απο το λιμενικο γιατι ηθελε να “ευχαριστήσει” τους ναυτες που τον μαζεψανε... <p style="margin-bottom: 0cm;">Το βραδυ η <a href="http://www.benzi.ru/"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">Benzi</span> </a> ειναι guest dj στο Ballux. Γινεται κολαση. Ολοι όρθιοι χτυπιουνται πανω στα τραπεζια. Ο Rock ειχε φωτογραφισει την Benzi για το <a href="http://www.benzi.ru/photo/maxim/foto.html"><span style="color: rgb(255, 255, 51);">Maxim</span> </a> και απο τοτε εμειναν φιλοι...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/benzi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/benzi.jpg" alt="" border="0" /></a> </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Στο βαθος της πιστας δυο κοπελες διακρινονται γιατι χορευουν με την χαρη ενος εγκυου ελεφαντα. Η μια φοραει μποτες Wermacht – η αλλη 9-ποντα Salvatore Feragamo στιλετα. Η αρμονια σε ολο το μεγαλειο της. Καλα ο πορτιερης τι σκεφτοταν?!? Α να'τος – ο πορτιερης και οι φιλοι του κοιτανε απο μακρια τις κοπελες και χτυπιουνται στα γελια. “Τωρα 8α πεσει – τωρα θα πεσει...” λενε για την καμηλοπαρδαλη με τα 9-ποντα στιλετα... </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Η Benzi κανει νοημα στον Rock και του λεει στο αυτι “<span style="color: rgb(255, 204, 51);">Вы мой любовник. Вы мой номер одно.</span>” (Για οσους δεν ομιλουν ρωσικα υπαρχει το <a style="color: rgb(255, 255, 51);" href="http://babelfish.altavista.com/tr?doit=done&intl=1&amp;tt=urltext&trtext=%D0%92%D1%8B+%D0%BC%D0%BE%D0%B9+%D0%BB%D1%8E%D0%B1%D0%BE%D0%B2%D0%BD%D0%B8%D0%BA.+%D0%92%D1%8B+%D0%BC%D0%BE%D0%B9+%D0%BD%D0%BE%D0%BC%D0%B5%D1%80+%D0%BE%D0%B4%D0%BD%D0%BE&amp;lp=ru_en&amp;btnTrTxt=Translate">βαβελοψαρο</a>). Ο ηλιος ανατελει και βρισκει τον Χρις, την Benzi και τον Rock πασαλειμμένους σε ενα μιγμα απο μαρμελαδα και μελι στο σπιτι στου Φιλοπαππου... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113224125331255517?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132144622391041052005-11-16T14:29:00.000+02:002005-11-16T14:37:02.413+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Konnely170.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/Konnely170.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />"Μπλινκ μπλινκ μπλικ" ακούστηκε το Powerbook ενώ η Σίβα δοκίμαζε κάτι μπότες Guess, κάνοντας μια τελευταία στάση πριν πάνε του Φιλοπάππου. Η Σίβα βόλταρε πάνω-κάτω τη boutique στις 12-ποντες μπότες με μυτερή μύτη και δεν μπόρεσε παρά να απορήσει πόσο άνετα ένιωθε να περπατά με κλίση 70 μοίρες, μια φαλλοκρατική συνήθεια που για κάποιο λόγο ταίριαζε στη Σίβα, σαν ένα κομμάτι μέσα στο σκοτεινό και μαζοχιστικά μπερδεμένο παζλ που ονόμαζε ψυχικό της κόσμο.<br /><br />Η Έβελυν άνοιξε την μικρή οθόνη του Powerbook... Η εικόνα που αντίκρυσε ήταν εφιαλτική... Τα μέλη της "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη" ήταν όλα σε μεγάλα μπλεξίματα, αφού όλα στέλνανε μηνύματα συναγερμού απο τον ειδικό πομποδέκτη που έχουν όλοι εμφυτευμένο μέσα στον εγκέφαλό τους.<br /><br />Σε ένα απο τα chat rooms η Έβελυν είδε το άβαταρ μιας μικρής αγελαδοτρόφου ονόματι Λουλούκα... <span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Ω Θέε μου, είναι αλήθεια λοιπόν, ξαναγύρισε στην ενεργό δράση;"</span> Ήταν ένα απο τα αβαταρς που χρησιμοποιεί ο Μαρτίνος, τα υπόλοιπα είναι Μάγια η Μέλισσα, Μικρή Κάντυ και Ρούλα Κορομηλλά.<br /><br />Κανένα σημάδι του Ξαβιέρ δεν υπήρχε στα chat rooms, σημάδι ότι και αυτός σε κάποιο άνομο λαβύρινθο ήταν μπλεγμένος. Mάλλον θα έχει μπλέξει με την Jennifer... ή όπως αλλιώς αποκαλεί "<span style="font-style: italic;">αυτό</span>."<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Μαρτίνε σταμάτα να μας εμποδίζεις, ότι και να κάνεις δεν θα τα καταφέρεις,"</span> πληκτρολόγησε η Έβελυν ενώ η Σίβα αποφάσισε ότι οι Guess μπότες την κάνουν πολύ συμβατική και αποφάσισε να πάρει αρβίλες Wermacht. Το άβαταρ της μικρής αγελαδοτρόφου υποκλίθηκε όλο χάρη και έκανε μια πιρουέτα κραδαίνοντας δύο καρδάρες γάλα, σημάδι ότι ο Μαρτίνος ετοιμάζεται για ολομέτωπο επίθεση.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Γρήγορα, πάμε να ξεμπερδεύουμε με τον Rock γιατί μας περιμένουν νέες περιπέτειες, μάλλον ο Μαρτίνος έρχεται ορεξάτος,"</span> είπε η Έβελυν.<br /><br />Εν τω μεταξύ η Σίβα απο ένα διπλανό μαγαζί αγόρασε μια μηχανή Harley-Davidson, χρεώνοντας την και αυτήν στη πιστωτική του Μαρτίνου... Είχανε πια τόσες σακούλες ψώνια να κουβαλήσουνε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113214462239104105?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132130812489785962005-11-16T09:50:00.000+02:002005-11-16T11:00:33.470+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/depp-chocolat.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/depp-chocolat.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ήλιος και θάλασσα λάδι. Το ταχύπλοο κατευθύνεται στην Ελλάδα. Ήδη βρίσκεται στα νότια της Ιταλίας. Ο Ξαβιερ κλείνει το λαπτοπ με ενα εγωκεντρικό χαμόγελο επιτυχίας (αν μπορούσε τώρα θα φιλούσε και τα σπλινάντερά του). Η Τζένιφερ κρατάει το τιμόνι κι αγναντέυει στο πέλαγο.<br />"Αααααααχ Μπαρτσελόνα!"<br />"Ξεκόλλα καλέ μου, έχουμε δουλειά"<br />"Ζηλεύεις;"<br />Η Τζένιφερ κουνάει απογοητευμένη το κεφάλι της. Είναι αλήθεια ότι η σχέση τους ήταν πάντα προβληματική, από το σεξ έως την απλή καθημερινή επικοινωνία. Η ρομαντική φύση του Ξαβιερ ήταν αντίθετη στην άγρια, σαδομαζοχιστική και βίαιη φύση της Τζένιφερ. Καθημερινά έπεφτε πολύ ξύλο μέχρι που ο Ξαβιερ νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο του Κορκ με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Όταν ένιωσε καλύτερα το έσκασε στο Γκόλογουεϊ για να εγκαταλείψει οριστικά την Ιρλανδία και να βρεθεί στην Κίνα του 14ου αιώνα.<br /><br />"Μιλούσα με τη Σίβα..."<br />"Και;"<br />"Μας περιμένει στην Αθήνα... αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι μου μιλάει σαν να με ξέρει από καιρό, σαν να με έχει ξαναδεί πολλές φορές... Βλαμμένη είναι;"<br />"Εεεεε... κάθε άλλο (τσούλα είναι αλλά αυτό θα σε κάνει να την αγαπήσεις περισσότερο αμα στο πω γελοίε)... αλλά... να... έπρεπε να στο είχα πει νωρίτερα..."<br />"Πες μου Τζένιφερ... πες μου τι μου κρύβεις;... Μίλα λοιπον... Μίλα και πες μου... Δε μιλας;... Τι περιμένεις Τζένιφερ και δεν μου λες;... Θα μου πεις λοιπόν;... Κολώνεις;... Φοβάσαι ε; τρέμεις;... Μίλα... μίλα... μίλα..."<br />"Όταν σκάσεις θα σου πω! (μα είναι δυνατόν να στηρίζεται σε αυτόν το μέλλον του πλανήτη μας; Έπρεπε να είχα ζητήσει πιο πολλά λεφτά από την παραγωγή)... Απλά. να... όπως σου έχω πει η Σίβα είναι ο σύνδεσμός μας με την αντίσταση στη σημερινή εποχή..."<br />"Α-χα"<br />"Αλλά όλο αυτό το διάστημα και μέχρι να εμφανιστείς εσύ στο 2005, ΕΜΕΙΣ έπρεπε να επικοινωνούμε μαζί της..."<br />"Α-χα"<br />"Και το κάναμε ως Ξαβιερ, εσύ δηλαδή..."<br />"Α-χα"<br />"Έπρεπε να αναβιώσουμε το "Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη"..."<br />"Α-χα"<br />"Και ο ιδανικότερος να το κάνει ήσουν εσύ Ξαβιερ..."<br />"Α-χα"<br />"...Και το έκανες!..."<br />"Α-χα"<br />"Δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι λέω, ε;"<br />"Α-χα"<br />"..."<br />"..."<br />"Έχεις έναν κλώνο παιδί μου που κυκλοφορεί εδώ κι αιώνες εν αγνοία σου..."<br />"..."<br />"Λέγεται Ξαβιερ και είστε πανομοιότυποι... Γενικά... καταλαβαίνεις τι λέω;... Δώσε μου ένα σημάδι"<br />"Τζένιφερ... σε παρακαλώ... πες μου μοναχα ένα πράγμα..." Η φωνή του βγαίνει με δυσκολία<br />"Ότι θες καλέ μου"<br />"Αυτό... αυτός ο τύπος... είναι... πιο όμορφος από μένα;... κάνει καλύτερο σεξ;... έχει την ίδια ελιά στο ποπούλι του;..."<br />"Ναι..." και σκύβει το κεφάλι της<br /><br />Σιωπή, θλίψη και πόνος... Όσο δυνατός κι αν ήταν ο ήλιος ήταν πλέον αδύνατον να ζεστάνει την παγωμένη του καρδούλα. Σηκώνει και κοιτάζει βουρκωμένος ψηλά στον ουρανό -μια σιωπηλή προσευχή σε μια Ανώτερη Δύναμη που πάντα τον καταλαβαίνει.<br />Βλέπει μια κουκίδα.<br />"Χα!... Τζένιφερ ένας γλάρος... είναι τόσο ψηλά κι ακίνητος..."<br />Η κουκίδα μεγαλώνει. Η Τζένιφερ έχει καρφώσει το βλέμμα της πάνω του και τον κοιτάζει αποσβολομένη.<br />"Χα χα έρχεται κατευθείαν πάνω μας..."<br />Η κουκίδα μεγαλώνει κι άλλο.<br />Αυτός κοιτάζει μ΄ένα ηλίθιο χαμόγελο την κουκίδα και η Τζενιφερ αυτόν χαμένη σε σκέψεις.<br />Η κουκίδα μεγαλώνει κι άλλο, αυτός εκεί ακίνητος. Κι άλλο κι άλλο κι άλλο ωσπου παίρνει σχήμα... ρουκέτας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113213081248978596?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132043390967559862005-11-15T10:22:00.000+02:002005-11-15T11:04:40.166+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/weisz34-small.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/weisz34-small.jpg" alt="" border="0" /></a><br />H Σίβα και η Έβελυν αφήνουν το ταξί στην αρχή της Ερμού και μετά απο μια βόλτα έως την Καπνικαρέα πάνε για σουβλάκια στο Σάββα. Εκεί ξαναθυμούνται τις χαρές του γνήσιου κεμπάπ, που όσο και αν προσπαθούν οι μιμητές του ελληνικού πολιτισμού, κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει. Για αναψυκτικό η Έβελυν πίνει Εβιάν και η Σίβα μπύρα Μύθος.<br /><br />Ανηφορίζοντας προς το Σύνταγμα στρίβουν αριστερά στη Σταδίου, στο ανακαινισμένο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Το αίθριο με την τεράστια boutique Mont Blanc κερδίζει τον δίκαιο θαυμασμό τους, απο όπου προμηθεύονται χρυσές πένες για φονικά όπλα κυρίως. Απο την άλλη μεριά του τετραγώνου περιδιαβαίνουν το Bally, το Dolce Gabbanna και το γιγαντιαίο Hermes.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Eδώ δεν ήτανε το Wendys? Εδώ δεν ήπιαμε για πρώτη φορά Frostys όταν τελειώναμε το Derree?"</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Πράγματι, πολλές στιγμές απο την χαμένη μας αθωότητα κρύβονται σε αυτά τα τετράγωνα"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Δεν μπορώ να φανταστώ πως το γιγαντιαίο Hermes της Σταδίου θα δένει με τις τεράστιες πορείες οικοδόμων, αδιόριστων δασκάλων και ανέργων κλωσοϋφαντουργών που θα εκτυλίσσονται στους γύρω δρόμους."</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Ο εκσυγχρονισμός είναι μια απάτη, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη."</span><br /><br />Σε μια γωνιά η Σίβα γυρίζει ανήσυχη: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Για ψιλά τι κάνουμε;"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"To γνωστό,"</span> απαντάει η Έβελυν και ανοίγει το Powerbook. Απο τον μικροσκοπικό εκτυπωτή της θύρας PCMCIA βγήκε μια φρέσκια πιστωτική κάρτα στο όνομα Μαρτίνος.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Πάλι στο όνομα αυτού του απόβλητου την έβγαλες;"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Aφού ξέρεις ότι τίποτα δεν με φτιάχνει περισσότερο απο το να χρεώνω τον Μαρτίνο με γόβες και τσαντάκια... Φαντάζομαι πως θα αναψοκοκκινίζει όταν θα του έρχονται οι λογαριασμοί... Χιχιχι"</span><br /><br />Οι δυο τους συνέχισαν τα ψώνια στο Salvatorre Feragamo, στο οποίο κάνανε πολλές custom παραγγελίες, καθώς στις αναλογίες τους λίγες άλλες πελάτισσες υπήρχαν. Οι ράφτες του μαγαζιού τους δώσανε τα στοιχεία του επόμενου defile, στο οποίο θα παρεβρισκόταν και "ο πασίγνωστος reporter Rock." Το όνομα τις προσγείωσε και τους θύμισε ότι πρέπει να πάνε το γρηγορότερο στου Φιλοπάππου για να ρυθμίσουν μια άλλη ανεξόφλητη επιταγή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113204339096755986?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1132014643127921602005-11-15T00:00:00.000+02:002005-11-15T03:02:08.886+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/patio.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" height="233" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/patio.jpg" width="306" border="0" /></a>Καθώς η τεράστια βαριά πίσω πόρτα του καφενείου άνοιξε, με την ελάχιστη ώθηση που της άσκησε το θεόρατο χέρι του Αιγύπτιου Σαμάρ, η Νιόβη και ο Στεφάν βρέθηκαν μπροστά σε μια εσωτερική αυλή.<br /><br />Ο ήλιος τους τύφλωσε με αποτέλεσμα να κοντοσταθούν για ένα λεπτό προκειμένου να συνέλθουν από την απότομη αλλαγή φωτός, καθώς το σκοτεινό καφενείο έμοιαζε πλέον με προθάλαμο ενός τεράστιου Αιγυπτιακού σπιτιού.<br /><br />Δείχνοντάς τους το πετρόχτιστο δρομάκι που διέσχιζε τον εσωτερικό κήπο αυτού του αρχοντικού, οι δύο γιγάντιοι Αιγύπτιοι στάθηκαν δεξιά και αριστερά από την πόρτα του καφενείου που έκλεισε ορμητικά πίσω τους. Ο Στεφάν δεν μπόρεσε παρά να σκεφτεί τον φύλακα του κάτω κόσμου Κέρβερο, καθώς οι δύο άνδρες στάθηκαν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος κοιτώντας τους με ένα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη.<br /><br />«Κέρβεροι...» μονολόγησε ο Στεφάν και ένιωσε μια ανατριχίλα να διαπερνά σαν ηλεκρτικό ρεύμα το κορμί του καθώς επανέφερε στη μνήμη του την Ελληνική μυθολογία.<br /><br />Κατά τους Αρχαίους Έλληνες, ο Κέρβερος αντιπροσώπευε τον φύλακα του Άδη και είχε γεννηθεί από την ένωση δύο τεράτων, του Γίγαντα Τυφώνα και της Έχιδνας. Η παρουσία του τρικέφαλου τεράτου εξασφάλιζε την παραμονή των νεκρών στον Κάτω Κόσμο αλλά και την αδυναμία των ζωντανών να εισέλθουν σε αυτόν. Η σημειολογία της παρούσας κατάστασης έκανε τον Στεφάν να αναζητήσει το 3ο κεφάλι του τερατόμορφου σκύλου. Μήπως ήταν ο σερβιτόρος; Όμως αυτός ήταν εδώ και ώρα άφαντος. Μόνο η Νιόβη στεκόταν δίπλα του κοιτάζοντας την αυλή ψάχνοντας διέξοδο. Αλλά μόνο μια πόρτα, που έμοιαζε έστω και από μακριά θεόρατη, υπήρχε στο κτίριο που κύκλωνε την αυλή που βρισκόντουσαν.<br /><br />«Έλα, πρέπει να προχωρήσουμε προς την είσοδο απέναντι...» είπε η Νιόβη σχεδόν διαβάζοντας τις σκέψεις του Στεφάν.<br /><br />«Ναι, έχεις δίκιο. Πρέπει να μάθουμε τι σημαίνουν όλα αυτά. Ποιο είναι το τρίτο κεφάλι...» απάντησε ο Στεφάν ξεκινώντας να περπατά ενώ η Νιόβη είχε ήδη αρχίσει να διασχίζει τον ήρεμο κήπο με κατεύθυνση την είσοδο που φαινόταν στο βάθος της αυλής.<br /><br />«Το 3ο κεφάλι; Τι θέλεις να πεις;» τον ρώτησε χαμηλόφωνα εκείνη.<br /><br />«Πρέπει μάλλον να θυμάσαι τις δώδεκα εντολές του Ηρακλή» της αντιγύρισε.<br /><br />«Ναι... νομίζω... Πού ταιριάζουν οι δώδεκα άθλοι με την παρούσα κατάσταση;» τον ρώτησε μπερδεμένη η Νιόβη.<br /><br /><p>«Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, η δωδέκατη εντολή του Ηρακλή και η πιο δύσκολη, ήταν να φέρει τον Κέρβερο, ένα σκυλί με τρία κεφάλια, με ουρά ερπετού και φίδια σε όλο του το σώμα, το οποίο ήταν τοποθετημένο στον Άδη και φύλαγε την είσοδο του Κάτω Κόσμου. </p><p>Ο Ηρακλής πριν εκτελέσει την αποστολή του επισκέφθηκε την Ελευσίνα, όπου και συνάντησε τον ιερέα Εύμολπο, ο οποίος τον μύησε στα Ελευσίνια Μυστήρια, τους θρησκευτικούς εορτασμούς προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της κόρης της Περσεφόνης. </p><p>Κατόπιν, με τη βοήθεια της Αθηνάς και του Ερμή κατέβηκε στον Άδη από το ακρωτήριο Ταίναρο, στη Λακωνία. Εκεί ελευθέρωσε τον Θησέα και τον Ασκάλαφο από τις αμαρτίες τους και πήρε άδεια από τον θεό του κάτω κόσμου, Πλούτο, να πάρει τον Κέρβερο στον επάνω κόσμο με την προϋπόθεση να χρησιμοποιήσει μόνο τα χέρια του. </p><p>Ο Ηρακλής συνάντησε τον Κέρβερο κοντά στην πύλη του ποταμού Αχέρωνα, έναν από τους πέντε ποταμούς που βρίσκονταν στον Άδη και χρησιμοποιώντας την υπερφυσική δύναμη των χεριών του, τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε στο βασιλιά Ευρυσθέα, ο οποίος από τον φόβο του τον έστειλε αμέσως πίσω στον Άδη.» εξιστόρισε ο Στεφάν ενώ προχωρούσαν. </p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/kerveros.jpg" border="0" /> <p align="center"><span style="font-size:85%;">Ο Ηρακλής φέρνει τον Κέρβερο στον βασιλιά Ευρυσθέα, </span></p><p align="center"><span style="font-size:85%;">ο οποίος απότον φόβο του κρύφτηκε μέσα στο πιθάρι, υδρία 520 π.Χ.</span></p><span style="font-size:85%;"></span><p align="left"><br />«...και η σύνδεση; Ποια είναι η σύνδεση με αυτό που ζούμε εμείς αυτή τη στιγμή;» επανέλαβε η Νιόβη το ερώτημα ακόμα πιο μπερδεμένη.<br /><br />«Εάν οι δύο Αιγύπτιοι έμοιαζαν με τα δύο από τα τρία κεφάλια του Κέρβερου, λείπει το τρίτο και ίσως ο βασικότερος φύλακας. Ο φύλακας του μυστικού που κρύβει το μενταγιόν στο λαιμό σου και τον οποίο καλούμαστε να ανακαλύψουμε και να αιχμαλωτίσουμε. Το γιατί και το πώς δεν τα γνωρίζω, αλλά κάτι μου λέει ότι θα έχουμε βοήθεια από «θεούς» αρσενικούς και θυληκούς, ενώ στην πορεία θα προσπαθήσουν διάφοροι «ιερείς» να μας μυήσουν σε οργανώσεις και μυστήρια για να «ελευθερώσουμε» ανθρώπους από δεσμά που ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν. Μέσα από όλα αυτά, θα ανακαλύψουμε το "Θεριό" και ελπίζω να το αιχμαλωτίσουμε. Αλλά όλα αυτά για πιο λόγο πρέπει να τα φέρουμε εις πέρας εμείς οι δύο, δεν γνωρίζω ακόμα....» κατέληξε ο Στεφάν ενώ έφταναν στα σκαλιά μπροστά από την καινούργια είσοδο.<br /><br />«Παραληρείς...» μονολόγησε η Νιόβη και μετά έμεινε εμβρόντητη διαβάζοντας δυνατά την επιγραφή πάνω από το μάνταλο της τεράστιας σιδερένιας πόρτας.<br /><br /><strong>«16:9 – 8:2»</strong><br /><br />«Τι σημαίνει αυτό;» αναρωτήθηκε με τη σειρά του ο Στεφάν βλέποντας την επιγραφή.