<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d17979439\x26blogName\x3dGothic+Monastery\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://gothicmonastery.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del_GR\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://gothicmonastery.blogspot.com/\x26vt\x3d-6776930186860344253', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

24 Μαρτίου 2010

disappearing acts...




Woke up in the morning... no one there.


Got outside. No cars. No noise. No wind. Seemed like the world was ... void.


Where am I?


Where is everyone else?


What is wrong here?

Ετικέτες

17 Νοεμβρίου 2006

...απο τα βαθη της νυχτας...


Περίμενε μέχρι μια υποψία κίνησης μια υποψία ζωής αναταράξει τα ήρεμα νερά της λίμνης με το όνομα Λήθη.
Το αχόρταγο στόμα του πεινούσε για φρέσκια σάρκα διψούσε για ζεστό αίμα. Τα λαίμαργα χέρια του αποζητούσαν τη ζέστη του ζωντανού κορμιού για να το μετατρέψουν όπως μοναδικά ήξεραν σε ένα άκαμπτο παγωμένο κουφάρι. Δεν μπορούσε να δεί το εμπόδιζαν χιλιάδες βρύα και μια θολούρα που τόσο εύκολα και αχάριστα τον είχε καθυποτάξει στο βάθος αυτής της αβαθούς λίμνης. Αισθανόταν το υπέρβαρο κορμί του να ταξιδεύει σε γκρεμνούς απόλυτου σκοταδιού και άχρονου πεδίου. δεν θυμόταν τίποτα και δε σκεφτόταν τίποτα. Είχε μια επιθυμία ανάλογη αυτή κάποιου ανόητου μερικά ή χιλιάδες χρόνια πριν που παρακαλούσε κάποιον ουράνιο Πατέρα να αποστρέψει του προσώπου του κάποιο πικρό Ποτήριο. Τι ίδιο ποτήριο που μερικά χρόνια αργότερα έγινε σκεύος μετάληψης της σαρκας και του αιματός του, έγινε διαθήκη για τους επερχόμενους, έγινε κατάρα και ευχή μαζί. Δεν ήθελε να του μοιάσει , ήθελε να τον ξεπεράσει. Δεν ήθελε να γίνει δούλος του, ήθελε να γίνει Κύριός του. Ηξερε όμως να περιμένει μέχρι κάποια στιγμή μια υποψία κίνησης, μια υποψία ζωής αναταράξει τα φαινομενικά ήρεμα νερά της φονικής του (ή δολοφονικής?) λίμνης με το όνομα Λήθη.
Ήξερε να περιμένει...ναι αυτός ήταν ο Μαρτίνος και κανείς δεν μπορούσε πλέον να τον αμφισβητήσει ώς όραμα ή ως μια αρρωστημένη φαντασίωση! Οι ξέπλεκες κοτσίδες του στις οποίες είχαν βρει καταφύγιο γλειώδη τυφλά ψάρια και μη καταγεγραμμένα μαλάκια και οστρακοειδή, το μαρτυρούσαν περίτρανα!
Ναι λοιπόν...ήξερε να περιμένει.

19 Απριλίου 2006

Λοβοτομή


"Πόσο πιο κωλοζωή μπορεί να γίνει η κωλοζωή;" αναρωτιέται ο Πητ ξεφυσώντας ένα δαχτυλίδι καπνού μπροστά σε ένα καθρέφτη.

Τα σόγια του δεν θέλουν να τον δουν, φίλους ποτέ δεν είχε και γυναίκες θυμάται μόνο απο την ανθρωπολογία.... Έβλεπε τη ζωή του να επιπλέει καθημερινά σαν σκουλίκι σε νερό της τουαλέτας, που ανακατεύεται και καταπίνεται απο το ορμητικό καζανακι. Ας είναι, δεν είχε παράπονο που ήταν όλα απο άλλους, για άλλους.

Το μόνο που του είχε μείνει πια, μια αρωστημένη φαντασίωση με πράκτορες ιπτάμενες υπεργυναίκες, ποιητές, βιωνικά ρομπότ και ατρόμητους καρατέκα, στράβωσε κι αυτο... Απο την ώρα που φώλιασε εκεί μέσα αυτός....

Ο Μαρτίνος!