<br /><br />«Έχεις διαβάσει Καινή Διαθήκη;» τον ρώτησε αγχωμένη η Νιόβη κάνοντας την σύνδεση.<br /><br />«....Ναι....» αποκρίθηκε εκείνος.<br /><br />«Ο Ιησούς απελευθέρωσε τη Μαρία Μαγδαληνή από επτά δαιμόνια. Η πράξη του περιγράφεται στα Ευαγγέλια...Μάρκος 16:9 και Λουκάς 8:2 αντίστοιχα!» ψέλλισε η Νιόβη.<br /><br />«Ενδιαφέρουσα ερμηνεία...» αποκρίθηκε ο Στεφάν και γύρισε προς την επιγραφή προσπαθώντας να θυμηθεί τα συγκεκριμένα εδάφια. «Πώς όμως το σκέφτηκες αυτό τόσο γρήγορα;» τη ρώτησε. «Λες το νόημα που ψάχνουμε να συνδέεται με όλες τις θρησκείες;»<br /><br />Πριν προλάβει η Νιόβη να απαντήσει, η θεόρατη πόρτα άνοιξε και στην είσοδό της εμφανίστηκε ένας γνωστός και στους δύο Αιγύπτιος, φωνάζοντας «Επιτέλους!» </p><p align="left"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/egyptian.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 141px; CURSOR: hand; HEIGHT: 205px" height="226" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/egyptian.jpg" width="147" border="0" /></a>«Αμάρων!!!» ξεστόμισαν συγχρόνως ο Στεφάν και η Νιόβη.<br /><br />«Περάστε μέσα. Έχουμε πολλά να πούμε...... Ελάτε, μην φοβάστε. Εδώ δεν κινδυνεύετε!» συνέχισε χαμογελώντας ο Αμάρων, κοιτάζοντας με ηρεμία τα σαστισμένα τους πρόσωπα και υποχώρησε προς το εσωτερικό του σπιτιού, καθώς οι «καλεσμένοι» του ανέβηκαν τα λιγοστά σκαλοπάτια που τους χώριζαν από την «αλήθεια». </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113201464312792160?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Mikroulihttp://www.blogger.com/profile/09348359531823976857noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131957917293885052005-11-14T11:26:00.000+02:002005-11-14T11:02:25.566+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/inside%20metro.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/inside%20metro.jpg" border="0" alt="" /></a> Η Northern line ήταν η πιο βαρετή γραμμή στο Λονδρέζικο μετρό αλλά ο Μαρτίνος είχε αντέξει και χειρότερα. Το να βρει τον George Greco ήταν απόλυτη προτεραιότητα αφού πολύ λίγες ώρες του έμεναν ακόμα μέχρι να πετάξει για Ελλάδα (κάτι που δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει γιατι θα το μετάνιωνε την ίδια στιγμή) Ομως ο George ακόμα να δώσει σημάδια ζωής και αυτό τον έβαζε σε προβληματισμό! Μήπως αέχανε το χρόνο του με αυτόν τον ακίνδυνο προς στιγμής τύπο?<br />"Ψηλά τα χέρια" ακούστηκε πίσω του ξαφνικά μια αλλόκοτη φωνή και μάλιστα στα Ελληνικά, κάνοντας τον Μαρτίνο να βγεί απο τις σκέψεις του και να αδράξει ασυναίσθητα το μικρό βαλιτσάκι του. Το τρένο είχε φτάσει στο Camden Town και κατευθυνόταν προς Edware. To Hampstead, η στάση που κανονικά έπρεπε να κατέβει ο Μαρτίνος ήταν ακόμη μακρυά.<br />"Είπα ψηλά τα χέρια" συνέχισε η φωνή με ένα πνιχτό δαιμονικό γέλιο. <br />Ο Μαρτίνος σήκωσε τα χέρια ψηλά και καταριόταν την ώρα που εμφανίστηκε στην Εβελυν σαν όραμα. Αυτή ηταν τόσο χαζή που θα ενεργοποίησε την ομάδα GMF (Gotcha Mother Fucker) για να με εντοπίσει και να με συλλάβει. Δεν ήξερε όμως η πάνχαζη ότι μαζί με τον Μαρτίνο ο επόμενος στόχος θα ήταν αυτή η ίδια. Η οργάνωση αυτή ναι μεν κυνηγά αυτόν που καταγγέλει κάποιος αλλά αμέσως μετά κυνηγά να συλλάβει αυτόν που έκανε την καταγελία προκειμένου να τους φέρει σε αντιπαράθεση να γίνει μια νόμιμη ακρόαση και δίκη αν χρειαστεί και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ομως ο Μαρτίνος κάτι τέτοιο δεν τον είχε ανάγκη τώρα, όχι αυτή τη στιγμή που έπρεπε να ξεκαθαρίσει τα πραγματα πριν είναι πολύ αργά. Γύρισε πίσω αργά για να δει ποιον είχε στείλει η οργάνωση για να τον συλλάβει. Γύρισε αργά και είδε ένα μικρό παιδί να τον απειλεί με ένα νεροπίστολο και μια γυναίκα δίπλα του να συγκρατείται πνίγοντας το γέλιο της.<br />"I m sorry father...kids" ξεστόμισε η γυναίκα χαϊδεύοντας το κεφάλι του παιδιού της που εκείνει την ώρα σκότωνε εικονικά τον Μαρτίνο<br />"Μπαμ...Μπαμ..."<br />"Κάτσε ήσυχα παιδί μου. Ο άνθρωπος είναι παπάς δεν τον βλέπεις; τους παπάδες δεν τους σκοτώνουμε, είναι καλοί άνθρωποι που τους έχει στείλει ο θεούλης" είπε η μητέρα σε άπταιστα ελληνικά κάτι που έφερε εμετό στον Μαρτίνο.<br />Η γυναίκα χαμογέλασε στον Μαρτίνο<br />"We are from Greece...first time in London" συνέχισε η γυναίκα με τα φτωχά αγγλικά της.<br />Ο Μαρτίνος δεν είπε κουβέντα. Απλά άνοιξε το βαλιτσάκι του και έβγαλε μια εικονίτσα με τον Αγιο Σεβαστιανό. Την έδωσε στο μικρό παιδάκι και σηκώθηκε από τη θέση του. Ο συρμός είχε φτάσει στο Chalk Farm. Ο Μαρτίνος κατέβηκε και κατευθυνθηκε γρήγορα προς στην έξοδο.<br />"First time in London...and the last one" σκέφτηκε χαιρέκακα.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/train.0.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/train.0.jpg" border="0" alt="" /></a> Με το που βγήκε απο το μετρό μια μεγάλη έκρηξη ακούστηκε απο τον συρμό που είχε φτάσει στη μέση της διαδρομής προς το Belsize Park.<br />Αυτά τα παιδιά θα έπρεπε να εξαφανιστούν απο προσώπου γης! Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν και να τους επιτρέπουν να κυκλοφορούν και να ενοχλούν φιλήσυχους πολίτες. Αναγκάζουν τον κόσμο να παιρνει δραστικά μέτρα εναντίον αυτής της μάστιγας!<br />Αυτά σκεφτόταν ο Μαρτίνος, ξελαφρωμένος που για μια ακόμα φορά επιτέλεσε θεάρεστο έργο. Προχωρούσε ανάμεσα στον κόσμο που έτρεχε προς το μετρό για να δει τι συμβαίνει, ανάμεσα σε σειρήνες αστυνομίας και πυροσβεστικής. Ηταν όμως κάτι που πλέον δεν τον αφορούσε καθόλου. Στάθηκε για λίγο και εκείνη τη στιγμή ένα τράνταγμα ένιωσε σε όλο του κορμί. Το βαλιτσάκι του έπεσε απο το χέρι και ζαλίστηκε. Στηρίχτηκε σε ένα κάγκελο στο δρόμο και έπιασε για λίγο το κεφάλι του<br />"Καταραμένε Ραούλ" ξεστόμισε απο το σφιγμένο απο το θυμό στόμα του!<br />Στηρίχτηκε στα πόδια του και σταμάτησε ένα ταξί. Μπήκε αμέσως μέσα και του έδωσε εντολή να κατευθυνθεί προς το Gatwick. Θα έπαιρνε την Easyjet για Ελλάδα για να μην κινήσει υποψίες.<br />Ανοιξε το βαλιτσάκι του και εβγαλε το μικρό i-book, το συνέδεσε με το κινητό του και μπήκε στο ιντερνετ. Ειχε 1 ηλεκτρονικό μήνυμα απο την Εβελυν. <br />"Ωστε ξέφυγαν...και τώρα θέλουν να με ταπεινώσουν στέλνοντάς μου αυτό το μήνυμα πανηγυρίζοντας για τη νίκη τους" σκέφτηκε αμέσως.<br />Το άνοιξε. Ηταν από αυτά τα ανόητα μηνύματα που πρέπει να τα στείλεις σε αλλους 10 αλλιώς θα σε βρει μεγάλο κακό!<br />"Τις τσούλες...τολμούν να με απειλούν με αυτό τον τρόπο? Νομίζουν ότι μπορούν να γελούν έτσι μαζί μου;"<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/dragon.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/dragon.jpg" border="0" alt="" /></a> Αφρός έβγαινε απο το στόμα του Μαρτίνου. Αμέσως πληκτρολογεί μια νέα διεύθυνση. Το μάτι του είχε θολώσει, η κοτσίδες του είχαν λυθεί και αργά κατεβαιναν προς τους μικρούς ώμους του. Ιδρώτας κυλούσε απο το λιγδωμένο μέτωπό του και έφτανε στα χείλη του. Το έγλειψε με την γλοιώδη γλώσσα του και ένιωσε την αρμύρα των υγρών του σε συνδυασμό με το καυσαέριο του Λονδίνου. Ενιωσε μια ανείπωτη ευχαρίστηση. Κοίταξε την οθόνη του i-book. Στη Σκάλα, το λιμάνι της Πάτμου βρισκόταν ακόμη ο Ραούλ μαζί με μερικούς μοναχούς. Ειχαν καθήσει κάτω και έτρωγαν κάτι προφιτερόλ. Ο Μαρτίνος έκανε zoom να δει απο που τα είχαν φέρει!<br />"Α..μάλιστα...πάλι απο τη Χαρά έφεραν προφιτερόλ ...οι άπιστοι!!!" φώναξε οργισμένος ο Μαρτίνος Τα μάτια του μισόκλεισαν.<br />"Δεν έπρεπε να βιαστείς Ραούλ...δεν έπρεπε. Και κυρίως δεν επρεπε να τρως κρυφά προφιτερόλ της Χαράς" <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/burning.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/burning.jpg" border="0" alt="" /></a> Ξαφνικά Ραούλ στην οθόνη απέκτησε ένα τρομακτικό βλέμμα, για να ακολουθήσουν τα τρομακτικά βλέμματα και όλων των άλλων μοναχών. Ο Μαρτίνος πάτησε το delete και αμέσως ένα κύμα άσπρης φωτιάς προερχόμενη απο "άγνωστη" πηγή απλώθηκε στα κορμιά των μοναχών που στροβιλίζονταν καιόμενοι για να πέσουν ασπρο κάρβουνο πια στα νερά του Ιερού νησιού. Ο Ραούλ ως πιο ανθεκτικός, έτσι λευκός καιόμενος ανέβαινε τα σκαλιά (ενώ σνέχιζε να τρώεει το προφιτερολ που πια ήταν φλαμπέ) προς το μοναστήρι φωνάζοντας το όνομα του Μαρτίνου και εκλιπαρώντας για συγχώρεση. Ο Μαρτίνος αφησε ένα εκκωφντικό γέλιο και με το enter που πάτησε...τόνοι πίσσας και χαλικιών έπεσαν πάνω στον Ραούλ και τον έκαναν καιόμενη άσπρη άσφαλτο! Αυτό το νησί είχε χτίσει μέσα του δεκάδες ανόητους μοναχούς που είχαν παραβλέψει τις εντολές του...Κυρίου!<br />Η φασαρία που ακουγόταν απο το πίσω κάθισμα έκανε τον ταξιτζή να γυρίσει πίσω αν και ήθελε να φανεί διακριτικός. Ειχαν ήδη φτάσει στο αεροδρόμιο. Ανοιξε το μικρό τζαμακι και ύρισε το κεφάλι του πίσω. Ειδε τον Μαρτίνο να τον κοιτά με λάγνο ύφος.<br />"What are you looking at? eh?"<br />"Nothing sir...I thought..."<br />Δεν προλαβε να τελειώσει την κουβέντα του και ο Μαρτίνος έβγαλε μια διχαλωτή φουρκέτα που στερέωνε τις κοτσίδες στο κεφάλι του και του την έμπηξε στο λαιμό με δύναμη. Ο ταξιτζής δεν προλαβε να αντιδράσει το αίμα ανάβλυζε απο το λαιμό του. <br />Ο Μαρτίνος ένιωσε μια ακατανίκητη επιθυμία...χωρίς να το σκεφτεί έσκυψε και ρούφηξε λίγο απο το αίμα που πεταγόταν με ορμή. Μετά απο μερικά δευτερόλεπτα σκουπιζόταν με το άσπρο μαντήλι του με τα αρχικά του κεντημένα σε οργάντζα, έκλεισε το βαλιτσάκι του και κατευθύνθηκε γρήγορα στο τερματικό του αεροδρομίου, ανανεωμένος όσο ποτε, αφήνοντας την πόρτα του ταξί ανοικτή (για να το δει κάποιος και να μαζέψει τον νεκρό ταξιτζή)<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/taxi.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/taxi.jpg" border="0" alt="" /></a> Οχι μονο η Εβελυν, η Σίβα, Ο Ξαβιέρ, Η Νιόβη και ο Στεφαν θα εβλεπαν το πραγματικό του προσωπο αλλά και ο Γκόρντον που βοηθούσε την ανιερη συμμαχία εφοδιάζοντας τους με όπλα και με απιστευτης τεχνολογίας συστήματα! Κι αυτός θα είχε σωθεί απο τον Τσανκ Λι αν και ακόμα δεν είχε νέα απο τον Ιαπωνέζο φίλο του! <br />Οσο για τον George Greco...τι κακό θα μπορούσε να κάνει απο το Λονδίνο? Μπορούσε ενα περιμένει!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113195791729388505?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131950766616454912005-11-14T08:41:00.000+02:002005-11-14T08:46:06.633+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Oded_Fehr.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/Oded_Fehr.jpg" alt="" border="0" /></a><br />"Μπιπ, μπιπ, μπιπ," ακούστηκε το PowerBook της Έβελυν, σημάδι ότι κάποιος της έστελνε επείγον μήνυμα. Το κοίταξε βιαστικά, ήταν το άβαταρ του Γκόρντον (απεικονίζοντας μια Ιρλανδική μπύρα... όπου όλοι πια ξέρουμε τι συμβαίνει στην Ιρλανδία, μην γινόμαστε κουραστικοί...).<br /><br />"Ο ξεκούτης θα γλύστρισε σε κανένα ουρητήριο" σκέφτηκε η Σίβα και ανέβηκε στο κατάστρωμα να απολαύσει τον Αιγαιοπελαγήτικο ήλιο. Γύρισε να κοιτάξει το άγονο λιμάνι της Ίου και αντί γι αυτό αντίκρυσε την πανέμορφη Σκάλα, το λιμάνι της Πάτμου στεφανομένο απο το Μοναστήρι του Ιωάννη του Ευαγγελιστή.<br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Δε πας καλά, μας έβγαλες στην Πάτμο!"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Είχα όραμα, εμφανίστηκε ο Μαρτίνος και μου έδωσε εντολή να έρθουμε αμέσως εδώ και να πάμε στην Σπηλιά του Ιωάννη του Ευαγγελιστή.... Nα κοίτα, οι μοναχοί του Μοναστηρίου ήδη μας περιμένουν,"</span> δείχνοντας μια ομάδα μαυροφορεμένων μοναχών παρατεταγμένων στη Σκάλα.<br /><br />Ένας μοναχός ξεχώρισε, αποκαλύπτοντας το πλούσιο κατάμαυρο μαλλί του. Ήταν ο Ραούλ, ουρλίαζοντας "Κανείς δεν ξεφεύγει απο την Συνομωσία της Μαγδαληνής!!!!" αποκαλύπτοντας ένα αυτόματο όπλο... αμέσως τον ακολούθησαν και οι υπόλοιποι μοναχοί, αρχίζοντας να πολυβολούν προς το μικρό σκάφος...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Αυτή είναι η χειρότερη απο τις γκάφες σου Έβελυν"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Μα είδα τον Μαρτίνο σε όραμα και μου είπε να έρθουμε εδώ"</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Αφού ξέρεις ότι ο Μαρτίνος είναι ένας φρενοβλαβής προφήτης που μόνο τηγανιτές σε ανθρώπινο λίπος θα ήθελε να μας δει... Αυτό που δεν ξέρω είναι πως βρέθηκε ο Ραούλ εδώ, φαίνεται η Συνωμοσία της Μαγδαληνής έχει επανασυσταθεί και μας καταδιώκει"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Μη φοβάσαι, θα μας ξελασπώσει ο Γκόρντον"</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Μόλις το Powerbook έλαβε σήμα κινδύνου απο τον Γκόρντον... Μάλλον του την πέσανε κι εκείνου, όπότε είμαστε ολομόναχες."</span><br /><br />Λέγοντας αυτά σύρθηκαν προς την καμπίνα και πατήσαν 3 λεβιέδες, 8 κουμπιά και προσευχήθηκαν στο Ζαρατούστρα σε στάση λωτού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποκολληθεί η καμπίνα απο το σκάφος, να κλείσει αεροστεγώς και να μεταβληθεί σε πυραυλοκίνητο υποβρύχιο. Το υποβρύχιο έσκισε να γαλανά νερά του Αιγαίου και έφτασε σύντομα στην μαρίνα Αλίμου.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Έλα γρήγορα, πρέπει να έρθουμε σε επαφή με την 'Ιος-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη' και να ενημερωθούμε για το τη συμβαίνει με την Συνωμοσία της Μαγδαληνής."</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Αυτό θα το κάνουμε αφού πρώτα περάσουμε απο του Φιλοπάππου..."</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Α κατάλαβα... Θα καθαρίσεις τον Rock."</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">"Nαι αλλά πρώτα πάμε να πάρουμε καινούργια ρούχα και πολεμοφόδια."</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113195076661645491?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131703796077255222005-11-11T15:30:00.000+02:002005-11-11T18:58:51.093+02:00<span style="font-size:85%;">... όταν βρίσκονται στα δημόσια ουρητήρια τα χρησιμοποιούν από αριστερά προς τα δεξιά;<br /><br />Ενα ερώτημα που προβλημάτιζε τον Γκόρντον όταν, ταλαιπωρημένος από τις σκέψεις του, κατέφυγε σε ένα από τα βδελυρά, σιχαμερά, γεμάτα ζητιάνους και αδερφές δημόσια ουρητήρια στο Σεντραλ Πάρκ δίπλα στο ποτάμι που είχε περάσει τις τελευταίες έξι ώρες. Στη προσπάθεια του να ανακουφισθεί, είχε βρεθεί αντιμέτωπος με δυο ζητιάνους που επαιτούσαν, τρείς που προσπάθησαν να του δώσουν κράκ και εναν που προσποιούταν οτι ήταν ο Νέος Μεσσίας. Ουυυφφφ. Η γλυκιά, ζεστή ανακούφιση ξεκίνησε από βαθιά μέσα του και σαν ορμήτικός χείμαρρος καθάρισε το μυαλό του απο τις σκέψεις του. Στο βάθος ακουγόταν το, τρίτο κατα σειρά, κύριγμα του νέου Μεσσία. Ο Γκόρντον αποφάσισε οτι αν στην έξοδο κάποιος βρεθεί μπροστά του, σίγουρα θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει βία.<br /><br />Πίσω στο ερώτημα λοιπον. Μα είναι προφανές, σκέφτηκε. Ο πρώτος φταίει (εμμέσως) γιατι επειδή είναι δεξιόχειρας, προτιμά να εχει φυλαγμένα τα αριστερά του. Με το δεξί χέρι μπορεί να χτυπήσει κάποιον, αν πάει να του τη πέσει. Αν όμως είναι στο δεξί ουρητήριο, θα πρέπει να κάνει ολόκληρη στροφή...<br /><br />Άκουσε καποιον θόρυβο πίσω του, και γύρισε το κεφάλι ανέμελα και φευγαλέα να δεί, ενώ ταυτόχρονα συμμαζευόταν. Ετοιμος. Ο νέος άνδρας ηταν γύρω στα 30, μελαχροινός και με μακριά πλούσια κόμη. Ντυμένος με μια μακρυά καμπαρτίνα δεν άφηνε περιθώρια στο μάτι για αναζητήσεις. Ο Γκόρντον σκέφτηκε οτι θα μπορούσε από κάτω να έχει ακόμα και κυνηγετική καραμπίνα, και κανείς δεν θα τον καταλάβαινε. Οπως και αυτός. Αν και της παλαιάς σχολής, ποτέ δεν εφευγε απο το σπίτι του δίχως τη σπάθα του. Την είχε πάρει (παράνομα) σε μια αποστολή του στην νότια Κίνα, από ενα γέρο κατασκευαστή που την πουλούσε στην ακρη του δρόμου για ενα πίατο ρύζι. Αν και τη σήμερον ημέρα δεν χρησιμοποιούταν στις αποστολές του (το αγαπημένο του οπλο ήταν το παλιό γνωστό Walter PPK), ποτέ δεν του φάνηκε περιττή ή βαριά - πάντα εκεί, να του προφυλάσσει τα νώτα απο τυχόν επιθεση στα μπάρ που σύχναζε...<br /><br />... όταν ήταν νέος. Οι αισθήσεις του, στο δρόμο προς την πόρτα, τον έκαναν να ανησυχήσει. Ο μελαχροινός πλέον ήταν μπροστά στο ουρητήριο, αλλά φαινόταν να έχει πρόβλημα να "ενεργήσει". Και αυτό κινησε τις υποψίες του Γκόρντον. Ο μεταλλικός συριγμός που ακολούθησε του φάνηκε απίστευτα γνωστός και οικείος: ο ήχος που ακούγεται όταν ενα φονικό εργαλείο βγαίνει απο την θήκη του - ο ξένος τράβαγε ένα σπαθί!<br /><br />Ο χρόνος έμοιασε να κυλά με την ταχύτητα χελώνας: ο ήχος της σπάθας που σχίζει τον αέρα τον έκανε να ανατριχίασει, όταν ολοι οι μύες του συσπειρώθηκαν σε μια συντονισμένη κίνηση αποφυγής του χτυπήματος. Με μια περιστροφή, (η καμπαρτίνα ανέμισε, πετώντας στον αέρα, μόνο για να σχιστεί στα δύο από τον μελαχροινό άνδρα και να σωριαστεί στη γη) τράβηξε και ύψωσε το δικό του σπαθί. Το "κλάνγκ" που ακούστηκε μεταδώθηκε στο δημόσιο ουρητήριο σαν τυμπανοκρουσία: οι καλυμμένοι με πλακάκια τοιχοι το μόνο που έκαναν ήταν να μεγενθύνουν το θόρυβο. Εκείνη τη στιγμή μπόρεσε και είδε τον αντίπαλο στα μάτια: "Τσάνγκ Λι!" άναφώνησε με τρόμο.<br /><br />"Το τέλος σου έρχεται" - ή συριχτή απάντηση που ήρθε απο τον Τσάνγκ Λι ήταν η επιβεβαίωση.<br /><br />Ο Γκόρντον εκανε μεταβολή και τρέχοντας πλέον βγήκε από τα ουρητήρια, πηδώντας πάνω από τον Μεσσία που συνέχιζε να κυρρήτει για το τέλος του κόσμου. Μέσα στη βιασύνη του ο Γκόρντον τον είδε, του φάνηκε να χαμογελά. "Προδότη" σκέφτηκε.<br /><br />Ο Τσάνγκ Λί ακολούθησε, ενώ η μόνη του σκέψη ήταν πώς θα βρεί πεδίο βολής για "ξαποστείλει" τους αγγελιοφόρους του, τα θανατηφόρα αστέρια των Ιαπώνων αδερφών του, γνωστά και ως "σουρίκεν". Αλλά δεν είχε τύχη. Το πρώτο έφυγε και πέρασε ξυστά από τον ζητίανο "Μεσσία" - τη στιγμή που ξεκίναγε ενα "Δι ευχών". Το δευτερο απλά καρφώθηκε στο τοίχο.<br /><br />Βρέθηκε έξω. Κοίταξε για ίχνη του Γκόρντον. Άρχισε να ρίχνει μικρό χιονάκι. "Σκάτα" σκέφτηκε. Δεν τον ενοχλούσε τίποτα περισσότερο απο κηλίδες αίματος πάνω στο χιόνι. Ηταν DNA που περίμενε να συλλεχθεί και να σε αναγνωρίσει. "Δεν πρέπει να τον αφήσω να με ακουμπήσει." σκέφτηκε, ενώ τον είδε να τρέχει ανάμεσα στα δεντρα, με το σπαθί ανα χείρας.<br /><br />Τον πρόφτασε σε μια απλωσιά, δίπλα απο κάτι λεύκες στο μικρό ποταμακι που εφτανε σε μια λιμνούλα. Ενα ζευγαράκι έφυγε πανικόβλητο βλέποντας τους δύο άνδρες με τα σπαθια στα χέρια να τρέχουν λές και τους κυνηγά αγριεμένη μάνα λεαίνα που της σκοτώσαν τα παιδιά της.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/1600/2004_house_of_flying_daggers_008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2275/646/320/2004_house_of_flying_daggers_008.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ο Γκόρντον παραπάτησε. Ο Τσάνγκ Λί έβγαλε όλο το του το μένος, ύψωσε το σπαθί...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113170379607725522?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>asymmetrisimohttp://www.blogger.com/profile/11868065515856086948noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131715750616303962005-11-11T15:24:00.000+02:002005-11-11T15:29:10.633+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;">Ο Rock<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/Rock9.jpg" alt="" border="0" /></a> ακούει με μεγάλη έκπληξη τον Χρις (ετσι λεει χαιδευτικα ο Rock τον Χριστοφορο – απο το “χρυσό μου”) να λέει τα πάντα στην Ελενα. Η σχέση τους βγαίνει στον αέρα. Ο Rock είναι “out-of-the-closet” που λένε και στο Αμερικα...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Δεν είχε πρόβλημα με αυτά που έλεγε ο Χρις αλλα θα προτιμούσε να το είχαν συζητήσει πρώτα. Του φευγει ενα βαρος κατα κάποιο τρόπο. Ειχε βαρεθεί να πηγαινει σε καλλιτεχνικά events και να το παιζει αδιάφορος. Λατρεύει τις τέχνες, το καλό ντύσιμο, την καθαριότητα, τους καλούς τρόπους – γενικά ότι απεχθανονται οι άντρες. Η αληθινή αιτία όμως που εσπρωξε τον Rock στην “άλλη ομάδα” ήταν δυο γυναίκες... </p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Η πρώτη ήταν η Αντζελινα. Ήταν μαζί για τρία χρόνια και συνέχεια τσακωνόντουσαν. Μια μουρμουρο-γκρινιαρα γυναικα, εγωιστρια και αχαριστη. Ήταν η εποχη που ο Rock είχε ανακαλυψει το Doom, και επαιζε ατελειωτες ωρες στο PC χωρις να δινει πολυ σημασια στην Αντζελινα. Μπα... εφταιγε που η Αντζελινα είναι Σκορπιος – γνωστο ότι οι γυναίκες σκορπινες είναι λιγο κουκου...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Η δευτερη ηταν η Σιβα. Ενα κυκλοθυμικο πλασμα που σπερνει την καταστροφη παντου. Επειδη ειναι δυστυχισμενη απο την ζωη της, επρεπε να ειναι και οι αλλοι. Κατω απο το καλυμα των ιδανικων ξεσπαει την κακια της πανω στον υπολοιπο κοσμο. Την λυπαται ομως γιατι λογω ενος ανατομικου ελλατωματος, η Σιβα δεν μπορει να εχει κολπικο οργασμο – ισως αυτο να εξηγει το βρασμο που εχει μεσα της...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Ο Χρις τα ειχε ολα. Το σεξ ειναι τελειο, ειναι εξυπνος, ενδιαφερων και κανει τα ωραιοτερα κεφταδακια. Δεν βλεπει την ωρα να γυρισει στην Αθηνα και να δοκιμασουν τις καινουργιες χειροπεδες που αγορασε για τον Χρις...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113171575061630396?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131693169840891612005-11-11T09:05:00.000+02:002005-11-11T09:12:49.860+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/connelyy13.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/connelyy13.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Η Σίβα ήταν κουλουριασμένη στη μικρή καμπίνα του σκάφους μετρώντας τις ώρες έως την Ιο. Σε μια γωνιά είδε μια τηλεόραση και την άνοιξε....<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">"Πές μας Χριστόφορε, πως περνάς τις προσωπικές σου στιγμές;"</span> ρώτησε η Κατρίτση τον Παπακαλιάτη στο Prive του Mega.<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">"Τις πιο δικές μου στιγμές σίγουρα με τον Rock, έχουμε χτίσει μια ζεστή φωλίτσα στου Φιλιπάππου, βλέπουμε Ακρόπολη και θάλασσα,"</span> απαντάει με μια γλυκιά ανατριχίλα ο διακεκριμένος καλλιτέχνης.<br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">"Ο Rock; Νόμιζα ότι είναι στη Γαλλία καλύπτοντας τις ταραχές μαζί με τον Αλιάγα"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">"Ο γλυκός μου είναι πολύ δυναμικός, ενίοτε ξεσπάει σε αυτοκίνητα με κασμάδες, αλλά τον περισσότερο καιρό είναι ένα γλυκό σπουργίτι που έτυχε να έχει πολύ στιβαρά μπράτσα..."</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στιβαρά μπράτσα</span>... Τι ηλίθια φράση βγαλμένη μέσα απο κάποιο Άρλεκιν σκέφτηκε η Σίβα αναρωτιόμενη πόσο ακόμη θα μετανιώσει που γνώρισε τον Rock κάποτε στο Gold's Gym στο L.A., όταν κάνανε μαζί squat και είχανε ένα ρομαντικό intermezzo μεταξύ κοιλιακών και τρικεφάλων.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">"Μα έχουμε δει συχνά τον Rock με πολλές συνοδούς"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">"Ναι, έχουν περάσει διάφορα περιστασιακά τσαχλοκούδουνα, σας διαβεβαιώ είναι το αλατοπίπερο στη σχέση μας,"</span> απάντησε ο Χριστόφορος αφήνοντας να ξεφύγει μια σκακμπρόζικη στριγγλιά και ανοίγοντας το necessaire της Κατρίτση για να δανειστεί το mascara της.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αυτό είναι απίστευτο, ώστε ήμουν και εγώ ένα τσαχλοκούδουνο</span>; Η ΣΙΒΑ ΑΛΑΤΟΠΙΠΕΡΟ; Ο απλός εμπρησμός που είχε στο μυαλό της θόλωσε, σκεφτόταν τώρα κάτι πιο ritual, έναν όλεθρο για τον Rock που πραγματικά θα σταματήσει το χρόνο και θα γίνει αναφορά για τις επόμενες γενιές διεστραμμένων φονιάδων.<br /><br />Όχι, δεν είχε κάτι με τους ξεφωνημένους, τους κουνιστούς, τους κραγμένους, άλλωστε ο Rock δεν ήταν τέτοιος, απλά είχε κορεστεί απο τα πάντα στη ζωή του και αποφάσισε να κοιτάξει και απο την άλλη πλευρά του φεγγαριού. Άλλωστε και η Σίβα δεν πίστευε ότι κάτι είναι straight ή όχι, τη θεωρούσε αρωστημένα μικροαστικά τριτοκοσμική την εμμονή με ένα φύλο του ανθρώπινου είδους... Η ίδια είχε συνάψει πολλάκις δεσμούς με noutsako, μαστίγια και σπαθιά samurai τα όποία την είχαν καλύψει και ολοκληρώσει σαν γυναίκα και σαν κυβερνο-ακτιβίστρια.<br /><br />Αηδιασμένη έκλεισε την τηλεόραση και βγήκε απο την καμπίνα σε ένα λαμπρό ήλιο όταν ξαφνικά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113169316984089161?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131616942874432712005-11-10T12:30:00.000+02:002005-11-10T12:57:51.850+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/Kings%20cross.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/Kings%20cross.jpg" border="0" alt="" /></a>Το τρένο έφτασε στο King's Cross και στην πλατφόρμα 8 νωρίς το πρωί της επόμενης μέρας. Ο Μαρτίνος με το βαλιτσάκι του στο χέρι κατευθύνθηκε προς την αποβάθρα του μετρό για να πάρει τη γραμμη Victoria. <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/platform-wb.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/platform-wb.jpg" border="0" alt="" /></a> Καθώς περνούσε από τη πλατφόρμα 9 και 3/4 είδε το Harry Potter και την παρέα του να τρέχουν προς το Hogwarts Express. Προσπάθησε να καταλάβει πότε αυτή η (...τσούλα, σκέφτηκε αλλά το απέδιωξε) τόσο πετυχημένη συγγραφέας με το (..μισητο και τρισκατάρατο, σκέφτηκε αλλά πάλι το απέδιωξε) όνομα J.K. Rowlings, κατάφερε να τον βάλει σε κάποιο από τα βιβλία της. <br />"Τιποτα δεν της ξεφεύγει της...(καριόλας , ήθελε να πει αλλά και πάλι το απέδιωξε)δαιμονίας αυτής γυναίκας" είπε μέσα από τα σφιγμένα , ανύπαρακτα χείλη του," Ελπίζω τουλάχιστον να με έβαλε σε κανένα καλό και όχι στο έκτο γιατί ήταν εξαιρετικά βαρετό", συνέχισε λίγο αργότερα. Προχώρησε αφήνοντας τον Harry Potter και την ανόητη παρέα του και επικεντρώθηκε στη δική του αποστολή που σαφώς ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/Image-speedboat.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/400/Image-speedboat.jpg" border="0" alt="" /></a>Καθώς προχωρούσε κοίταξε ψηλά σε μια έντυπη διαφήμιση ένα ταχύπλοο να σκίζει τα νερά μιας καταγάλανης θάλασσας, και πάνω σε αυτό δύο γυναίκες πολύ γνωστές φυσιογνωμικά. <br />"Live your myth in Greece", έγραφε η διαφήμηση και από κάτω ένας άνδρας με ένα πλατύ χαμόγελο, κι αυτός πολύ γνωστός. Εστρεψε το κεφάλι του και σε άλλες διαφημίσεις. Παντού η ίδια διαφήμιση σαν εφιάλτης...Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα...οι δυό γυναίκες...ο άντρας με το πλατύ χαμόγελο...όπου και να κοίταζε έβλεπε τα ίδια πρόσωπα ...την ίδια διαφήμιση...Σαν γρήγορο μοντάζ στο μυαλό του εναλλάσσονταν οι εικόνες με γρήγορο ρυθμό...και όλο και πιο γρήγορο και όλο και πιο γρήγορο...οι άνθρωποι περνούσαν μπορστά του μα αυτός δεν έδινε σημασία...τα τρένα του μετρό περνούσαν και έφευγαν και είχαν κι αυθτά πάνω τους την ίδια διαφήμιση...Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα...Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα...και τα πρόσωπα...οι γυναίκες...<br />ο άνδρας... οι γυναίκες...ο άνδρας...το χαμόγελο...το ταχύπλοο...η Σίβα...η Εβελυν...το ταχύπλοο...ο άνδρας...το χαμόγελο...ο Ξαβιέρ....<br />"Stoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooppppppppppppppppp iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitttttttttttt damne it!!!!!!"<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/Kings%20cross%20time.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/Kings%20cross%20time.0.jpg" border="0" alt="" /></a> Η φωνή του ήταν τόσο δυνατή και εκκωφαντική που όλα σταμάτησαν να κινούνται γύρω του. Μια απόλυτη ηρεμία επικρατούσε. Οι άνθρωποι δεν κινιούνταν και είχαν μείνει στη θέση τους και στην έκφραση που ο καθένας είχε ένα δευτερόλεπτο πριν. Το τρένο μόλις ξεκινούσε από την αποβάθρα και αυτό σταματημένο. <br />Ο Μαρτίνος ήξερε πως μπορούσε να σταματήσει το χρόνο αλλά το έκανε πολύ σπάνια και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, γιατι κάθε φορά που έκανε χρήση αυτού του ...δώρου... (ένα από τα πολλά που είχε) ένας μαύρος όγκος δημιουργούνταν στα ταλαιπωρημένα εδώ και χρόνια πνευμόνια του απο την εποχή που η φυματίωση θέριζε κόσμο και που τόσο ανόητα είχε πιστέψει ότι ήταν απλά μια ιάσιμη αρρώστεια αλλά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια κατάρα για τους επίλεκτους! <br />Δεν μπορούσε όμως να μην σταματήσει το χρόνο τώρα! Αυτός ο εφιάλτης μπορούσε να τον σκοτώσει. Ηξερε πολύ καλά ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις είχε πέσει κατω σεληνιασμένος βγάζοντας αφρούς από το στόμα του και λύνοντας τα μαλλιά του και τραβόντας τα έβγαζε ακατανόητους ήχους και φράσεις στην αρχέτυπη γλώσσα Ονέιντα, προκαλώντας την προσοχή όχι μόνο των απλών ανθρώπων αλλά και αυτών που δεν έπρεπε και που με τόσο κόπο προσπαθούσε να περνάει απαρατήρητος...όσο και να μην το πετύχαινε τελικά (πως μπορούσε άλλωστε μια τέτοια προσωπικότητα να φυλακισθεί?)<br />Καθισε λίγο να πάρει μια ανάσα ενώ ο χρόνος ήταν ακόμα σταματημένος...ο πόνος στα πνευμόνια του έγινε λίγο πιο δυνατός και άρχισε να βήχει. Μια σταγόνα αίμα κύλισε απο το στόμα του και με το άσπρο μαντήλι του σκούπισε επισταμένως τα χείλη του.<br />"Καταραμένη μοίρα..." είπε με θυμό.<br />Τότε ήταν που σκέφτηκε ότι πρεπει να κατευθύνει τη Σίβα και την Εβελυν , να τις αποτρέψει από αυτό που ήταν έτοιμες να διαπράξουν, και που δεν γνώριζε ακριβώς, αλλά έπρεπε να τις αποτρέψει. Αν για παραδειγμα πήγαιναν στην Ιο , για να ενεργοποιήσουν το Ιο-Αμστερνταμ-Νέα Υόρκη (κάτι που ούτε ν αστο σκεφτεί δεν ήθελε) τότε καλό θα ήταν να τις παραπλανήσει για λίγο και να τις στείλει κάπου αλλού. Η Πάτμος ήταν μια καλή ιδέα και με αρκετό σασπενς για να τις ιντριγκάρει (ιδίως την Εβελυν που ήταν και πιο επιρρεπής στα μεταφυσικά) και να τις παρεκλίνει απο την πορεία τους.<br />Εκλεισε τα μάτια και σήκωσε ψηλά τα χέρια, εκεί στη μέση της αποβάθρας ανάμεσα στα ακίνητα κορμιά και τον άχρονο χρόνο. Στάθηκε για λίγο έτσι και μετά επανήλθε με ενα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη του (ανύπαρκτα...ΟΚ, δεν θα το λέμε και συνέχεια...ώχου)<br />Η Εβελυν είχε πειστεί και είχε αλλάξει πορεία προς την Πάτμο! Ηταν πολύ πιο έυκολο απο ότι πίστευε! το όλογραμμά του στην πλώρη του ταχύπλοου θα ήταν ότι καλύτερο είχε δει η Εβελυν τον τελευτάιο καιρό!!!<br />Επρεπε όμως να κανονίσει και τον Ξαβιέρ και να τον καθοδηγήσει κατάλληλα. Ανοιξε το βαλιτσάκι του και έβγαλε απο μέσα το μικροσκοπικό i-book της Apple και άρχισε να πληκτορολογεί γρήγορα μια ηλεκτρονικήνδιεύθυνση αφού συνδέθηκε με το κινητό του στο ιντερνετ. Δεν έκανε πολύ ώρα να βρει τον Ξαβιέρ να είναι στο ιντερνετ κατι που ήξερε πολύ καλα ότι θα συμβεί γιατι ο Ξαβιέρ αν και ταξιδευτής στο χρόνο πάντα είχε μια φιλοπεριέρεια για τις εξελίξεις της τεχνολογίας (αυτός ήταν που έπαθε πρωτος ηλεκτροπληξία, αυτός έπεσε πρωτος απο αεροπλάνο, αυτός δοκίμασε πρωτος το αυτοκίνητο , αυτός και τα βιάγκρα όπως και ένα σωρό άλλες εφευρέσεις αιώνες τώρα)<br />Και τώρα να...μέσα στο ιντερνετ αναζητά να εκφράζει την αγαπη του για καποια Μπαρτσελόνα μέσα σε κάποιο chat room!<br />"Αχα! σε επιασα πουλάκι μου! Ακόμα δεν μπήκες στο ιντερνετ και θέλεις να κάνεις cybersex με αυτή την Μπαρτσελόνα...τώρα θα δεις" είπε και αμέσως με το ψευδώνυμο "Μπαρτσελόνα" μπηκε μέσα και άρχισε να μιλάει μαζί του. Ηταν τόσο έντονη η συζήτηση τους και τόσο ερωτική που ο Ξαβιερ του εγραφε πως δεν αντέχει άλλο και πως επειδή δεν μπορει να κάνει τίποτε άλλο εκεί που βρισκόταν , θα προτιμούσε να βρεθούν απο κοντα. Ο Μαρτίνος του είπε πως βρισκόταν στην Ελλαδα και ότι πολύ θα ήθελε να ερχόταν για να βρεθούν απο κοντά. Ο Ξαβιέρ τον διαβεβαίωσε οτι αυτό ήταν πολύ ευκολο και ότι πολύ γρήγορα θα ήταν στην Ελλάδα.<br />Ο Μαρτίνος έκλεισε το i-book και ήξερε πολύ καλα ότι με τον έναν ή αλλον τρόπο ο Ξαβιέρ θα ερχόταν στην Ελλάδα...δεν μπορούσε να αντισταθεί σε κανενα πάθος. Οπως ήθελε πολύ καλα ότι θα περνούσε την ημέρα του με πουτάνες προκειμένου να ξεφουντώσει απο το σημείο φούντωσης που τον είχε φτάσει ο Μαρτίνος μέσω του cybersex.<br />Αφού γέλασε δυνατά με αυτό το σατανικό του χαμόγελο που έκανε τα μάτια του να γίνονται σαν κουμπότρυπες, σηκώθηκε όρθιος για να επαναφέρει τα πραγματα στη θέση τους.<br />Καθώς ήταν έτοιμος με μια του λέξη να διορθώσει την όλη κατάσταση...το μάτι του (ναι αυτό το γερακίσιο) έπεσε πάνω στο Head line των Times. <br />"Υπεύθυνος για τις ταραχές στη Γαλλία, ένας αγγλικανός Πρεσβύτερος με το όνομα Μαρτίνος." Παίρνει την εφημερίδα στα χέρια του και διαβάζει:<br />"Αφού αφάνισε ένα ολόκληρο χωριό στην Βόρεια Αγγλία ο άγνωστος σε πολλούς, αλλά άκρως επικίνδυνος, Αγγλικανός Πρεσβύτερος Μαρτίνος, που μας έχει απασχολήσει στο παρελθόν με υποθέσεις μόδας στους κόλπους της εκκλησίας και παιδεραστίας, έκανε πάλι την εμφάνισή του υποκινώντας και συμβάλλοντας ενεργά στις ταραχές του Παρισιού"<br />Ο Μαρτίνος μισοκλείνοντας τα μάτια κοίταξε μια δεξιά και μια αρειστερά μπας και τον κοιτάει κανεις. Κανείς! Ετσι κι αλλιώς σταματημένος ήταν ο χρόνος ακόμη. Ξεφύσηξε ξελαφρωμένος. Εφτυσε κάτω και κοίταξε αν υπήρχε καμμιά φωτογραφία του. Ευτυχώς πουθενα! Εψαξε για το όνομα του Δημοσιογράφου αν και ήξερε απο πριν ποιος είχε κανει αυτή την αποτρόπαια αποκάλυψη! Το ήξερε οτι ο Rock δεν θα αργούσε να ανακαλύψει τι είχε συμβεί στο χωριό αλλά ότι θα το συνέδεε και με τις ταραχές στην Γαλλία αυτό δεν μπορούσε να το σκεφτεί. Ο Rock!!!! Δεν φτάνει που έγραφε τους λίβελούς του στην Ελλάδα , τώρα πωλούσε τα άρθρα του και στις ξένες εφημερίδες...Αυτό ο Μαρτίνος δεν μπορούσε να το ανεχτεί! Επρεπε με κάποιον τρόπο να ερθει σε επαφή μαζί του αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορούσε να σκεφτεί ήρεμα...αν τον είχε μπροστά του...θα τον έπνιγε με τις ίδιες του τις κοτσίδες...<br />Μια σουβλιά στα πνευμόνια του θύμισε ότι επρεπε να επαναφέρει το Χρόνο στη θέση του, αρκετά!<br />"Lets party begin"...αστεία έκφραση αλλά με αυτή ο χρόνος ερχόταν πάλι στα ίσα του!<br />Ολα συνέχισαν να λειτουργούν κανονικά. <br />Ο Μαρτίνος επρεπε να φύγει απο το Λονδίνο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αλλά πριν έπρεπε να τελειώσει ή τουλάχιστον να τακτοποιήσει την εδώ κατάσταση και αυτή ήταν George Greco, που είχε χάσει τα ίχνη του τελευταία και δεν έδινε σημάδια ζωής. Λες και τον είχε καταπιεί ή μαύρη τρύπα, λες και δεν ανασαινε...Και ο Μαρτίνος δεν μπορουσε να εντοπίσει καποιον αν δεν έδειχνε σημάδια ζωής. Λες να τον προλαβε κάποιος άλλος? Μα αυτός ετοιμαζόταν για γάμο! Βρήκε άραγε την γυναίκα της ζωή του? Είχε απαντήσει καμμιά στο εωτηματολόγιο? <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/northern.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/northern.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Πολλά ερωτήματα βασανιζαν το μυαλό του Μαρτίνου καθώς άφηνε την αποβάθρα της γραμμής Victoria για να κατευθυνθεί στη γραμμή Northern. Το βόλευε καλύτερα για το σκοπό που είχε να εκπληρώσει!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113161694287443271?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131566698359089452005-11-10T11:03:00.000+02:002005-11-10T10:50:46.163+02:00Ο Rock βρισκεται εκτακτα στο Παρισι για να καλυψει τις ταραχες στη Γαλλια απο “μεταναστες”. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock24.1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/Rock24.1.jpg" alt="" border="0" /></a>Οι ταραχες του θυμιζουν το ασμα του ΛεΠΑ “τααααραχη...στην καρδια μου τααααραχη...” Στο μεταξυ οι Γαλλοι παιζουν σαν παιδια “κλεφτες και αστυνομους” και “κρυφτο”, με καμια μολοτωφ που και που. Ετσι για να δει απο κοντα τα γεγονοτα (και οπως λενε και οι συντακτες του Free - πρωτα ζουμε και μετα γραφουμε), αφηνει και αυτος το σημαδι του σε ενα πορσικο... <p style="margin-bottom: 0cm;">Το βραδυ εχει βρεθει για diner με τον Αλιαγα, ο οποιος καλυπτει τα γεγονοτα για την γαλλικη τηλεοραση. Τον ειχε γνωρισει το καλοκαιρι, οταν ο Αλιαγας ειχε ερ8ει στην Αθηνα για να σπασει το ρεκορ συνεχους προγραμματος σε καποιο ραδιοφωνικο σταθμο. Ενα μαραθωνιο γλιψυματος οπου “διασημοι” πηγαιναν να πουνε μια καλημερα και φυσικα να τους δειξει η τηλεοραση. Ο Rock προσπαθουσε να απολαυσει την entrecote με σαλτσα bernaise αλλα δεν μπορουσε να ξεκολλησει το βλεμμα του απο τον Αλιαγα. “Τι του βρισκουν οι γυναικες?” αναριωταν συνεχεια...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Τον ειδοποιουν απο την Αιγυπτο οτι δεν τον χρειαζονται πια γιατι οι δυο ταραχοποιοι εχουν φυγει απο την χωρα. Αναρωτιεται τι να εχει στο μυαλλο της η τρελλη Σιβα. Μετανιωνει που της ειπε για το καινουργιο του σπιτι στου Φιλοπαππου. “Λες να γυρισω και να την δω μπροστα μου?” Η αληθεια ειναι οτι το σπιτι δεν ειναι δικο του αλλα του φιλου του Παπακαλιατη ο οποιος το εχει για τα γυρισματα των σηριαλ του. Επειδη τα γυρισματα δεν διαρκουν συνεχεια και ο Rock ταξιδευει συχνα, η συγκατοικιση δουλευει μια χαρα...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Το ρεπορταζ για τις ταραχες στην Γαλλια ειχε στοχο να αποκαλυψει ποιοι κρυβονται πισω απο ολα αυτα. Και η αιτια: ουτε το κορανι, ουτε η φτωχεια, ουτε ο ρατσιμος... Οι νεαροι των ταραχων “εμπνευστηκαν” απο καποιο Μαρτινο. “Μαρτινος ο τιμωρος” τον αποκαλουν. Φαινεται οτι αυτος ο Μαρτινος εκαψε τους χωριανους του και τωρα θελει να καψει και τους υπολοιπους...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113156669835908945?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131609642461997502005-11-10T09:46:00.000+02:002005-11-10T10:30:48.126+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/patmos.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/patmos.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Εν τω μεταξύ η Σίβα πάλευε με το τιμόνι του σκάφους, καθώς τα κύματα είχανε αγριέψει, ήταν πλέον στη μέση του Λυβικού Πελάγους. Η Σίβα ήταν πιο παρμένη απο ότι συνήθως, αν λογαριάσει κανείς ότι ήταν άυπνη απο την πτήση του αεροπλάνου προς Κάϊρο, είχε διασχίσει τους μισούς υπόνομους της αρχαίας πόλης και έκτοτε έκανε τον πιλότο ενός δικινητήριου πλεούμενου...<br /><br />Είχε όμως και μια μικρή αισιοδοξία, καθώς πηγαίνανε στην Ίο, όπου είχε περάσει πολλές άγριεμένες διακοπές την δεκαετία του 80. "<span style="font-style: italic;">Στην Ίο ο πολιτισμός και ο έρωτας βγαίνουν απο τα μουσεία και τα μπαρ και περιπλανιώνται στην ατμόσφαιρα</span>" της είχε πει κάποτε ένας μεθυσμένος Ιρλανδός στο Irish Bar της Ίου, μόνο για να γνωρίσει απο κοντά το ατσαλένιο direct της Σίβα που έσκασε πάνω του, προπονημένο απο άπειρες ώρες kick-boxing. Άκου περιπλανιώνται στην ατμόσφαιρα, σιγά μην κάνουν και bungee-jumping," μουρμούρισε η Σίβα αγριεύοντας στην ανάμνηση του Ιρλανδού-κινούμενης μπύρας ονόματι Patrick...<br /><br />Ώρες-ώρες η Σίβα ένιωθε σαν τον Tyler Durden, τον ήρωα που ενσάρκωσε ο Brad Pitt στο Fight Club... Είχε εναντίον της ολόκληρο το σύμπαν με όλους τους αστεροειδείς, κομήτες και μετεωρίτες, και ήταν αποφασισμένη να το σκάσει σαν ένα super-nova, πλακώνοντάς το απο μέσα, απομυζώντας το λίπος του και μετατρέποντάς το σε μικρά αρωματικά σαπουνάκια... Κάπως έτσι αντιμετώπιζε τη Versace, την Escada, τον Armani... σαν μια αστραφτερή βιτρίνα σε ένα σιωπηλό αντάρτικο παρόμοιο με εκείνο του Χο-τσι-Μίνχ, του εθνοαπελευθερωτή ήρωα των βιετναμέζων που σπούδασε στη Σορβώννη για να μάθει τα χούγια και τα μυστικά των Γάλλων πριν τους διώξει απο τη Νοτιοανατολική Ασία.<br /><br />"Ήρθε ώρα για αλλαγή," της είπε η Έβελυν, όταν έφτασε 3 περίπου το πρωί, και ανέλαβε το τιμόνι. Μόλις όμως η Σίβα μπήκε στην καμπίνα η Έβελυν είδε για πρώτη φορά στη ζωή της ένα όραμα... ευθεία μπροστά στη μύτη του σκάφους ένα ομίχλωμα βαθμιαία έλαβε σάρκα και οστά και έμοιασε σε αγγλικανό μοναχό του 19ου αιώνα... Μια αλλόκοσμη φιγούρα με αλλοπρόσαλο πρόσωπο και ακατάσχετη κόμη της υποκλίθηκε, ιπτάμενη λίγα μέτρα πάνω απο την πλώρη.<br /><br />"Τα σέβη μου, Μαρτίνος... Φορέας της Αποκάλυψης, κομίζω σε εσένα, Άγγελε Έβελυν το ακόλουθο μήνυμα... Πήγαινε αμέσως στην Πάτμο, στην σπηλιά όπου ο Ιωάννης συνέγραψε την Αποκάλυψη... Εκεί θα γίνεις κοινωνός ανώτερου μηνύματος που θα πρέπει να φέρεις εις πέρας..." Αυτά λέγοντας η μορφή διαλύθηκε αφήνοντας την Έβελυν άλαλη να νιώθει τα χέρια της ασυναίσθητα να στρίβουν το τιμόνι και να κατευθύνουν το σκάφος προς την Πάτμο.<br /><br />Λίγες ώρες αργότερα, ενώ είχε ξημερώσει για τα καλά, φτάνανε στο λιμάνι της Πάτμου, ενώ ακόμη η Σίβα κοιμόταν αποκαμωμένη μέσα στην καμπίνα, ανήξερη για αυτή την αιφνίδια αλλαγή σχεδίων που υπαγορεύτηκε απο το υπερπέραν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113160964246199750?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131601258210228402005-11-10T06:47:00.000+02:002005-11-10T14:05:35.346+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/452/1138/1600/johnny%20Depp.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/452/1138/1600/johnny%20Depp.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />"Θα σταματήσεις να με ακολουθείς όπου πηγαίνω; Ότι είχαμε ανήκει στο παρελθόν και τελείωσε. Κι εγώ πέρασα πολύ όμορφα μαζί σου"/<br />"Βλαμμένος είσαι; ποιός σου είπε ότι σε ακολουθώ;"<br />"Τότε... τι κάνεις εδώ;"<br />"Στο 2005 βρίσκομαι εδώ και ένα χρόνο... Είμαι καθηγήτρια σε πανεπηστήμιο του Λονδίνου και έχω σχέση με εναν καθηγητή που διδάσκει εκεί... Την "Ίο-Αμστερνταμ-Νέ αΥόρκη" τη θυμάσαι;"<br />"Φυσικά... πως να ξεχάσω τον Τόμας Έντισον που μιλούσε γι αυτή, τον Γουίλιαμ Χέρσελ, τον Φράινχοφερ, τον Ρόμπερτ Κοχ και τόσους άλλους"/<br />"εντάξει, εντάξει είσαι ακμαίος ακόμα... Λοιπόν κοίτα να δεις... η "ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΙΝΗΣ" είναι πλέον πολύ ισχυρή! Είναι πάνω απ΄όλα και απ΄όλους. Καθορίζει πια κυβερνήσεις και δημιουργεί πολέμους και φυσικές καταστροφές από το τίποτα!" Είναι ανεξέλεγκτη καλέ μου Ξαβιέρ..."<br />"Και τι μπορούμε να κάνουμε;"<br />"Ότι δεν καταφέραμε εδώ και 2.000 χρόνια!"<br />"Κι εγώ τι μπορώ να κάνω;"<br />"Πολλά... Τυχαία νομίζεις βρέθηκες εδώ; Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά ο ρόλος σου είναι πολύ σπουδαίος. Κάποια άλλη δύναμη, πολύ μεγάλη σε καθορίζει και σε ελέγχει. Δεν ξέρω ποιά αλλά για την ώρα εξυπηρετεί και τα δικά μας σχέδια."<br /><br />Τον έπιασε από το χέρι και σηκώθηκαν όρθιοι.<br />"Πάμε στο δωμάτιο μου. Πρέπει να γνωρίσεις έναν καλό μου φίλο. Λέγεται κομπιούτερ! Θα σου πω τα πάντα γιατί ότι ακολουθήσει και ότι σου πω θα είναι ένα μεγάλο σοκ για σένα... αλλά ξέχνα το σεξ!"<br /><br />Του μίλησε για την ομάδα του την Μπαρτσελόνα και τις επιτυχίες της τα τελευταία εκατό χρόνια, για τον άνθρωπο στο φεγγάρι ("επιτέλους καιρός ήταν" φώναξε. Ήξερε οτι οι γήινοι ήταν οι μοναδικοί σε όλο το σύμπαν που δεν είχαν ταξιδέψει ακόμα σε άλλους πλανήτες), για τους Παγκόσμιους Πολεμους, για την Αμερική και πως έγινε υπερδύναμη, για την πτώση του κομουνισμού, για τον Γιωργάκη και τον Κωστάκη (εκεί το παλικάρι τα έπαιξε τελείως), για το ίντερνετ και όλη τη νέα τεχνολογία (αν και γνώριζε πολλά για εξωγήινες νέες τεχνολογίες)...<br /><br />Το βράδυ ο Ξαβιέρ μπήκε στο ίντερνετ για πρώτη φορά και αναζήτησε κάποιο φόρουμ για να εκφράσει την αγάπη του για την Μπαρτσελόνα. Αμέσως μετά έπιασε δουλειά με την Τζένιφερ (έτσι λένε την κοπελιά).<br /><br />Την επόμενη μέρα την πέρασε μέσα σε ένα μπαρ με πουτάνες. Ήπιε μέχρι που λυποθήμησε.<br />Το ξημέρωμα τον βρήκε σε ένα ταχύπλοο που πήγαινε προς Ελλάδα. Η Τζένιφερ μιλούσε στο κινητό κι αυτός απολάμβανε το ταξίδι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113160125821022840?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131518175878984792005-11-09T08:21:00.000+02:002005-11-09T08:42:41.000+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Boat%20movingbig.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/Boat%20movingbig.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Επόμενος προορισμός, Ίος,"</span> είπε η Έβελυν διαβάζωντας ένα email στο Powerbook.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Σιγά μην βγούμε και Ελσίνκι με αυτόν τον κουβά," </span>αντέτεινε η Σίβα που ήταν έξω φρενών με τα απόβλητα των υπονόμων στο Escada συνολάκι της.<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Αφού το είπε ο Γκόρντον, εκεί πρέπει να πάμε, μας περιμένουν, πέρνα μέσα,"</span> είπε με πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα η Έβελυν, λύνοντας τον κάβο και ανάβοντας τις μηχανές.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Εννοείς ότι θα περάσουμε το Λυβικό Πέλαγος με αυτό το βαρκάκι;"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Nαι, θα οδηγεί 6 ώρες η μία, 6 η άλλη, έτσι είπε ο Γκόρντον."</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Ούτε εγώ δεν έχω καταστρώσει ποτέ τόσο ηλίθο σχέδιο"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Κάποτε το έκανε αυτό και ο Ξαβιέρ, πέρασε το Λυβικό Πέλαγος ολομάναχος σε ένα ταχύπλοο."</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Ναι και είδες τι απέγινε..."</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"Τέλος πάντων... Ξεκίνα πρώτη οδήγηση, θέλω να καπνίσω λίγα Camel που μου έστειλε ο Γκόρντον, έχει και πράσινο αρωματικό τσάι Ινδίας... Θέλεις;"</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Σιγά μην πιω απο το φυτό που μαζεύουν Ινδοί κολλήγοι κάτω απο την μπότα των Άγγλων κατακτητών."<br /><br /></span>Κάπως έτσι η Έβελυν κατηφόρισε στη μοναδική καμπίνα του σκάφους που βρισκόταν στο μπροστινό μέρος της ατράκτου και έπαιρνε τους περισσότερους κραδασμούς απο τα κύματα. Ο θόρυβος και το κούνημα κάπως θόλωσε με μερικές ρουφηξιές Camel, σκεπάστηκε και με τη μοναδική κουβέρτα καθώς είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και το κρύο γινόταν όλο και πιο έντονο... Το μυαλό της ταξίδεψε στο μεγάλο συνοθύλεμα πραγμάτων, ανθρώπων, εμπειριών, καταστάσεων που διαρκώς την καταδίωκαν κι από αυτά εκείνη διαρκώς επιχειρούσε να δραπετεύσει... μόνο για να τα ξαναβρεί λίγο αργότερα μπροστά της. Μερικές φορές ένιωθε σαν το ποντικάκι πειραματόζωο που έτρεχε αδιάκοπα μέσα στο κύλινδρο ενώ κάποιος ανεγκέφαλος επιστήμονας το μελετούσε απο ψηλά.<br /><br />Ήπιε άλλη μια γουλιά απο το τσάι και χαλάρωσε απόλυτα ακούγοντας το βουητό της μηχανής να ανακατεύεται με τους παφλασμούς των κυμάτων και βλέποντας μέσα απο το φινιστρίνι το Κάϊρο να χάνεται στον μενεξεδένιο ορίζοντα.<br /><br />Καμιά φορά η Έβελυν ονειρευόταν το σύμπαν σαν ένα πελώριο χταπόδι... κάθε όν μέσα στο σύμπαν ήταν μια απόληξη απο ένα γιγαντιαίο πλοκάμι, όλα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και όλα τελικά κατέληγαν σε έναν αγαθό χταποδίσιο εγκέφαλο... Ο εγκέφαλος είχε ένα σχέδιο για όλα του τα όντα, έστω κι αν αυτά ήταν αδύνατο να το δουν... Αργά ή γρήγορα, τα πράγματα θα κουμπώνανε στη θέση τους, ακόμη κι αν τα πλοκάμια του χταποδιού μπερδεύονταν σε ένα τεράστιο κουβάρι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113151817587898479?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131479504983166772005-11-08T20:08:00.000+02:002005-11-08T22:02:14.140+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/ghost_train.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/ghost_train.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Μαρτίνος ήξερε καλά πως σε λίγο θα έφθανε ο χρόνος που όλα θα ξεκαθάριζαν, έστω κι αν αυτό το λίγο χρονικά αντιστοιχούσε σε περισσότερο διάστημα. η υποκειμενική ένοια του χρόνου αλλά και του χώρου ποτέ δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή του, μιας και μπορούσε πολύ έυκολα να τα ελέχγει και να τα αξιοποιεί καταλλήλώς. Ένα μικρό πρόβλημα με τη μνήμη είχε αλλά και πάλι δνε του στάθηκε εμπόδιο αν ήθελε να ξεπληρώσει χρέη του παρελθόντος.΄<br />Τετοιες σκέψεις έκανε κι άλλες αδιάφορες ώς προς το περιεχόμενο, απλές καθημερινές και καποιες ίσως πιο ειδικές, όπως την τελευταία φράση της Αννας, της γυναίκας που έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο, και που ποτε δεν χώνεψε, όταν ο αιχμηρός σταυρός της αγίας τράπεζας χωνόταν βαθιά στα σπλαχνα της, κάνοντας τα μάτια της να γυρίσουν ανάποδα προσφέροντας το εκτυφλωτικό άσπρο του ματιού, για να πλημμυρίσει λίγο αργότερα με σκοτωμένο μαυροκόκκινο αίμα, και αυτή την έκφραση αγωνίας ευχαρίστησης και ικανοποίησης αλλά και απειλής όταν ξεστομούσε με τη φωνή καποιου δαίμονα "Αγγέλους επτά έχοντας πληγάς επτά τας εσχάτας οτι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του θεού" και λίγο αργότερα το μακάβριο γέλιο της που ακόμα αντιχεί στα αυτιά του. <br />Ερχόταν στο μυαλό του το αθώο πρόσωπο του Ίαν του φούρναρη όταν τον παρακαλούσε γονατιστός να μην τον λυτρώσει, εκεί δίπλα στον επισκοπικό θρόνο, κι όταν τελικά πήρε την τιμωρία που του αναλογούσε αφού του τύλιξε το κεφάλι με το μανδήλι της θείας ευχαριστίας, η φωνή που ακούστηκε σαν από το υπερπέραν συνέχισε την προφητεία της Αννας λέγοντας "Υπάγετε επτά άγγελοι και εκχέατε τασ επτά φιάλας του θυμού εισ την γήν"... και ένα σατανικό χαμόγελο να γεμίζει το χώρο της εκκλησίας...<br />Θυμόταν και τους υπόλοιπους... όλους αυτούς που στοίβιασε πίσω απο την αγία Τραπεζα στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή και που ο καθένας απο αυτούς τελεύτησε την άθλια ζωή του ξεστομίζοντας και μια φράση προφητείας απο την Αποκάληψη του Ιωάννη με τέτοιο μένος σα να ξεστομούσε κατάρα και ευχή μαζί!<br />Και το έκαναν όλοι απο τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο και ο καθένας τελειώσε όπως του άξιζε, όπως ταίριαζε σε κάτι φθονερο, υποχθόνιο και βδελυρό.<br />Καμμία τύψη δεν είχε για όλους αυτούς που άφησε πια πίσω ως στάχτη και αποκαϊδια! Αυτό τους έλαχε...αυτό και πήραν. Μπορεί άδικα...μπορει μέσα σε κάποια δόση υπερβολής, υστερίας ή φαντασιοπληξίας...αλλά εκείνη την ώρα ο Μαρτίνος θεώρησε ότι αυτό του άξιζε και δεν μπορούσε να τους το αρνηθεί.<br />Οπως επίσης δεν μπορούσε να αρνηθεί και να αποσιωπήσει την αποστολή για την οποία ξεκίνησε και που έπρεπε να βγάλει σε πέρας χωρίς ακόμα να γνωρίζει τον τρόπο...σίγουρα θα έβρισκε κάποιον.<br />Το τρένο συνέχιζε τον δρόμο του προς τα νότια. Σε λίγο θα έφτανε στο Λονδίνο. Ο Μαρτίνος ξανακοίταξε το βιβλίο και την σελίδα με τα ονόματα...ναι ήταν 7 (του είχε ξεφύγει ο Στεφάν) ...και αυτό δεν ήταν τυχαίο...7 άγγελοι...απεσταλμένοι σε διαφορετικές πολεις...και ο καθένας να επιτελέσει το δικό του έργο...<br />Δεν ήταν σίγουρος αν δρούσαν χώρια ή όλοι μαζί. Αλλά σίγουρα θα έβρισκε τον τρόπο να μάθει. Και βέβαια δεν θα ακολουθούσαν μια ανόητη προφητεία ενός παρανοημένου χασισοπότη όπως ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν ο Ιωάννης. Πως αλλιώς θα μπορούσε να έχει τέτοια οράματα; Ούτε έδωσε σημασία στις αποστηθήσεις στίχων αυτής της Αποκάλυψης από τους ανόητους και αδαεις χωρικούς που έτσι ή αλλιως έπρεπε να πεθάνουν... <br />Σίγουρα οι επτά "Αγγελοι" δρώντας μαζί ή κατά μόνας, ετοίμαζαν την καταστροφή που ίσως να ήταν η χειρότερη καταστροφή που γνωρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Τόσο μεγάλη και με τέτοια αποτελέσματα που εύκολα κανείς θα μπορούσε να την παρομοιάσει με τη Δευτέρα Παρουσία, όσο κι αν αυτό φαντάζει γελοίο και ξεπερασμένο! Ούτε ο ίδιος το πίστευε αλλά πάντα έχουμε ανάγκη να παραπέμπουμε τους γύρω μας σε κοινές αναφορές προκειμένου να αισθανθούμε μέλη του ίδιου συνόλου, κάτι που ο Μαρτίνος καθόλου δεν εστερνιζόταν...απο την εποχή που κρυφά τράβηξε μαλακία του Μικέλε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου στην Πάδοβα...και ήταν μονο 10 χρονών! και όταν αργότερα στην ενορία Της Καρδιάς του Χριστού , εξομολογώντας μια νεαρή κοπέλα χωρίς να το σκεφτεί πέρασε σιγά στο δίπλα δωμάτιο του εξομογητηρίου και την έγλειψε στο αιδίο μέχρι που η γυναίκα σπαρτάρησε απο την ηδονή μέσα σε ποτάμια δακρύων! Ναι δεν ήταν μέλος κανενός συνόλου και για αυτό και ο μόνος κατάλληλος να συναντήσει (ή να αντιμετωπίσει) τους επτά "Αγγέλους" κάτι που είχε γίνει και στο παρελθόν...<br />Την Σίβα σε ένα ντεφιλέ του (μελλοντικά) συχγωρεμένου Versace ,τότε που ο Μαρτίνος ήθελα κάπως να αλλάξει το look των Αγγλικανικών επισκόπων εισάγοντας στον κατάμαυρο ράσο μερικές πινελιές μπορντώ και μωβ στην εσωτερική φόδρα που δικριτικά φαίνονταν κάθώς περπατούσε ή καθώς ανασήκωνε την ώρα της Θείας Ευχαριστίας. Πάντα υπερηφανευόταν για αυτή του την καινοτομία. Εκεί ήταν που του είχε ρίξει μια γερή σπρωξιά για να καθίσει στην μπροστινή θέση (κάτι που εξ ορισμού ανήκε στον Μαρτίνο)για να ακολουθήσει το τράβηγμα του ποστισ απο το κεφάλι της Σίβας να αιωρείται στο χέρι του Μαρτίνου ως μιαρό κατασκεύασμα! Και θα γίνονταν πολύ χειρότερα αν δεν εβγαινε στην πασαρέλα η Ναόμι και να τους καθηλώσει με το bitchy βλέμμα της. Απ κέινη την ημέρα ο Μαρτίνος ήξερε ότι την Σίβα σίγουρα θα την ξανασυναντούσε μπορστά του!<br />Την Εβελυν σε μια διάλεξη κάποιου Ιαν Μακ Ντόουσον, άσεχτου κατα τα αλλα καθηγητή με πολύ περιορισμένες γνώσεις πάνω στην Ιστορία του Καίρου και του αποχετευτικού συστήματος, μια διάλεξη που ο Μαρτίνος παρακολούθησε και κατέγραψε μετά απο εντολή τη Βασίλισσας για τυχόν ενδείξεις παγανισμού και αρχαιολατρείας ενώ στην ουσία την βασίλισσα ενδιέφερε να υπήρχαν αναφορές και σμάδια αντιβρετανικού κινήματος μιας και ο Μακ Ντόουσον ήταν γνωστός (αν και σκωτσέζος) για την συμμετοχή του στον αγώνα του ΙΡΑ. Εκεί η Έβελυν του είχε παρει το κασετοφωνάκι-πόκεμον (για να μην αναγνωρίζεται)ως κανονική δαιμονία γυναίκα, λέγοντας ότι απαγορεύεται η αναπαραγωγή της ομιλίας του καθηγητή και τον διεταξε να κλεισει και το κινητό του μην τυχόν και διακόψει την ομιλία , ενώ στο τέλος τον χλεύασε και για το χτενισμά του! <br />Τον Rock΄στην ίδια διάλεξη όταν μετά το σκηνικό και ενώ τον είδε να συνομιλεί με την Εβελυν, ήρθε προς το μέρος του και χρησιμοποιώντας την δημοσιογραφική του ιδιότητα θέλησε να μάθει αν όλοι οι ιερείς στην Αγγλία είναι αδερφές σαν κι αυτόν ή απλώς προσποιούνται για να προσεγγίσουν την μεγαλύτερη μάζα του "ανδρικού" πληθυσμού στην Αγγλία δεδομένου ότι οι φήμες θέλουν τους Αγγλους όχι και τόσο φανατικούς άνδρες!<br />Ολη η αίθουσα ξέσπασε σε γέλια εναντίον του Μαρτίνου, κάτι που ποτέ δεν συγχώρεσε ο Μαρτίνος , υποσχόμενος εκείνη την ώρα εκδίκηση και τιμωρία. Και ήξερε ότι γρήγορα θα ερχόταν!<br />Τον George τον γνώρισε στην εκκλησία της Καρδιας του Χριστού όταν ήρθε να του ζητήσει το λόγο γιατι΄η αδερφή του ερχόταν τόσο συχνά για εξομολόγηση στην εκκλησία αφού ήταν μικρή και δεν είχε αμαρτίες πάνω της. Τον κατηγόρησε ευθέως για παιδεραστία μέσα στην ίδια την εκκλησία, πράγμα που άκουσε ο τότε πρεσβύτερος ( ο Μαρτίνος τοτε ήταν διάκος) και με συνοπτικές διαδικασίες εκδιώχθηκε από την εκεί κοινότητα για να καταλήξει αργότερα στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή<br />Τον Ξαβιέρ, τον συνάντησε σε εκείνο τον μπαρ στο Δουβλίνο, καιρό πριν, πολύ καιρό...(εδώ υπαρχει χάσμα χρόνου που κάπως θα δικαιολογηθεί αργότερα). Εκεί ο Ξαβιέρ υπερασπιστή του ΙΡΑ ήρθε σε ρήξη με τον Μαρτίνο υποστηρίζοντας ότι η γυναίκες στην Ιρλανδία έχουν μόνο κολπικό οργασμό ενώ εχουν δικαίωμα και στον κλειτοριδικό , προνόμιο μεχρι τότε των αγγλίδων γυναικών. Ο Μαρτίνος αντισταθηκε και υπεραμύνθηκε της ισχύουσας ννομοθεσίας και παράδοσης γεγονος που έκανε τον ξαβιέρ να του σπάσει ένα μπουκάλι μπυρας στο κεφάλι και ο Μαρτίνος να ξεστομίσει βαριά κατάρα και αφορισμό στον Ξαβιέρ να μη χαρίσει ποτέ οργασμό σε γυναίκα..τουλάχιστον κλειτοριδικό. Ποτέ δεν έμαθε αν έπιασε ο αφορισμός αλλά σίγουρα είχαν ακομα ανοικτούς λογαριασμούς.<br />Οσο για τον Στεφαν και τη Νιόβη...δεν του ήξερε καλά αλλά κάτι του έλεγε ότι θα αν τους το ζητούσε σίγουρα θα αρνιόντουσταν να κάνουν παρτούζα μαζί του! Και μόνο αυτό ήταν ένας ισχυρός λόγος να τους έχει στη λίστα του!<br />Το τρένο έφτασε στο Λονδίνο. "Το κρύο ήταν τσουχτερό" σκέφτηκε ο Μαρτίνος για να του έρθει αμέσως μετά αυθόρμητα μια άλλη ατάκα "να σε ξεχάσω δεν μπορώ", αποδεικνύοντας περίτρανα τις ελληνικές καταβολές του, κάι που ο ίδιος δεν ήθελε να θυμάται.<br />Του άρεσε περισσότερο ο μυστικισμός του Αγγλου. Δεν θα αρνιόταν κάτι που καλλιέργησε χρόνια τώρα...μας πως μπορούσε να σκεφτεί κατι διαφορετικό!<br />Εκλεισε το βιβλίο της αποκάλυψης, είχε ακομα πολλά εδάφια που αφορούσαν τους επτά αγγέλους και τη δράση τους...και που γράφονταν αργά μερα με τη μέρα...θα είχε χρόνο να τα μελετήσει και να πράξει δεόντως. Το επόμενο βήμα ήταν να κάνει αισθητή την παρουσία του...λίγο διακριτικά...αλλά με την πρέπουσα μεγαλοπρπεια...οπως αξίζει σε κάθε τιμωρό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113147950498316677?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131447792117352582005-11-08T12:56:00.000+02:002005-11-08T13:03:12.130+02:00Μουμιες. Αυτη ειναι η πρωτη λεξη που ερχετε στο μυαλο του Rock οταν ακουει για Αιγυπτο. Λατρευει τις μουμιες, τις ιστοριες τους και τον τρομο που δημιουργουν. Ειχε ενα μηνυμα απο την Αιγυπτο. Απο μια φιλη απο τα παλια. Απο τοτε που ο Rock το επαιζε ιδεαλιστης. Αντισταση στον ιμπεριαλισμο, στον πλουτο, στο καθεστημενο... <p style="margin-bottom: 0cm;">Γνωρισε την Σιβα σε μια “αποστολη” στην Ελβετια, ψαχνοντας για στοιχεια για το πως οι Ελβετικες τραπεζες διαχειριζονται τα λεφτα των Κολομβιανων drug cartel. Η Σιβα εγυγε πριν βρουνε στοιχεια για να παει να καψει το κρουαζιερόπλοιο των 25 πρωθυπουργών της ΟΝΕ. Ο Rock τελειωσε μονος την αποστολη και απο τοτε αρχισε να ασχολειται μονιμα με παρακολουθησεις και ντεντεκτοδουλειες...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">Την Σιβα ο Rock την βλεπει σαν την θεα της καταστροφης, οπως ακριβως την βλεπουν και <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/400/Rock1.jpg" alt="" border="0" /></a>οι Ινδουιστες. Καταφερνε παντα να ανακατευει τα παντα και να αφηνει πισω της συντριμια. Οποτε δεν του εκανε καθολου εντυπωση οταν πηρε το μηνυμα απο την Σιβα οτι θελει να ξαναζωντανεψει την «Ιο-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη». Ο Rock υποσχεθηκε οτι θα βοηθησει. Αυτο που του εκανε εντυπωση ειναι οτι μετα απο δυο ημερες πηρε ενα αλλο μηνυμα απο την Αιγυπτο ζητωντας βοηθεια για την συλληψη δυο ταραχοποιων. “Χμμ...” σκεφτηκε...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113144779211735258?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131435202979801292005-11-08T09:18:00.001+02:002005-11-08T09:37:03.526+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Rachel.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/320/Rachel.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Kατρακυλώντας στους υπονόμους, η Έβελυν και η Σίβα φτάσανε στη θάλασσα. Η Έβελυν ασυναίσθητα θυμήθηκε τις παραδόσεις του Δόκτωρ Ίαν Μακ Ντόουσσον, τον οποίο είχε παρακολουθήσει να διδάσκει την ιστορία του Καϊρου... "<span style="font-style: italic;">Οι υπόνομοί του Καϊρου κρύβουν ίσως την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας, αν σκεφτείτε απο πότε υπάρχουν και πόσους λαούς έχουν εξυπηρετήσει. Ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε απο αυτούς για να καταλάβει την πόλη</span>."<br /><br />"Μπλινκ!" Το Powerbook της Έβελυν ήχησε, ένα μύνημα απο τον Γκόρντον ότι είχε κανονίσει εφεδρείες και ένα μικρό σκάφος να τις περιμένουν στις εκβολές των υπονόμων... Ένας διπλωματικός όρος για ένα τεράστιο βαλτώδη σκουπιδότοπο που περιβάλλει υγρά την αρχαιότερη μητρόπολη της ανθρωπότητας.<br /><br />Εκεί κοντά βρήκαν ένα σκάφος και ένα πακέτο με ρούχα με το όνομα της Έβελυν.<br /><br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Τι καλός ο Γκόρντον, πόσο μας σκέφτεται</span>," είπε η Έβελυν.<br />"<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΣΕ σκέφτεται εννοείς, γι αυτό και έβαλε μόνο μια κελεμπία και φερετζέ για εσένα.</span>"<br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Μην τον κατηγορείς, το ξέρεις ότι θα φυλάω πάντα μια ξεχωριστή θέση γι αυτόν.</span>"<br />"<span style="color: rgb(255, 0, 0);">Όσο ξεχωριστή κρατούσε κι εκείνος όταν κάποτε κόλλησε στη συμφοιτήτριά σου τη Νιόβη.</span>"<br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Αυτό να το ξεχάσεις... Την Νιόβη την θεωρώ πολύ ξεχωριστό άνθρωπο και να την αφήσεις ήσυχη!... Για να μην θυμηθώ τον Rock που τη μια θυμάται εσένα, την άλλη θυμάται τη Σύλβια...</span>" Λέγοντας αυτά σήκωσε μέσα απο τον σκουπιδότοπο ένα φύλλο του Hello! με φωτογραφία τον ανερχόμενο δημοσιογράφο Rock μαζί με την συνοδό του Sylvia να χαμογελάνε μακάρια...<br /><br />Η Σίβα γύρισε στον βρώμικο ορίζοντα, για να κρύψει μια στιγμή αδυναμίας... Είχε κι εκείνη μια ξεχωριστή θέση για τον Rock, αλλά η μοίρα τους χώρισε άσκημα. Από τότε η Σίβα είχε ορκιστεί να τον ξεχάσει, ή να τον εξολοθρεύσει, ότι από τα δύο έρθει πιο βολικό. Κάποτε σχεδίαζε βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ με ειδικά εργαλεία απο τα βουνά της Σερβίας και ψυχολογικό τρόμο απο τις στέπες της Μογγολίας....<br /><br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Αυτό το λάθος κάνεις Σίβα, δεν εμπιστεύεσαι ποτέ κανέναν</span>," είπε η Έβελυν,<br />"<span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κι εσένα το λάθος σου είναι ότι αφιερώνεσαι και καλύπτεις συναισθηματικά όλους</span>," την αντέκρουσε η Σίβα, έτοιμη για καυγά όπως πάντα.<br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Αφού ξέρεις ότι δεν κατηγορώ ποτέ τους ανθρώπους, μόνο τις συνθήκες</span>," μουρμούρισε η Έβελυν κρύβοντας τα υγρά της μάτια.<br /><br />Εν τω μεταξύ η Έβελυν φόρεσε την κελεμπία και τον φερετζέ και μπήκε μέσα στο σκάφος. Μερικές φορές απορούσε με τις εμονές του Γκόρντον... Είναι δυνατόν να της στέλνει κελεμπία και φερετζέ για να περάσει απαρατήρητη; Που ζούμε; Στο 1856; Κοιτώντας πάλι το Powerbook, αναζητησε πληροφορίες για τον νέο τους προορισμό. Ο Γκόρντον καλά θα έκανε να βοηθούσε λίγο την κατάσταση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113143520297980129?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131402031596104812005-11-08T00:02:00.000+02:002005-11-08T00:20:31.626+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/idea.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/idea.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Προτείνω και στους λοιπούς ήρωες κάθε Δευτέρα να κάνουμε ένα briefing των εβδομαδιαίων περιπετειών μας ώστε να υπάρχει μια συνολική εικόνα και να προχωρούμε κατανοώντας καλύτερα το story του καθενός....τί λέτε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113140203159610481?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131350352508293942005-11-07T09:50:00.000+02:002005-11-07T10:05:22.016+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/gordon.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/gordon.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />O Γκόρντον ρούφηξε το άφιλτρο Camel μέχρι που του φάνηκε καθαρή στάχτη. Όλο και πιο άνοστο του φαίνεται το ρημάδι, ενώ ο σκύλος του ο Φοξτροτ τον κοιτάει με ένα ύφος όλο και πιο ειρωνικό, σαν να αναρωτιέται και εκείνος τι νόημα πια έχει η καθημερινότητά του μακρυά απο την Έβελυν.<br /><br />Ο ποταμός Hudson που απλώνεται σιωπηλός μπροστά του, τα παγκάκια, το Central Park στο βάθος, όλα του θυμίζουν την γοητετική αρχαιολόγο, τις ολονύχτιες έρευνες που κάνανε σε βιβλιοθήκες και μουσεία για μούμιες, πάπυρους και πυραμίδες. Το ξημέρωμα τη βγάζανε με λαντς εντ λασις, κιλάρνι, ντούλιν και κέλλυ ντάνσινγκ, οι αγαπημένες συνήθειες μιας πραγματικής Ιρλανδέζας όπως η Έβελυν. Του φαίνονταν λίγο παρανοϊκά όλα αυτά, αλλά πρόσθεταν στην μαγεία και το μυστήριο που κουβαλούσε παντού η Έβελυν.<br /><br />Πραγματικά του έλειπε κάθε στιγμή, και κάθε στιγμή καταριότανε εκείνη τη μέρα που μπήκε στη ζωή τους η Σίβα... Αν και ποτέ δεν την είχε δει τετ-α-τετ την τυχοδιώκτισσα απο το Kentucky, είχε ακούσει απο την Έβελυν τις άπειρες ιστορίες για το πόσο δραστήρια, δυναμική, επιθετική ήταν, σε αντίθεση με την Έβελυν, που ήταν υπομονετική, συστηματική και λίγο πιο αλαφροίσκιωτη, πράγμα φυσιολογικά για μια γνήσια Ιρλανδέζα.<br /><br />Η Σίβα μπήκε σαν ανεμοστρόβιλος στη ζωή όλων, κινητοποίησε πάλι την οργάνωση "Ίος-Άμστερνταμ-Νέα Υόρκη" και οργάνωσε πολλούς Ιρλανδούς φίλους, που με την τέχνη, τον πολιτισμό και τον έρωτά τους έδωσαν νέα ορμή στην οργάνωση... Ναι μεν η οργάνωση αναζωπυρώθηκε, αλλά η δικιά του ζωή διαλύθηκε, ξέροντας ότι η Έβελυν είναι κάπου στο Κάιρο, έχοντας εκούσια διακόψει κάθε επικοινωνία μαζί του.<br /><br />Αλλά να! Το Sony Vaio που έχει στην τσέπη της καμπαρντίνας βουίζει, ένα σήμα απο το MSN λογαριασμό της Έβελυν, είναι όμως πάλι η τρελλαμένη Σίβα, που ζητάει πληροφορίες για μια αεροπορική υπηρεσία στο Στρασβούργο... Κάποιος άλλος στο chatroom απαντάει, θα είναι κανένας βαρεμένος Ιρλανός... Ξαφνικά όμως η επικοινωνία τους διακόπηκε, κάτι θα συνέβη... "Ας ενημερώσω την υπόλοιπη ομάδα στο Κάϊρο ότι κάτι δεν πάει καλά" σκέφτηκε, και γύρισε πάλι στον Φόξτροτ που τον κοιτούσε με όλο και μεγαλύτερη συμπόνοια....<br /><br />Ο ποταμός Hudson στεκόταν ακίνητος και σιωπηλός, όσο ο Γκόρντον αναρωτιόταν σε τι μπελάδες θα έχει βάλει αυτή την φορά η Σίβα την Έβελυν, και σε πόσες περιπέτειες θα μπλέξουν πάλι όλοι τους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113135035250829394?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131298554676701102005-11-07T09:32:00.000+02:002005-11-07T09:45:10.053+02:00Το ρεπορτάζ είχε επιτυχία. Ο Μάκης είναι πάλι ο σωτήρας του φτωχού και τιμίου πολίτη (άσχετο αν ο Μάκης μόνο φτωχός και τίμιος δεν είναι). Ο Rock χέστηκε και για τον Μάκη και για τον φτωχό και τίμιο πολίτη. Παρόλο που στο παρελθον ειχε “αγωνιστει” για ιδεες και ιδανικα, τωρα πια πιστευει οτι πρεπει να κοιταει μονο την τσεπη του...<br /><br />Θυμήθηκε την πρόσκληση για τα εγκαίνια της καινούργιας έκθεσης κάποιού ανερχόμενου ζωγράφου. Παρόλο που η δουλειά του Rock δεν έχει καμιά σχέση με τον καλλιτεχνικό χώρο, ο Rock έχει πολλές γνωριμίες με καλλιτέχνες. Ισως να προσπαθεί να ισορροπήσει το τεχνοκρατικό τρόπο σκέψης του με λίγη κουλτούρα – ίσως απλά να του αρέσουν οι τέχνες – ίσως πιο απλά να του αρέσει να λεει “Εχω ενα παρομοιο εργο διπλα απο την τουαλετα μου”...<br /><br />Η Σύλβια φυσικά δεν ήταν έτοιμη στην ώρα της. Αν και είχαν κανονίσει ότι ο Rock θ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock6.6.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/Rock6.6.jpg" alt="" border="0" /></a>α πέρναγε από το σπίτι της στης 9 και είχαν μιλήσει τρεις φορές το απόγευμα, η Σύλβια μόλις τελείωνε τα μαλλιά της. “Μα καλά έκπληξη της έκανα; Δεν με περίμενε; Το κάνει επίτηδες; Τέλος πάντων – ας την βοηθήσω να ντυθεί.” Ο Rock λατρεύει την κομψότητα και το καλό στυλ – καποτε ειχε στειλει καποιον στο νοσοκομειο επειδη εκανε ενα αρνητικο σχολιο για την Prada...<br /><br />Πετάει το πράσινο φόρεμα που είχε διαλέξει η Σύλβια πίσω στην ντουλάπα, και της δίνει ένα απλό, σέξι, μαύρο φόρεμα. Επιτέλους έτοιμη. “Πάμε να δούμε τις μουντζούρες του ζωγράφου” λέει στην Συλβια με σαρκαστικό ύφος. Αυτή απαξιώνει να δώσει απάντηση, χαμογελάει, τον πιάνει από το στιβαρό του μπράτσο και φεύγουν από το σπίτι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113129855467670110?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>notorioushttp://www.blogger.com/profile/06287924768509112944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131349763078487322005-11-07T09:00:00.000+02:002005-11-07T09:56:45.186+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/misty_rails.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/misty_rails.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Εφτασε στον σιδηροδρομικό σταθμό αρκετά νωρίς. Το τρένο θα ερχόταν σε μισή ώρα. Δεν τον πείραζε η αναμονή, τον ενοχλούσε μια αδιόρατη αγωνία που ξαφνικά άρχιζε να γεννιέται μέσα του. Δεν θα το επέτρεπε όμως όχι τώρα! Και όχι εδώ! Ηταν ανοητο και άτοπο συγχρόνως.<br />Στο σταθμό δεν ήταν κανείς, μόνο ο Τόμ, ο μόνος άνθρωπος που φοβόταν ο Μαρτίνος ενώ οι υπόλοιποι στο χωριό του συμπεριφέρονταν σαν μίασμα, απόβρασμα, ανάξιο να φέρει την ιδιότητα του συχγωριανού και συνάνθρωπου. Ετσι ο Τομ (το ανίερο αποτέλεσμα μιας δασκάλας και ενός νεκροθάφτη) περνούσε τις μέρες του στο σταθμό βλέποντας τα τρένα να έρχονται και να φεύγουν. Και έμενα εκεί με την ελπίδα κάποιος να τον παρει μαζί του ή λάθρα να τρυπώσει σε κάποιο βαγόνι χωρίς να τον δεί ο σταθμάρχης, πράγμα σχεδόν αδύνατον αν σκεφτεί κανείς ότι τίποτα δεν ξέφευγε απο την προσοχή του σταθμάρχη! <br />Δεν έδωσε μεγάλη σημασία στον Τομ και κάθισε σε ένα από τα παγκάκια της αποβάθρας ελπίζοντας με τόση ομίχλη ο Τομ να μην αντιλήφθηκε την παρούσία του. Δεν είχε καμμιά όρεξη για μια δημόσια εξομολόγηση και κάποια σχόλια του Τομ που συνήθως φανέρωναν μια υποψία ή μια καχυποψία καλύτερα απέναντι στο προσωπο του Μαρτίνου. Το ότι ζούσε στις αποβάθρες του σταθμού είχε σταθεί σωτήριο για αυτόν και ήταν κάτι που ο Μαρτίνος δεν θα του το συγχωρούσε ποτέ! Εξ άλλου δεν ήταν μακρυά η μέρα που ΄θα έμπαινε σε κάποιο βαγόνι και θα έφευγε απο το χωριό, αρκεί να μην ήταν το τρένο που θα έπαιρνε ο Μαρτίνος. τοτε θα αναγκαζόταν να κάνει κάτι που ποτέ δεν είχε ξανακάνει, να υπερβεί εαυτόν και να αθετήσει κανόνες και παραδόσεις! Οχι δεν θα το επετρεπε.<br />Ξαφνικά ένιωσε να έρχεται προς το μέρος του ο Τομ. Ακουσε το σύρσιμο του κοτσού ποδιού του, την βαριά ανάσα του σα να ροχάλιζε, τον χαρακτηριστικό ήχο της γλώσσας του που πλατάγιζε ανάμεσα στα ανύπαρκτα δόντια του. Και όλο και πλησίαζε. Ο Μαρτίνος έβαλε το χέρι του στην εσωτερική τσέπη του ράσου του... εντάξει εκεί ήταν, τώρα ένιωθε περισσότερο ασφαλής. Θα προσπαθούσε να το αποφύγει αλλά αν οι περιστάσεις δεν επετρεπαν τίποτε άλλο θα έπρεπε να πρχωρήσει επωμιζοντας όλες τις συνέπειες τςν πράξεων του.<br />Ξαφνικά ακούστηκε το σφύριγμα το τρένου. Ο Τομ σταμάτησε απότομα και ο Μαρτίνος κατάλαβε πως το ενδιαφέρον του στραφηκε στην ελπίδα σωτηρίας του. Μόνο που αυτό το τρένο ήταν το τρένο του Μαρτίνου και οχι του Τομ. Δεν μπορει να είχαν την ίδια φυγή... <br />"Σας ευχαριστώ σταθμάρχα και βέβαια το θυμάμαι. Θα τα πούμε την Κυριακή στην Εκκλησία. Ελπίζω να σας δω αυτή τη φορά." είπε ο Μαρτίνος με όσο υποκριτικό τάλαντο δίεθετε εκείνη τη στιγμή και τα κατάφερε. Ειδε τη σκιά του Τομ να κάθεται στο παγκάκι που καθόταν και πριν.<br />"Ο Τομ;" συνέχισε να μιλάει στον αέρα ο Μαρτίνος, "Δεν φεύγει μην ανησυχείτε, όχι τουλάχιστον σήμερα. Αντίο σας"<br />Ο Μαρτίνος μπήκε στο τρένο , που περίεργο ήρθε πιο νωρίς απο ότι συνήθως, και με ένα σφύριγμα που ερχόταν απο το πουθενα, αρχισε να ρολάρει πάνω στις ράγες. Ο Μαρτίνος κοίταξε έξω απο ένα παράθυρο να δει ποιος σφύριξε, αφού ήταν σίγουρος πως ο σταθμάρχης δεν βρισκόταν εκεί, δεν μπορούσε να βρισκόταν εκεί. Δεν μπορούσε να διακρίνει καθαρά μέσα απο την ομίχλη. Ξαφνικά η φιγούρα του Τομ εμφανίστηκε στην άκρη της αποβάθρας, με μια σφυρίχτρα στο χέρι, να χαμογελά προς τον Μαρτίνο. Αυτό το χωρίς δόντια χαμόγελο ήταν ότι καλύτερο είχε δεί τις τελευταίες ώρες.<br />Σχεδόν ευτυχισμένος που υπήρχε κάποιος να τον απειλεί , εστω κι αν δεν μπορούσε να τον βλάψει τουλάχιστον άμεσα, κάθισε στη θέση του. Στο βαγόνι δεν υπήρχε κανείς (ετσι κι αλλιώς το είχε συνηθήσει πια). Χαλάρωσε στη θάεση του αφήνοντας το σωμα του να απλωθεί σε όλο το κάθισμα. Ανοιξε τη μικρή βαλιτσούλα που κουβαλούσε. Παραμέρισε όλα τα σύνεργα που ήταν πάνω πάνω και έβγαλε ένα βελούδινο κατακκινο βιβλίο με δερματινες απολήξεις και χρυσά ελάσματα. Μετάλια με μορφές και αγίους σε διάφορα σημεία δήλωναν τη χρήση του. Βλέποντάς το κανείς θα νόμιζε πως ηταν το Ιερό Ευαγγέλιο ή κάτι τέτοιο. <br />Ο Μαρτίνος έκλεισε τη βαλιτσα και έβαλε το βιβλίο μπροστά στα πόδια του και εναπόθεσε απαλά τα χοντρα σα λουκουμάδες χέρια του πάνω. Κοίταξε έξω απο το παράθυρο! Ολα ήταν λευκά απο την ομίχλη αλλά σίγουρ ατο τοπίο θα ξεκαθάριζε, το εβλεπε να έρχετε...<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/holybible.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/holybible.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ανοιξε τα ελάσματα που κρατούσαν επτασφραγιστο το βιβλίο και άρχιζε να το ξεφυλλίζει. Σαν να έψαχνε κάτι σημαντικό κάτι που τον ταλάνιζε για χρόνια. Σε καποια στιγμή το προσωπό του φωτίστηκε. Τα μάτια όμως μισόκλεισαν και τα χείλη σφίχτηκαν.<br />Αρχιζε να ψυθιρίζει αργά...<em></em> "Ο ποιμην ο καλός την ψυχή αυτού τιθησιν υπερ των προβάτων" <em></em> <br />Σχεδόν του ήρθε να βάλει τα γέλια ή να κάνει εμετό αλλά συγκρατήθηκε και γύρισε σελίδα. Τα μάτια ορθάνοιξαν διαπλατα στη θέα μερικών λέξεων η μάλλον μερικών ονομάτων...Ξαβιερ...Σιβα...Εβελυν...Νιοβη...Rock...George Greco...όλα κατεχωρημένα στο κεφάλαιο της Αποκάλυψης....χωρις να είναι εκεί απο πριν...μα σα να ήταν απο παντα...<br />Η ομίχλη ήταν ακόμα εκεί...αλλά όχι για πολύ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113134976307848732?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131347837947183782005-11-07T00:00:00.000+02:002005-11-07T09:53:00.766+02:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/cairo2.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 267px; height: 196px;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/cairo2.jpg" border="0" height="234" width="308" /></a><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Με προσοχή διέσχισαν την κεντρική αίθουσα και βγήκαν στο δρόμο μπροστά από τη βιβλιοθήκη του Καΐρου, ενώ ο ήλιος έδυε χαρίζοντας στον ουρανό ένα πορφυρό χρώμα. </span></div><div align="justify"><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Η Νιόβη ένιωσε ότι αυτό το ηλιοβασίλεμα δεν έμοιαζε με κανένα άλλο από όσα είχε ζήσει μέχρι τώρα. Δεν ήταν τόσο η έντονη συγκίνηση που αισθανόταν, όσο η απόκοσμη αίσθηση ότι αυτή η συνάντηση με το Στεφάν θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα. Δεν ήξερε πώς και γιατί αυτό ίσχυε, αλλά ήταν σίγουρη ότι αυτή η γνωριμία θα επιφύλασσε πολλές ανατροπές στη συνέχεια.<br /><br />«Είσαι καλά;» διέκοψε τις σκέψεις της η ερώτηση του Στεφάν.<br /><br />«Ναι, μια χαρά...» αποκρίθηκε η Νιόβη. «Τώρα που καταφέραμε να βγούμε από τη βιβλιοθήκη, πρέπει να έρθεις μαζί μου στο καφενείο του Αμάρων στο κέντρο της πόλης. Εκεί θα σου εξηγήσω γιατί νομίζω ότι κινδυνεύεις. Εκεί θα ήθελα να μου πεις και εσύ με τη σειρά σου τι ακριβώς συμβαίνει. Τα έχω λιγάκι χαμένα... Συμφωνείς;» τον ρώτησε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.<br /><br />«Στο ότι τα έχεις χαμένα;» τη ρώτησε χαμογελώντας. «Μην ανησυχείς. Σε λίγο θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα και θα μάθουμε κάτι περισσότερο ο ένας για τον άλλο. Το περίεργο είναι ότι στον Αμάρων θα σου έλεγα να πάμε κι εγώ... Μάλλον γνωρίζεις πολλά παραπάνω απ’ όσα φαντάζεσαι» της απάντησε ο Στεφάν και κρατώντας την σφιχτά από τον αγκώνα ξεκίνησαν να περπατούν στον πολύβουο δρόμο με τελικό προορισμό το καφενείο του Αιγυπτίου Αμάρων στην πιο πολυσύχναστη τουριστική περιοχή του Καΐρου.<br /><br />Διασχίζοντας τις συνοικίες μεταξύ της βιβλιοθήκης και του τελικού τους προορισμού, η Νιόβη άφησε το μυαλό της να δραπετεύσει για λίγο, σκεπτόμενη πόσο είχε αλλάξει η ζωή της το τελευταίο 24ωρο. Πόσο αλλιώτικη της φαινόταν η κοπέλα που μόλις χθες το πρωί περιδιάβαινε τα σοκάκια της μυστηριώδους αυτής πόλης με την πλούσια ιστορία και τη φιλόξενη ατμόσφαιρα, σκεπτόμενη μόνο την έρευνά της.<br /><br />Έφερε στο νου της το εισαγωγικό μάθημα ιστορίας που είχε παρακολουθήσει τους πρώτους μήνες της παραμονής της στο Κάιρο, από τον παγκοσμίως διακεκριμένο ιστορικό Δόκτωρ Ίαν Μακ Ντόουσσον, που αποφάσισε να αποδεχτεί την πρόσκληση του πανεπιστημίου του Καϊρου και να διδάξει ιστορία εκεί για ένα εξάμηνο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν και ένας από τους βασικότερους λόγους που η ίδια αποφάσισε τον ίδιο χρόνο να ταξιδέψει από το Λονδίνο, όπου εργαζόταν ως βοηθός καθηγητή, στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου, προκειμένου να παρακολουθήσει κάποιες από τις διαλέξεις του Δόκτορα Μακ Ντόουσσον ως μέρος της Διδακτορικής της Διατριβής. Με θέμα την κουλτούρα των λαών διαμέσου των αιώνων και την έκφραση των διαφορετικών επιρροών αυτής στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, η Νιόβη αποφάσισε να εξελίξει τις γνώσεις της μέσω της Διατριβής της και να χρησιμοποιήσει το πτυχίο Αρχιτεκτονικής και το μεταπτυχιακό της στην επίδραση της Τεχνολογικής Εξέλιξης στο σύγχρονο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, επιλέγοντας τον πιο κατάλληλο τόπο για το αντικείμενο της έρευνάς της. Το σύγχρονο Κάιρο, ή όπως είχε τονίσει και ο καθηγητής Μακ Ντόουσσον, το μοντέρνο Αλ-Κάιρα, αποτελούσε μοναδική ευκαιρία για εκείνη.<br /><br />Στην πρώτη του διάλεξη είχε πει: </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ></span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >«Επίσημα, το Κάιρο ιδρύθηκε το 969 μ.Χ. Το να πιστεύει όμως κάποιος ότι το Κάιρο έχει ιστορία μόλις 1,000 περίπου ετών είναι ιστορικά ανακριβές. Η ιστορία αυτής της πόλης ξεκίνησε πριν από τέσσερις χιλιετίες περίπου. Διαμέσου των αιώνων κατάφερε να επιβιώσει εκπληρώνοντας τις επιθυμίες των ηγεμόνων της, από τους Αρχαίους Αιγυπτίους, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Άραβες και τους Τούρκους. Για την ικανοποίησή τους βαφτίστηκε με διάφορα ονόματα, μεταξύ των οποίων Μέμφις, Ηλιόπολης, Βαβυλώνα της Αιγύπτου, Αλ-Φουστάτ, Αλ-Κατάεϊ, Αλ-Ασκάρ, και πιο πρόσφατα Αλ-Καϊρα. Προκειμένου όμως κανείς να εκτιμήσει την τεράστια ιστορία του Καΐρου, πρέπει να ανατρέξει στην ήδη καταγεγραμμένη παγκόσμια ιστορία. </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ></span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Αίγυπτο, το Κάιρο ήταν τόσο παλαιό για αυτόν, όσο είναι εκείνος για εμάς σήμερα. Τον 5ο αιώνα π.Χ., ο μεγάλος ιστορικός Ηρόδοτος επισκέφθηκε τις τότε 2,000 χρόνων Πυραμίδες της Αιγύπτου ως τουρίστας. Μέχρι τότε, ο Αρχαίος Αιγυπτιακός πολιτισμός είχε περισσότερες από 30 Δυναστείες, οι περισσότερες με ιστορία μεγαλύτερη από αυτήν της Σοβιετικής Ένωσης. Αργότερα το Κάιρο έζησε την ανάδειξη και την πτώση Ελλήνων, Περσών, Ρωμαίων, Αράβων, Οθωμανών, Γάλλων και Βρετανών κατακτητών. Εξίσου σημαντικός είναι ο ρόλος της πόλης σε 3 διαφορετικές θρησκείες: Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ. Σε αυτήν την πόλη σύμφωνα με τις Γραφές, η Παρθένος Μαρία και ο Ιησούς ξεκουράστηκαν μετά το μακρύ ταξίδι τους από την Παλαιστίνη, ενώ αυτός είναι ο τόπος που χτίστηκε το πρώτο Ισλαμικό τζαμί από τον Αμρ Ιμπν Αλ-Αας. Καταλήγοντας, το Κάιρο είναι 2 φορές παλαιότερο από το Παρίσι, 7 φορές πιο παλιό από το Βερολίνο και 15 φορές πιο παλιό από τη Νέα Υόρκη. </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ><br />Σήμερα, η ευρύτερη περιοχή του Καΐρου συμπεριλαμβάνει πολλές και διαφορετικές ιστορικές πόλεις και μοντέρνες συνοικίες, δημιουργώντας μία από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου. Το να βρίσκεται κανείς στο σημερινό Κάιρο είναι στην πραγματικότητα σαν να κάνει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο: από τις Πυραμίδες, το Citadel του Σαλάντιν, το Δέντρο της Παρθένου Μαρίας, τη Σφίγγα, την Αρχαία Ηλιόπολη, το Αλ-Ατζχάρ, το τζαμί του Αμρ, την Κρεμαστή Εκκλησία, και τον Πύργο του Καΐρου. Με πληθυσμό πάνω από 15 εκατομμύρια κατοίκους, είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η Πρωτεύουσα της σημερινής Αιγύπτου συνδέει άρρηκτα την ιστορία της με εκείνη της χώρας. Σήμερα, το επίσημο όνομα της πόλης είναι Αλ-Καϊρα (Κάιρο), αλλά για τους Αιγυπτίους είναι απλά η Μαρς, η Αίγυπτος.»<br /><br />«Πού ταξιδεύεις; Φτάσαμε...» την ειδοποίησε ο Στεφάν οδηγώντας την σε ένα από τα τραπεζάκια στο βάθος του συμπαθέστατου καφενείου του Αιγυπτίου Αμάρων.<br /><br />«Ναι.... Φτάσαμε....» κατόρθωσε να αποκριθεί η Νιόβη ενώ ακουμπούσε τα κουρασμένη μέλη της σε μια από τις 4 καρέκλες που βρίσκονταν γύρω από το μαρμάρινο τραπέζι.<br /><br />«Τι θα πάρετε;» τους ρώτησε ένας άνδρας ακαθόριστης ηλικίας που φορούσε μια λευκή μακριά κελεμπία προκειμένου να προστατευτεί από τη ζέστη της πόλης.<br /><br />Πριν προλάβουν ο Στεφάν και η Νιόβη να απαντήσουν, ο άνδρας που ζήτησε την παραγγελία τους, ψέλλισε στα γαλλικά «Où avez-vous trouvé ceci?» δείχνοντας με θυμωμένο βλέμμα το μενταγιόν που έλαμπε στο λαιμό της Νιόβης. </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" ><br /><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 113px; height: 169px;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/blueneckless.jpg" border="0" height="198" width="126" />«Πού το βρήκα; Κληρονομιά από την γιαγιά μου! Γιατί;» αποκρίθηκε η Νιόβη αγγίζοντας ασυναίσθητα με τα ακροδάχτυλά της το μπλε μενταγιόν. Με μια αστραπιαία κίνηση ο Στεφάν βρέθηκε δίπλα της για να την προφυλάξει από τα αδηφάγα μάτια του Αιγυπτίου.<br /><br />«Mensonges! Ψέματα!» φώναξε ο αρχικά καλοσυνάτος σερβιτόρος και χάθηκε στο πίσω μέρος του καταστήματος εκνευρισμένος.<br /><br />Δευτερόλεπτα αργότερα, δύο τεράστιοι τύποι με σφιγμένες γροθιές και απειλητικό βλέμμα έκαναν την εμφάνισή τους στην μικρή αίθουσα διατάζοντάς τους να τους ακολουθήσουν πειθήνια.<br /><br />Χωρίς άλλη προφανή επιλογή ο Στεφάν και η Νιόβη διέσχισαν την πίσω πόρτα του καταστήματος με άγνωστο προορισμό. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113134783794718378?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Mikroulihttp://www.blogger.com/profile/09348359531823976857noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131270826958103272005-11-06T11:24:00.000+02:002005-11-10T14:11:27.793+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Johnny-Depp-mel-Pirate3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/200/Johnny-Depp-mel-Pirate3.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ήταν χειμώνας, νύχτα. Η πείνα και η εξαθλίωση κατακυρίευαν τις περισσότερες γειτονιές του Δουβλίνου.<br />Με τόσο κρύο και χιόνι δεν κυκλοφορούσε κανείς, αλλά οι παμπ ήταν γεμάτες μπεκρίδες, πουτάνες και ποιητάδες. Ανάμεσά τους που και που σηκωνόταν και κάποιος -αν είχε φάει εκείνη την ημέρα και άντεχε- και ρητόρευε περί ανεξαρτησίας και αυτοδιοίκισης της Ιρλανδίας. Θεωρίες για μπεκρίδες!<br /><br />Σε μια από τις παμπ αυτές ο Ξαβιέρ είναι σηκωμένος σε ένα τραπέζι κι αγορεύει με όλη την ένταση της φωνής του. Ως και οι σερβιτόρες έχουν σταματήσει και τον ακούν. Κάνείς δεν καταλαβαίνει τι λέει αλλά τους κάνει εντύπωση πως αντέχει και κρατιέται κάθε μέρα όρθιος και φωνάζει! Ο Ξαβιέρ μπορεί με την ρητορία του να μην κέρδιζε την ανγνώριση ή έστω κάποιους συναγωνιστές για αντιστασιακό αγώνα αλλά σχεδόν κάθε βράδυ κατέληγε με μια γυναικεία συντροφιά στο κρεβάτι του... Για την ώρα βολευόταν και μ΄αυτό.<br />Εκείνη τη νύχτα είδε να τον παρακολουθεί με ενδιαφέρον μια πανέμορφη κοπέλα. Εκείνη τη νύχτα είχε έναν λόγο παραπάνω να φωνάζει κι εκείνη τη νύχτα εκανε τον ωραιότερο, τον σημαντικότερο αλλά και τον δυναμικότερο λόγο του! Το πλήθος τον αποθέωσε. Χειροκροτούσαν και πετούσαν ποτήρια για κανα πεντάλεπτο και ο Ξαβιέρ βρήκε την ευκαιρία να την αρπάξει από το χέρι και να φύγουν, χωρίς να πληρώσει τα ποτά του.<br /><br />Αυτή η κοπέλα, λίγο καιρό αργότερα, τον οδήγησε στον ένοπλο αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας. Αυτή η κοπέλα ήταν ένας μεγάλος έρωτας που με δυσκολία θα ξεχνούσε. Αυτή η κοπέλα καθόταν τώρα -150 χρόνια αργότερα- δίπλα του του σε ενα παγκάκι στη Μασσαλία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113127082695810327?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131258638615903762005-11-06T00:00:00.000+02:002005-11-06T08:30:38.636+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/paris21.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/paris21.jpg" border="0" /></a>«Τη δική μου; Τι εννοείτε;» αποκρίθηκε ο νεαρός ενώ η καχυποψία έκανε την εμφάνισή της στα σκληρά χαρακτηριστικά του, που αλλοιώθηκαν στο άκουσμα της τελευταίας φράσης της Νιόβης.<br /><br />«Δεν υπάρχει χρόνος...» συνέχισε η Νιόβη απτόητη. «Πρέπει να με εμπιστευτείτε και να με ακολουθήσετε!» τον συμβούλεψε ενώ έκλεισε το ανοιχτό βιβλίο μπροστά του και του έριξε μια ματιά όλο νόημα.<br /><br />Ο νεαρός άνδρας ζύγιασε τη μορφή της, το ντύσιμό της, τα μακριά καστανά μαλλιά της που ήταν πιασμένα σε μια χαλαρή κοτσίδα στη βάση του λαιμού και τη ρώτησε καθώς σηκωνόταν από την καρέκλα του «Πώς σε λένε;»<br /><br />«Νιόβη...» ψιθύρισε εκείνη ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τα σκόρπια αρχεία σε μια στοίβα και να τα τοποθετεί με γρήγορες κινήσεις μέσα στο δερμάτινο χαρτοφύλακα του νεαρού.<br /><br />«Εμένα, με λένε Στέφανο. Πολλοί με φωνάζουν Στεφάν...» απάντησε εκείνος καθώς σηκωνόταν.<br /><br />«Το ξέρω... Η μητέρα σου είναι από το Μαρόκο και ο πατέρας σου από την Ελλάδα. Βρίσκεσαι στη βιβλιοθήκη του Καϊρου για να...» ξεκίνησε να λέει η Νιόβη, αλλά τα κεφάλια τους γύρισαν στο απρόσμενο άκουσμα.<br /><br />«Άτιμη λευκή θα πεθάνεις!» μια κραυγή ακούστηκε απο το βάθος του διαδρόμου, «Νόμιζες οτι δεν σε παρακολουθούσαμε τόσο καιρό, ήρθε η ώρα να λογοδοτήσεις..."<br /><br />Ένας άνδρας διέσχιζε τρέχοντας την κεντρική αίθουσα ενώ τον ακολουθούσαν ορισμένοι από τους υπαλλήλους της βιβλιοθήκης ασθμαίνοντας, με κατεύθυνση προς τα γραφεία των μόνιμων εργαζομένων.<br /><br />Η Νιόβη άρχισε να τρέμει ενώ ο Στεφάν παρακολουθούσε την εξέλιξη της σκηνής με ψύχραιμο ύφος. Αγκιάλιασε τη Νιόβη απαλά και γυρνώντας την προς το μέρος του με αργές κινήσεις, της ψιθύρισε «Χρειάζεσαι τίποτα εκτός από την τσάντα σου;»<br /><br />«Όχι... είμαι έτοιμη... νομίζω...» απάντησε η Νιόβη νιώθοντας το αίμα στις φλέβες της να κυλάει ζεστό ενώ το κεφάλι της ήταν έτοιμο να εκραγεί από την αγωνία.<br /><br />«Τότε πάμε! Μην τρέξεις... Δεν είναι για εμάς... Προχώρα μαζί μου... Ήρθε η σειρά σου να με εμπιστευτείς...» την συμβούλεψε στο αυτί και αρπάζοντας τον χαρτοφύλακα του, διέσχισαν την κεντρική αίθουσα χέρι – χέρι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113125863861590376?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Mikroulihttp://www.blogger.com/profile/09348359531823976857noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131174529076635332005-11-05T12:00:00.000+02:002005-11-05T09:12:05.043+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/1600/book.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 241px; CURSOR: hand; HEIGHT: 176px" height="218" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2379/1439/320/book.jpg" width="274" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Τα τελευταία 2 χρόνια περίμενε αυτή η συνάντηση να λάβει χώρα υπό πιο φυσιολογικές συνθήκες... Φυσιολογικές; Πόσο αστεία της φαινόταν τώρα αυτή η σκέψη...<br /><br />Πλάκες στο μονοπάτι της σκέψης της, οι εικόνες που εισέβαλαν με δύναμη στην μνήμη της οδήγησαν τη Νιόβη πίσω στο χρόνο, πίσω στην εποχή που πρωταντίκρυσε τα μάτια του αρσενικού καταδιώκτη της.<br /><br />«Χρειάζομαι την προσοχή σας...» ψιθύρισε χαμηλόφωνα.<br />«..................»<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Ε, συγνώμη.... Με ακούσατε; Χρειάζομαι την προσοχή σας!...» αυτή τη φορά προσπαθεί με τα μάτια της να καταλάβει γιατί δεν υπήρξε ανταπόκριση στο πρώτο της κάλεσμα.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«.....ναι;....» Απαντώντας με καθυστέρηση και φανερά ενοχλημένος, ο νεαρός άνδρας σήκωσε τα μάτια του αναζητώντας την αιτία της απρόσμενης διακοπής, για να αντικρύσει τη σιλουέτα της Νιόβης να στέκεται όρθια πάνω από το κεφάλι του κρατώντας μια συστάδα βιβλίων στην αγκαλιά της.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω... αλλά δεν υπάρχει κανείς άλλος στην αίθουσα αυτή τη στιγμή εκτός από τους υπαλλήλους........ε, και πρέπει να σας μιλήσω... χρειάζομαι επειγόντως την αμέριστη προσοχή σας...» ψέλλισε η Νιόβη, ενώ η αμηχανία που αισθανόταν έκανε τα χλωμά μάγουλά της να ροδίσουν.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Δεν δουλεύω εδώ...» ήρθε απότομα η απάντηση του νεαρού που κατέβασε και πάλι το βλέμμα του στο βιβλίο που ήταν ανοιχτό μπροστά του.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Η Νιόβη παρατήρησε ότι το παχύ βιβλίο ήταν γεμάτο λευκά χαρτάκια που εξείχαν από τις σελίδες του και πάνω τους υπήρχαν σημειωμένα διάφορα στοιχεία, όπως ονόματα και χρονολογίες, όλα συντομογραφίες... Δεν ήταν εύκολο να καταλάβει... Τα γράμματά του ήταν μικρά και όχι πολύ ευδιάκριτα. Παρόλη την έλλειψη εμπειρίας στην αποκωδικοποίηση γραπτών και μηνυμάτων, η Νιόβη ένιωσε ότι δεν ήταν απλές σημειώσεις αυτές μπροστά στα μάτια της από κάποιον τυχαίο φοιτητή του πανεπιστημίου στο οποίο φοιτούσε τον τελευταίο χρόνο.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Δεσποινίς, μου κρύβετε τον φωτισμό. Θα σας ήταν εύκολο να μετακινηθείτε;» Η φωνή του νεαρού την επανέφερε απότομα στην πραγματικότητα.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Ναι, ε, ξέρετε δεν είναι απλό το θέμα. Πρέπει να με ακούσετε!» επανέλαβε η Νιόβη δυναμώνοντας την φωνή της, ενώ αυτή τη φορά ακούμπησε τα βιβλία της στο γραφείο σπρώχοντας ελαφρά τις σελίδες που ήταν σκόρπιες τριγύρω.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Πρέπει; Τι σας έδωσε αυτή την εντύπωση;» αποκρίθηκε ο νεαρός άνδρας σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος του και γέρνοντας το σώμα του προς τα πίσω στην καρέκλα χαμογελώντας με την απόγνωση που άρχισε να εμφανίζεται στο πρόσωπο της κοπέλας.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Δεν καταλάβατε! Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου!» του απάντησε η Νιόβη ακουμπώντας τις σφιγμένες γροθιές της πάνω στο γραφείο.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">«Αλήθεια;» αποκρίθηκε ψύχραιμα ο νεαρός. «Θα σας σκοτώσουν, ή θα σκοτώσετε;» την ρώτησε χαμογελώντας ειρωνικά.<br /></span><br /><span style="font-family:verdana;">«Δεν πρόκειται για τη δική μου ζωή, αλλά για τη δική σας!!!» ήρθε κεραυνός η απάντηση της Νιόβης κάνοντας το χαμόγελο ειρωνίας να παγώσει στα χείλη του νεαρού.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113117452907663533?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Mikroulihttp://www.blogger.com/profile/09348359531823976857noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131179828491636932005-11-05T10:25:00.000+02:002005-11-05T10:37:08.493+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/raoul.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/raoul.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />"Ατιμη λευκή θα πεθάνεις!" μια κραυγή ακούστηκε απο το βάθος του διαδρόμου, "νομιζες οτι δεν σε παρακολουθουσαμε τοσο καιρο, ήρθε η ώρα να λογοδοτήσεις..."<br /><br />Ηταν ο Ραουλ, σε μια κλαπαταγή μαζί με άλλους υπάλληλους της βιβλιοθήκης τρέχανε προς το μέρος τους... Φαίνεται ότι όλα ήταν μια παγίδα, την παρακολουθούσαν απο καιρό, ίσως γι αυτο της δώσανε αυτή τη θέση, και περιμένανε πότε θα κάνει το μοιραίο contact για να επέμβουν. Ο Ραούλ ήταν έμπιστος κρατικός υπάλληλος, επιφορτισμένος με τέτοια "ειδικά καθήκοντα." Τώρα φορούσε τη πλήρη εξάρτησή του, προφανώς έτοιμος για μεγάλη καταδίωξη.<br /><br />Η Έβελυν και η Σίβα πεταχτηκαν και βγήκανε απο την πίσω είσοδο της βιβλιοθήκης, με πρώτα θύματα τα τακούνια απο τις Prada γόβες τους που σπάσανε στα πρώτα 2-3 μέτρα... Πάντα το ήξερε η Έβλυν ότι η άτιμη Μιλανέζα μοδίστρα (η Prada) πουλούσε μόνο μόστρα αλλά τώρα το διεπίστωσε με το χειρότερο τρόπο...<br /><br />Τρέχοντας στους διαδρόμους δοκιμάζανε μια-μια τις πόρτες, βρίσκοντάς τις κλειστές.<br />"Ελα έχω μια καλυτερη ιδεα" ακούστηκε η Σίβα που τρέχοντας μπήκε στις γυναικείες τουαλέτες, και κατευθήνθηκε προς την "οθωμανική" τουαλέτα... Γονάτισε και γύρισε στην έντρομη και λαχανιασμένη Έβελυν, που μόλις κλωτσούσε τις δικές της διαλυμένες γόβες και κοιτούσε με αηδεία τη Σίβα...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Μην ξεχνάς πόσες χέστρες καθάρισα στο Kentucky... Όλο το Kentucky Fried Chicken εγώ το έχω ξεσκατίσει... Με προσλάμβαναν για ταμείο και κατέληγα βαθρατζού."</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"Πράγματι, άφησες εποχή, το πρωί τουαλέτες, το μεσημέρι μανικιούρ, το βράδυ clubbing."</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Ναι, όσο εσύ διάβαζες Θουκιδίδη και Ηρόδοτο, εγώ μάθαινα τη ζωή, σκάσε τώρα και πήδα μέσα."<br /><br /></span>Λέγοντας αυτά, η Σίβα έβαλε το δεξί της χέρι στην οθωμανική και την τράβηξε δυνατά επάνω, ξηλώνοντας την και φανερώνοντας μια τρύπα περίπου 1 μέτρο διάμετρο, με λίγα εκατοστά πιο κάτω ένα ακάθαρτο κύμα που έτρεχε γρήγορα.<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"Καλά εμένα δεν με λυπάσαι, το Gucci συνολάκι σου δε το σκέφτεσαι;"</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Όλα για την αποστολή Έβελυν, πήδα μέσα."<br /><br /></span>Η Έβελυν είδε όλη τη ζωή της να περνά απο μπροστά της, και ζύγισε το Salvatore Ferragamo τσαντάκι της... Με μια αυτόματη κίνηση το άνοιξε κι έβγαλε ένα μικροσκοπικό Apple Powerbook computer, τη μόνη της επαφή πια με το παρελθόν. Ακούμπησε με στοργή το Ferragamo σε μια γωνιά ξέροντας ότι δεν θα το ξαναδεί ποτέ (σε δεύτερη σκέψη δεν πικράθηκε πολύ γιατί ήταν περυσινό μοντέλο) και καταχώνιασε το Powerbook στα ρούχα της.<br /><br />Η Σίβα αστραπίαία την έσπρωξε μέσα στην οθωμανική και πήδηξε κι αυτή απο πίσω, επιτελώντας οι δυο τους το πιο παράδοξο οθωμανικό βάπτισμα... Για μια στιγμή η Έβελυν ανέτρεξε στις πολιορκίες της Ιερουσαλήμ απο τις στρατιές του Ριγχάρδου ενάντια στους ασσασσίνους του Σαλάντιν, μάθημα που είχε πάρει σαν επιλογή κάποτε στο Stanford, για να θυμηθεί αν ποτέ μια τόσο παράδοξη σκηνή έλαβε ποτέ χώρα στο Πλανήτη Γή... Δυο δυτικές κυνηγημένες απο οθωμανούς βαπτίζονται στη Κόλαση του Δάντη... κυριολεκτικά όμως.<br /><br />Μέσα στο βόρβορο, κατρακύλησαν με φόρα κοπανώντας στα τοιχώματα του κτιρίου, ενίοτε περνώντας πολλά δευτερόλεπτα κάτω απο την επιφάνεια... Ακόμη και τα σωθικά τους πρέπει πια να είχαν το χρώμα της Κόλασης...<br /><br />Η Έβελυν αναρωτήθηκε τι άλλο θα της επιφύλλασσε η καριέρα της σαν αποτυχημένη αρχαιολόγο, ή μήπως σαν πετυχημένη κυβερνο-ακτιβίστρια....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113117982849163693?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131148194908273962005-11-05T01:47:00.000+02:002005-11-05T08:52:14.096+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/mist.2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/mist.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Οι δρόμοι του χωριού ηταν άδειοι , περίεργο για αυτή την ώρα!!! Ομως ο Μαρτίνος ήξερε καλά το λόγο και δεν του έκανε καμμιά εντύπωση. Καμμιά σύσπαση στο αρυτίδιαστο προσωπό του δεν ήρθε να δηλώσει την απορία ή την περιέργειά του. Φαινόταν σίγουρος και ευτυχής για το αμετάκλιτο παρελθόν του, για το ξεκάθαρο παρόν του ακόμα και το αδιόρατα προκαθορισμένο μέλλον του. Τα βήματά του σταθερά ήταν ο μόνος ήχος που ακούγονταν στα πετρόστρωτα βρεγμένα απο την υγρασία καλντερίμια. Η μέρα ήταν βροχερή αλλά δεν είχε βρέξει, μόνο μια πυκνή ομίχλη δέσποζε παντού και έκανε τα πάντα να φαίνονται άυλα και ο Μαρτίνος στα άυλα έδινε μια εσχατολογική ερμηνεία που παρόμοιά της ίσως θα ανακάλυπτε κανείς σε κώδικες της εποχής του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλέξανδρου, μιας εποχής τυφλής, ανίερης και υποχθόνιας όπου τα ήθη είχαν διαποτισθεί τόσο με το δηλητήριο της προδοσίας και της αναρχίας που σχεδόν εξυψώθηκαν σε θεϊκό επίπεδο!! <br />Αυτή η ομίχλη!!! Σίγουρα κατι προμήνυε...ένα κακό θα γινόταν στον κόσμο... πέρα απο αυτό που ισως να νομιζαν μερικοί οτι ο ίδιος είχε διαπράξει! Μια συνομωσία παιζόταν σε κάποιο σημείο της άκαρπης γής...στη γή της Επαγγελίας... η κάπου αλλού...σε άγιο έδαφος... ναι ήταν ξεκάθαρο...καποιοι έπαιζαν ένα επικινδυνο παιχνίδι, μπορούσε να το μυρίσει στην ατμόσφαιρα καθώς τα μαύρα ρούχα του έκοβαν με δύναμη την ομίχλη που είχε γίνει ακόμα πιο πυκνή! Μια μαύρη σκιά στο κατάλευκο τίποτα! Μια μαύρη σκιά με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι να χάνεται στο ψυχρό πουθενά!<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/fog.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/fog.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ο Μαρτίνος σταμάτησε για λίγο! Κάποιες φωνές που δεν τον άφηναν να συνεχίσει έρχονταν στα αυτιά του. Το προσωπο ανέκφραστο... κάποια ονόματα από άλλες εποχές ίσως σε άλλες χώρες! Κάποια ανίερα επιτεύγματα, όπως αυτα που εξιστορούσε ο Ιούλιος στα βιβλία του, καποια αμαρτωλά μουσικά όργανα απο ανθρώπους που ξεδιάντροπα αφηναν την κώμη τους να γλιστρά άλουστη στους γυμνούς ώμους...κάποιες γυναίκες ύπουλες δύστροπες, πονηρές και μοχθηρές, καποιες ψυχές κυνηγημένες απο τον χρόνο, να παλεύουν αναμεσα στη φθορά και την αφθαρσία, στο τώρα και στο άλλοτε...στο πριν και το ποτέ...καποιος πλανεμένος γραφιάς να προσπαθεί να ισορροπίσει στο γνωστό και το άγνωστο ...σε παράλληλες πραγματικότητες...<br />Πρόσωπα, φωνές, σκέψεις, ονόματα, έργα...ακαθόριστα και μπερδεμένα...και ολα να αιωρούνται ανάμεσα σε αυτή την ομίχλη...αόρατα...ή καπου κρυμμένα περιμένωντας να βρουν το δρόμο τους και το διορισμένο τέλος τους.<br /> Ενα αμυδρό χαμόγελο εμφανίστηκε στην δεξιά άκρη των λεπτών χειλιών του! Ηξερε ότι τον περίμεναν ήξερε ότι θα τους έβρισκε...με τη σειρα...για αυτά που είχαν κάνει..κι αυτά που σκόπευαν να κάνουν...ισως να τους βοηθούσε αποτελεσματικά αλλά ίσως και να τους απέτρεπε αφοριστικά! Στο χέρι του ήταν!<br />Αυτή η ομίχλη...δεν έβλεπε μπροστά του, αλλά ήξερε πολύ καλά που πήγαινε....<br />Η μαύρη φιγούρα του άνοιξε και πάλι το πυκνό λευκό και χάθηκε μέσα του...για να ενωθεί και να προχωρησει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113114819490827396?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131106070982797652005-11-04T14:05:00.000+02:002005-11-04T14:07:51.003+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/connelly1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/connelly1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;"><span style=""><br /></span>«</span><span lang="EN-US" style="color:red;">To </span><span style="color:red;">κίνημα έπεσε σε παρακμή… Πολλά μέλη στρατεύτηκαν σε απελευθερωτικούς αγώνες, άλλοι στο Ανατολικό Τιμόρ, άλλοι στο Φωτεινό Μονοπάτι, άλλοι περιπλανήθηκαν με τον </span><span lang="EN-US" style="color:red;">Commandante Zero, </span><span style="color:red;">στη Κολομβία»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">«Και τώρα</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);" lang="EN-US">;</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;">«</span><span lang="EN-US" style="color:red;">T</span><span style="color:red;">ώρα πρέπει με μια δυναμική κίνηση να δείξουμε ότι υπάρχουμε, αλλά πάντα αναίμακτα, για να μην δώσουμε ευκαιρία στους προβοκάτορες να μας κατηγορήσουν…»</span><span lang="EN-US" style="color:red;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Αυτά λέγοντας, φτάσανε στην βιβλιοθήκη. Περάσανε πάλι βιαστικά την είσοδο, κανείς δεν ήταν μαζεμένος αυτή τη φορά και πήγανε καρφί στο γραφείο της Έβελυν, πάλι κανείς δεν ήταν σε αυτό το σημείο της βιβλιοθήκης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Αφού τσέκαρε το </span><span style="" lang="EN-US">email </span><span style="">της και άνοιξε </span><span style="" lang="EN-US">chat </span><span style="">με </span><span style="" lang="EN-US">MSN, Yahoo </span><span style="">και </span><span style="" lang="EN-US">Icq</span><span style="">, η Σίβα φάνηκε ικανοποιημένη… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;">«Είμαστε έτοιμες»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:blue;">«Δηλαδή</span><span lang="EN-US" style="color:blue;">;</span><span style="color:blue;">»</span><span lang="EN-US" style="color:blue;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;">«Θα το ξέρεις ότι όλες οι πτήσεις πολιτικών αεροπλάνων ελέγχονται από μια κεντρική υπηρεσία στο Στρασβούργο… Οι επαφές μου άνοιξαν μια πόρτα στο δίκτυο του κεντρικού υπολογιστή, απ’ όπου θα μπω αμέσως τώρα… Θα τρελάνω τα αεροπορικά δρομολόγια, πηγαίνοντας ‘δυτικές’ πτήσεις σε μη φιλοδυτικά αεροδρόμια… </span><span lang="EN-US" style="color:red;">To </span><span style="color:red;">μπάχαλο θα είναι ιστορικό…»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:blue;">«Όλα αυτά από εδώ</span><span lang="EN-US" style="color:blue;">;</span><span style="color:blue;">»</span><span lang="EN-US" style="color:blue;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;">«Εδώ είναι το ιδανικό σκηνικό… Κανείς δεν θα υποψιαστεί μια </span><span lang="EN-US" style="color:red;">IP </span><span style="color:red;">διεύθυνση από κρατική υπηρεσία στο Καϊρο. Ο Ξαβιέρ έκανε καλή δουλειά φέρνοντάς με σε επαφή με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους με τους οποίους στήσαμε τη δουλειά, ο </span><span lang="EN-US" style="color:red;">Rock </span><span style="color:red;">θα μας δώσει την κατάλληλη δημοσιογραφική προβολή για να δηλώσουμε την ταυτότητά μας. Οι άνθρωποι λοιπόν στην «Ιο-Αμστερνταμ-Νεα Υόρκη» περιμένουν αυτή την κίνηση σαν σύνθημα για να συνεχίσουν τη δράση τους, πιο αποτελεσματικά αυτή τη φορά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color:red;">Για την ώρα, το πρώτο που έχω να κάνω είναι να πληκτρολογήσω αυτούς τους κωδικούς, και μετά ανοίγουμε το </span><span lang="EN-US" style="color:red;">CNN</span><span style="color:red;">…»</span><span lang="EN-US" style="color:red;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113110607098279765?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131090662351174762005-11-04T09:11:00.000+02:002005-11-04T09:51:02.363+02:00Κοιτούσε έκπληκτος τους δύο καρχαρίες που είχαν πιάσει οι ρώσοι. Κοιτάει δεξιά-αριστερά και μάταια προσπαθεί να καταλάβει σε τι διαφέρουν από όλους τους κοινούς καρχαρίες... "δες το βλέμμα του" έλεγε σε σπαστά γαλλικά ο ένας από αυτούς. "χθές, αντί για πτερύγια είχε ένα ραντάρ και συνομιλούσε με άλλα όντα εκτός γης" επέμενε ο άλλος... "άραγε τι θα πιάσουμε αν τους πουλήσουμε;" αναρωτιόταν ένας τρίτος ρώσος -ήταν χοντρός και πείναγε ευτυχώς, όμως, που είχε εκεί το μυαλό του γιατί λίγες ώρες πριν διαμαρτυρώταν στον Ξαβιέρ για το πτώμα του φίλου του στο αμπάρι! "εγώ δεν ξέρω τίποτα" ελεγε στα Ισπανικά ο Ξαβιέρ και μάλλον τον έπεισε (ή απλά δεν ήταν και τόοοσο φίλος του...).<br /><br />Λίγες ώρες αργότερα ο Ξαβιέρ περπατούσε μόνος του στο λιμάνι και κοιτούσε γύρω του τα σπίτια, τα πλοία, τον κόσμο... όλα ήταν τόσο διαφορετικά από την εποχή του. Όχι ότι τον εξέπλητε αυτό -είχε δει άλλωστε τόσα και τόσα περίεργα στη ζωή του- απλά από ενδιαφέρον. σίγουρα μάζευε πληροφορίες στο μυαλό του για το επόμενο βιβλίο που θα έγραφε.<br /><br />Ακόμα πιο μετά καθόταν σε ενα παγκάκι και κοιτούσε μια πόρνη που κυνηγούσε τρέχοντας έναν τύπο. Είχε χαθεί στις σκέψεις του και δεν κατάλαβε ότι μια κοπέλα όμορφη είχε κάτσει δίπλα του στο παγκάκι και τον κοιτούσε. γύρισε και την κοίταξε κι αυτός. χαμογέλασε και γύρισε πάλι μπροστά του. "οι γυναίκες έχουν ομορφήνει και περιποιούνται περισσότερο τον εαυτό τους" σκέφτηκε... "άραγε θα πηδιούνται το ίδιο καλά;" ξανασκέφτηκε... Ώσπου να τελειώσαει την σκέψη του η κοπέλα είχε πλησιάσει το στόμα της στο αυτί του. Είναι αλήθεια ότι σε όλη του τη ζωή οι γυναίκες παραληρούσαν στην παρουσία του, οπότε τέντωσε λίγο την κοιλιά του, όρθωσε το στήθος του, άπλωσε το στόμα του στα μάγουλα και περίμενε πότε η γλώσσα της θα αγγίξει το αυτί του για να γυρίσει αμήχανα τάχα μου τάχα μου και να της πει "μήπως βιαζόμαστε λιγάκι; μήπως πρέπει να γνωριστούμε περισσότερο;"<br />Πάντα όμως, η φαντασία του τρέχει πριν από τις καταστάσεις. Η όμορφη κοπέλα αντί να τον γλύψει του ψυθίρισε¨"με θυμάσαι; είχαμε γνωριστεί στο Δουβλίνο το 1856..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113109066235117476?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>mazdochttp://www.blogger.com/profile/06705592486165266077noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131049164000552082005-11-03T20:56:00.000+02:002005-11-04T01:00:48.270+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6945/1086/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ολοι πίστευαν ότι ο Μαρτίνος ήταν ένας άνθρωπος με πλούσιο παρελθόν και μια κρυφή ζωή που επιμελώς προφύλασσε απο τα αδηφάγα μάτια των περίεργων συνανθρώπων του. Κανείς δεν ορκιζόταν οτι το μέλλον του προοιωνιζόταν λαμπρό. Οι περισσότεροι υποστήριζαν οτι κακό τέλος θα είχε αυτός ο κατα τα άλλα φιλήσυχος (ως τούδε) νέος. Γιατι περί νέου πρόκειται (δεν θα ξεπερνούσε τα 40) άσχετα αν όλο το παρουσιαστικό του σε παρέπεμπε σε φιγούρες αλλοτινών εποχών. Δεν ήταν ότι ήθελε να προσελκύει τα βλέμματα όλων πάνω του, ούτε να προκαλεί τα ειρωνικά σχόλια της κοινότητας στην οποία είχε αναγκαστεί να ζει και να λειτουργεί στην μικρή ενορία λίγα μέτρα πιο κάτω απο το σπίτι του. <br />Οχι ότι ήταν επιλογή του να γίνει πρεσβύτερος, ούτως ειπειν ιερέας, τουτέστιν παπάς, αλλά μάλλον απο την διακαή επιθυμία της μητέρας του, της Τερέζας, μιας αυστηρών αρχών καθολική ιταλικης καταγωγής γυναίκα, που η μοίρα της έπαιξε ένα τρομερό παιχνίδι! Να ατιμασθει απο τον αρχιμυλωνά του μικρού νησιού οπου ένα καλοκαίρι βρέθηκε εκει στο τάγμα των Αδερφών του Ελέους προκειμένου να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της στο μοναστήρι. <br />Ο Ψινιάς (έτσι λέγαν τον αρχιμυλωνά υποκοριστικά στο νησι) ήταν ωραίος ψηλός και μελαχρινος νέος. Τόσο ωραιος και δαιμονικά γοητευτικός που όλοι νόμιζαν οτι ήταν ο ίδιος ο Εωσφόρος. Με αυτά τα καταπράσινα μάτια και τα μεγάλα σαν τανάλιες χέρια με φουσκωμένα μπραστσα...θαρρούσες πως επιτηδες είχε έρθει για να διακορευσει καθε θηλυκη ύπαρξη πάνω στη γή...αν και πολλοί άνδρες δεν θα του αντιστέκοντα...αν φυσικά τα ήθη στο μικρό αυτό νησί δεν ήταν τόσο απελπιστικά αυστηρά! Πως θα μπορούσε να αντισταθεί η Τερέζα που τα αθώα της μάτια και τα πλούσια ξανθά μαλλιά της δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν απο την προσοχή του Ψινιά. Η Τερέζα με την λεπτή σιλουέτα και το διάφανο δέρμα με τα ελαφρώς κόκκινα μάγουλα και τα γκρίζα μάτια, μπορούσες να πιστέψεις ότι ξέφυγε για να βρεί το φως της απο τους σκοτεινούς και νοσηρούς πίνακες του Καραβάτζιο.<br />Και ενώθηκαν...τη νύχτα της Παναγίας, κοντά στους μύλους όπου ο Ψινιάς περνούσε όλη του τη ζωή και η Τερεζα πήγαινε να αλέσει το σταρι του μοναστηριού. Ενώθηκαν την αγια μέρα για μια και μοναδική φορά...(αργότερα πιασαν τον Ψινιά με έναν φίλο του και μια κατσίκα στο σπίτι της κυρα Μαριγώς, που είχε την ομορφότερη κατσίκα στο χωριό). Εκείνη τη μέρα έμελλε να μην την ξεχάσει ποτε η Τερέζα αφού τότε είναι που συνέλαβε το παιδί της, τον Μαρτίνο, που τίποτα δεν πήρε απο τον πατέρα του μόνο τα ασχημα χαρακτηριστικά της μητέρας του Ψινιά (μιας άχαρης γυναίκας που λενε πως το σώμα της ποτέ δεν έλιωσε σαν πεθανε) καθώς και τα πλούσια μαλλιά μια θειας του Ψινιά (μιας άλλης βρωμερής γυναίκας και τρισάλθιας που εφτιαχνε ξορκια και φιλτρα μαγικά για ολες τις αρρώστιες της ψυχής, του σώματος και του μυαλού) . Η Τερέζα πέρασε επτά μήνες (επταμηνίτικο ο Μαρτίνος) κλεισμένη στο μοναστηρι των αδερφών του Ελέους ντροπιασμένη χωρίς να θέλει να γυρίσει στον τόπο της, και ορκίστηκε στο Θεό και την Μητέρα Μαρία ότι αν ήταν αγόρι θα τον έκανε ιερέα και αν ήταν κορίτσι θα το δώριζε στις Αδερφές. <br />Και βγήκε ο Μαρτίνος και τον μεγάλωσε με αρχές και ήθος αλλά ο Μαρτίνος ήθελε να ξεφύγει και να γίνει καπετάνιος να δει κι αλλες χώρες, άλλους κόσμους και ανθρώπους (ακου τι σκεφτόταν μικρό παιδι!!), όμως η Τερέζα στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου στην Παδοβα τον έστειλε για να ανατραφεί με τα χρηστά ήθη και τις ενοχές των καθολικών. Εκατσε στο μοναστήρι 19 χρόνια...απο τα 7 μέχρι τα 24. Ομως είχε πνεύμα ανήσυχο και το όνειρο απο μικρος είχε, δεν το είχε ξεχάσει. Και έφυγε απο το μοναστήρι και πήγε στην Αγγλία μια χώρα με παράδοση με θρύλους και με μυθους... αλλα με άλλο δόγμα...οχι και τόσο δογματικό ή και το αντιθετο ποτέ δεν το ξεκαθάρισε επακριβώς!!! Αμέσως εισχώρησε στους κόλπους της Αγγλικανικής Εκκλησίας, του φαινόταν πιο γκλάμουρους και πιο θεατρική από την μητέρα Καθολική εκκλησία. Ενιωθε οτι επαναστατούσε έτσι απέναντι και στη μητέρα του την Τερέζα που είχε να τη δεί από τότε που ήταν παιδι και που στη μνήμη του δεν είχε μείνει τίποτα άλλο εκτός απο ένα μακρύ ροζάρι που η μητέρα κρατούσε και προσευχόταν κάθε βράδυ δίπλα του.<br />Μέχρι τα 40 έμεινε στην μικρή ενορία αυτού του χωριού (το όνομα του οποίου δεν μας ενδιαφέρει γιατι ακόμα είναι νωπά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και καλό είναι να είμαστε διακριτικοί) <br />Ομως η επιθυμία του να φύγει και πάλι για να γυρίσει τον κόσμο (ή ότι αυτός θεωρούσε κόσμο στο μυαλό του) υπερνικούσε οποιαδήποτε κοινωνική λειτουργία, οποιοδήποτε ρόλο ποιμένα και πρόθυμου εξομολογητή!<br />Ηταν ένα βροχερό πρωινό. Ο Μαρτίνος με ένα μικρό βαλιτσάκι, μπαίνει στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή όπου λειτουργούσε. Βούτηξε το χέρι του στο αγιασμένο νερό της φιάλης στην είσοδο όπως έκανε κάθε πρωι. Στάθηκε στο μεσαίο κλίτος της εκκλησίας και παρατήρησε καλά όλο το οικοδόμημα. Σχεδόν του έφερνε αναγούλα, ζαλίστηκε! Τα αποτελέσματα της προηγούμενης νύχτας βρίσκονταν εκεί πίσω από την Αγία Τράπεζα και αυτή τη στιγμή δεν ήταν σε θέση να πλησιάσει. Οχι χωρίς το απαιτούμενο τρεμουλο στα πόδια και στα χέρια, ένα τρέμουλο ικανοποίησης και ευχαρίστησης περισσότερο παρά αγωνίας φόβου και τρόμου! Δεν προχώρησε σταθηκε εκεί. Προχώρησε μονο προς στο δωμάτιο προσφορών, έβαλε ενα ποτήρι κόκκινο κρασί από το ποτήρι της κοινωνίας και βούτιξε δυο τρεις οστιες μέσα. Παντα του φαινόταν αηδιαστικό και ανοστο αυτό το κατασκεύσμα και καθόλου μα καθόλου καθαγιασμένο...απο ποιον? και γιατι? Πεινούσε όμως και τίποτα πιο προχειρο δεν υπηρχε εκεί γύρω. Ξαναμπήκε στον κυρίως ναό. Δυο τρια μικρά κεράκια στρογγυλά έκαιγαν ...και όμως ήταν σιγουρος πως πρίν δεν ήταν εκεί. Κοίταξε γύρω γεμάτος απορία και με μια ...ναι..μια αγωνία...δεν είδε κανέναν. Οποιος ομως και να ήταν σίγουρα δεν θα ηπήρχε για πολύ ακόμα! Ορθωσε το αναστημά του, έσφξε περισσότερο τις στρογγυλες κοτσίδες-κότσους πανω απο τα αυτιά του, πήρε ένα κεράκι και το πέταξε πισω από την Αγία Τράπεζα..εκει στα ανίερα αποτελέσματα της προγούμενης νύχτας. Χαμογελασε αμυδρά και έξυσε τα αχαμνά του ως ενδειξη απαξιοποίησης και περιφρόνησης! Εκανε μια στροφή, πηρε παλι το βαλιτσακι στο χέρι του και βγήκε απο την μικρή ενορία του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Μαρτίνος ο Αναβαπτισμένος!<br />Η φωτιά δυνάμωνε στην εκκλησία... η φλόγα μέσα του φούντωνε για αυτά που θα έβλεπε και για αυτα που είχε σκοπό να κανει...κάτι σαν αποστολή και σαν εξαγνισμό! Σαν τιμωρία και σαν κάθαρση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113104916400055208?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Storytellerhttp://www.blogger.com/profile/07651838376561971870noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1131015446989283382005-11-03T12:57:00.000+02:002005-11-04T08:42:30.326+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/1600/Jennifer_Connelly_1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2150/1401/400/Jennifer_Connelly_1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ήταν ένα σκονισμένο πρωινό στο Κάϊρο, στο αεροδρόμιο οχλοβοή και η Έβελυν εντόπισε την Σίβα να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος… Το ταγιέρ, η τσάντα Gucci και οι γόβες στιλέτο έκρυβαν προσεκτικά τη βίαιη προσωπικότητα του διεθνούς underground κινήματος.<br /><br />Η Έβελυν για λίγο δίστασε: έπρεπε να της μιλήσει και να χάσει πάλι την ηρεμία της ή να την αφήσει να χαθεί μέσα στο πλήθος… Για άγνωστο λόγο διάλεξε το πρώτο, μόνο για να το μετανιώσει για άλλη μια φορά αργότερα…<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«Γεια σου Σίβα»</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">«Ελα Έβελυν, ετοιμάσου, φεύγουμε, είμαστε σε νέα αποστολή»</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«Πας καλά; Αφού σου είπα ότι ξέκοψα από αυτά. Είμαι αρχαιολόγος πλέον, με δουλειά στην βιβλιοθήκη του Καϊρου, μπορεί να μην είναι ο,τι καλύτερο, αλλά είναι σίγουρα καλύτερο από τις εποχές βίας και αναρχίας που περάσαμε παλιότερα»</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />«Βια και αναρχία λες που γιαουρτώσαμε τη Σύνοδο G8, που κάψαμε το κρουαζιερόπλοιο των 25 πρωθυπουργών της ΟΝΕ, που απαγάγαμε και παρενοχλήσαμε τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας;»</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Σίγουρα, είχαμε και τις καλές μας στιγμές αλλά…</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">»</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">«</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Άσε τα αλλά… Έκανα contact με τον Ξαβιερ και τον Rock και ρίξανε ιδέα για μια πρωτοφανή κίνηση, που θα αναβιώσει το ανατρεπτικό κίνημα «</span><strong style="color: rgb(255, 0, 0);"><em>Ίος- Αμστερνταμ-Νέα Υόρκη</em></strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">» που έχει πέσει σε απραξία αρκετό καιρό, όσο εσύ παριστάνεις τον ανασκαφέα στο Κάϊρο…</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">»</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«…Ω Θέε μου, το κίνημα είναι ακόμα ενεργό; Λέγε οδηγίες… Έτοιμη για δράση!</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">»</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />«Καλή σύνδεση Internet έχεις;»</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«Kάτι παίζει στη δουλειά.... Τίποτα άλλο δε θέλεις, όπλα, εκρηκτικά, όργανα βασανιστηρίων;</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">»</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">«</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αυτά είναι πια ξεπερασμένα. Μια καλή σύνδεση Internet είναι το πρώτο που χρειαζόμαστε…»</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">«Φύγαμε…»</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113101544698928338?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1130971213552391472005-11-03T00:30:00.000+02:002005-11-03T00:41:50.296+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/6837/1589/1600/zappa.jpg"><img style="float:left; margin:0 8px 8px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6837/1589/320/zappa.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Ο George Greco, είναι πια Λονδρέζος μεν, αλλά Έλληνας γεννημένος στο Βόρειο Λονδίνο από μετανάστες Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του, Ηλίας Γραικόπουλος, έχει παραδοσιακό Greek restaurant. Η μητέρα του George και οι αδελφές του, 19 και 23, επίσης δουλεύουν στο εστιατόριο. <br /><br />Κυριακή μεσημέρι και όλη η οικογένεια είναι συγκεντρωμένη στο τραπέζι. Γιορτάζουν τα 25α γενέθλια του George. Ο πατέρας αφού ανάβει τσιγάρο, ανακοινώνει στο γιο του ότι πρέπει πλέον να αναλάβει τις υποχρεώσεις του. <br /><br />‘Γιε μου, από εδώ και πέρα το μαγαζί είναι δικό σου. Θα το αναλάβεις εσύ αποκλειστικά, εγώ θα σε βοηθάω, αλλά θα το κάνεις, αντάξιο τις ελίτ του Λονδίνου. Θα πρέπει να έρχεται εδώ ο Κάρολος, ο Μπέκαμ, οι Λάτσηδες, όλοι τους…. Θέλω να γίνεις Sir, ότι δε μπόρεσα εγώ να γίνεις εσύ. Και ας μην προλάβω να σε δω. Αλλά όλα αυτά υπό έναν όρο. Να παντρευτείς αμέσως, και μάλιστα Ελληνίδα. Ένας Greco πρέπει να έχει πάντα μια Κυρία Greco, στο ταμείο’.<br /><br />Ο George πειθήνιος και χαζούλης όπως πάντα, δεν έχει αντίρρηση. Χέστηκε για το αν θα γίνει Sir, αλλά το εστιατόριο δεν τον χαλάει. Θα το κάνει music bar. Το όνειρο του είναι να γίνει διάσημος τραγουδιστής.<br /><br />Αλλά δε θέλει να παντρευτεί, όποια και όποια. θέλει να βρει την απόλυτη γυναίκα. Χέστηκε αν πρέπει να είναι Ελληνίδα. πρέπει όμως να είναι δε μπεστ…<br /><br />Αποφασίζει, το λοιπόν, και βάζει αγγελία στις εφημερίδες και το ιντερνετ…<br /><br />‘Greek man at 25, looks for a single Greek woman or other up to 24 for getting married asap. Replies must be returned ASAP due to inheritance reasons. Email: marriedasap@hotmail.com’<br /><br />Ύστερα από πολύ σκέψη, αποφασίζει ότι η απόλυτη γυναίκα του, πρέπει να καλύπτει κάποιες προϋποθέσεις. Οπότε ετοιμάζει μια λίστα με 20 ερωτήσεις. Η δεσποινίς που θα απαντήσει πρώτη και σωστά και στις 20, θα είναι η απόλυτη γυναίκα του. Η κάθε ερώτηση θα έχει βαθμό δυσκολίας μεγαλύτερο από τη προηγούμενη, μέχρι την 20στη τη δυσκολότερη και πιο σημαντική.<br /><br />Όλες οι συναντήσεις θα γίνουν στη καφετέρια του εξαδέλφου του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113097121355239147?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Chris Kourosnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1130917907939868132005-11-02T09:51:00.000+02:002005-11-02T09:54:15.323+02:00H Εβελυν πήγαινε με τα πόδια στην βιβλιοθήκη του Καϊρου, δεν είχε καμία εμπιστοσύνη στη συγκοινωνία, και έκοβε δρόμο μέσα απο στενά σοκάκια που πουλούσαν μπακίρια, ξυλόγλυπτα και υφαντά... Της άρεσε να τα χαζεύει, αφού ήταν τόσο διαφορετικά απο τα μέρη που μεγάλωσε στις μεσοδυτικές πολιτείες.<br/><br/>Σύντομα έφτασε στη βιβλιοθήκη, μερικοί υπάλληλοι ήταν μαζεμένοι στην είσοδο του πολύβουου κτιρίου πίνοντας το καθιερωμένο τσάϊ απο το διπλανό μαγαζί. "Πως είναι δυνατόν να πίνουν κάθε πρωί τσάι και να είναι τόσο αργοκίνητοι" αναρωτήθηκε, και τους προσπέρασε χωρίς δεύτερο βλέμμα. Περνώντας, απέφυγε τον Ραούλ, έναν απο τους συναδέλφους της που ήταν μαζί της ακόμη πιο εχθρικός απο τους υπόλοιπους.<br/><br/>Αν μπορούσε να πει κανείς γραφείο, ένα έπιπλο σε μια άκρη μιας απο τις αίθουσες της βιβλιοθήκης, σε αυτό ακουμπούσε ότι έγγραφα δούλευε μέσα στην ημέρα, ήταν ήδη γεμάτο με φθαρμένα δερματόδετα έγγραφα που επιστράφηκαν απο διάφορες υπηρεσίες. Βαριεστημένα πήρε μερικά παραμάσχαλα, έτοιμη να αρχίσει διαδρομές για να τα ταξινομήσει, φανερώνοντας ένα μικρό σκονισμένο υπολογιστή μόνιμα συνδεδεμένο στο Internet, άλλη μια απόπειρα των υπηρεσιών να εκσυγχρονίσουν την βιβλιοθήκη συνδέοντάς την με τις Λεωφόρους Πληροφορίας. <br/><br/>Ενα εικονάκι αναβόσβυνε σε μια γωνιά της οθόνης, τραβώντας την προσοχή της Έβελυν, που θυμήθηκε ότι κάποτε είχε συνδεθεί για να κάνει chat με την αδερφή της, ένα αντιπαθητικό μιξιάρικο που σίγουρα θα κατέληγε χειρότερα κι απο την ίδια. "Ελα, σε ψάχνω μέρες" πετάχτηκε ένα παράθυρο, "Ποιός είσαι" απάντησε η Εβελυν "Η Σίβα", απάντησε το ον μέσα στο παράθυρο.<br/><br/>Είναι δυνατόν; Oλα όσα ήθελε να αποφύγει, γι αυτό και χάθηκε στην άλλη άκρη του κόσμου, την στρίμωγναν πάλι στη γωνία "Βρήκα το address σου απο την αδερφή σου, με κυνηγάνε, φτάνω αύριο", "Μισό λεπτό" αντέτεινε η Εβελυν, "Θα στα εξηγήσω αύριο, έλα στο αεροδρόμιο" απάντησαν τα ανυπόμονα ψηφία, αφήνοντας την Εβελυν να αναπολεί πόσο υπέροχα ήρεμη ήταν η ζωή της μέχρι τότε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17979439-113091790793986813?l=gothicmonastery.blogspot.com' alt='' /></div>Use_Your_Illusionhttp://www.blogger.com/profile/16502699866489676771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17979439.post-1130837156459611552005-11-01T11:18:00.000+02:002005-11-01T12:09:15.226+02:00Το ρεπορτάζ κάνει χαλασμό. Ο υπουργός μιλάει για στημένα κυκλώματα τραμπούκων και εκβιαστών, ο Μάκης (ο δημοσιογράφος συνεργάτης του Rock) τα χώνει ανελέητα στον υπουργό, η αντιπολίτευση βρίσκει ευκαιρία και τα χώνει και αυτή, το panel μιλάει όλο ταυτόχρονα δημιουργώντας ένα απίστευτο θέαμα και άκουσμα...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/1600/Rock5.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1598/1462/320/Rock5.0.jpg" alt="Rock Naked :)" border="0" /></a> <p style="margin-bottom: 0cm">Ο Rock είναι στο σπίτι, αραγμένος στον καναπέ πίνοντας την αγαπημένη του Βελγική μπύρα. Όπως πάντα είναι αραγμένος ολόγυμνος – μια ευκαιρία να νοιώσει ελεύθερος από την κοινωνική καταπίεση. Κρυφοκοιτά