Ο Μαρτίνος ήταν κι αυτό ένα αρωστημένο δημιούργημα της βλαμένης φαντασίας του Πητ. Ένα βλενώδες ξωτικό παράσιτο που σίγουρα φώλιασε πίσω απο κάποιο νευρώνιο χαμηλά στον εγκεφαλικό λαβύρινθο του Μαρτίνου και απο εκεί βίαζε τις αθώες πραγματικότητες που έπλαθε ο Πητ.

Τώρα όμως είχε τη λύση... Καθώς είδε σε μια ταινία, θα έχωνε ένα αναμένο Black & Decker στο αυτί του, σημαδεύοντας το σημείο που φωλιάζει ο Μαρτίνος μέσα στον εγκέφαλο.... Το στρόφιλο θα τον λειώσει, και το εργαλείο θα βγεί χωρίς να πειραχτεί τίποτα άλλο.

Βζζζζζζζκρρρρρρρ Αυτό ήταν... Ο Πήτ έμεινε άφωνος απο την δεξιοτεχνία του.... Μία κολώδης πράσινη μίξα στο έμβολο του Blask & Decker απέμεινε για να πρεσβεύει το Είναι του Μαρτίνου....

Ο Πητ την πέταξε στην τουαλέτα και τράβηξε αποφασίστηκα το καζανάκι... Και τότε, σαν μια άλλη Scarlet o' Hara διακύρηξε "tomorrow is another day" και ατένισε το μέλλον με αισιοδοξία.

30 Μαρτίου 2006

The naked....truth!!!

Ε λοιπόν τα είχε βαρεθεί όλα! Δεν μπορούσε να ανεχτεί τίποτα πια από τη μίζερη ζωή όλων αυτών που τόσο γενναιόδωρα τους άφηνε να ζουν κάτω απο τον ίδιο ουρανό. Απορούσε και με τον εαυτό του,πόσο ασυνεπής θα συνέχιζε να είναι με την πρότερη συμπεριφορά του; Αυτός δεν ήταν που αφάνισε ένα ολόκληρο χωριό; αυτός δεν έβγαζε απο τη μέση όποιον του στεκόταν εμπόδια στα λυτρωτικά σχέδιά του; Αυτός δεν ήταν τιμωρός και τιμητής των πάντων συγχρόνως?
Γιατί άφηνε αυτούς τους 4 νοματαίους να σεργιανούν αδιάφορα φιλοσοφώντας, περιφέροντας το έξυπνο μυαλό τους και το ποθητό κορμί τους απο χώρα σε χώρα, από πόλη σε πόλη χωρίς καμιά ντροπή χωρίς κανέναν ενδοιασμό και καμια ενοχή ή προφύλαξη! Θύμωνε με την ξιπασιά και το θάρρος αυτών των ανθρώπων που άπροκάλυπτα γινόταν θράσος και εκτόξευαν βέλη παρρησίας και αμετανόητης ματαιοδοξίας.
Ολες οι αντινομίες , οι αντιθέσεις και οι αντιδράσεις χαρακτήριζαν αυτούς τους τύπους που με τα στοιχεία μιας κρυφής αδελφότητας ή μιας παράνομης συμμορίας μπορούσαν να ξεγελούν να παραπλανούν και να χλευάζουν ανεμπόδιστοι ακόμα κι αυτόν στον οποίον χρωστούσαν το οτι μπορούν ακόμα να στεκονται στα δυο τους πόδια. Πολύ έυκολα θα μπορούσε να τους κάνει να ικετεύουν , να παρακαλούν στα στραβά του πόδια για λίγο οίκτο για περισσή συμπόνια κι αυτός υβριστικά να τους αρνείται οποιαδήποτε συγχώρση και άφεση αμαρτιών αν και είχε όλο το ανωθεν δικαίωμα.

Τι έκανε και άφηνε αυτά τα ποταπά ανθρωπάρια να αλωνίζουν τον κόσμο και να στολίζουν ξεδιάντροπα με την προκλητική παρουσία τους κάθε κάδρο στην παγκόσμια έκθεση ανθρώπων και γεγονότων; Ανάθεμα! Πόσο ερωτισμό θα μπορούσε να εκμπέμψει κάποιος; Πόσο ερωτισμό και πόσο πόθο έλειπε από αυτόν τον ίδιο και τον Πητ το αισχρό δημιούργημά του που τόσο αποτυχημένα μπόρεσε να προβάλλει ως όραμα για να αποσπάσει την προσοχή των πολλών και να τους μπερδέψει ακόμα περισσότερο!
Ο Πητ δεν υπήρχε ή υπήρχε όπως υπάρχουν όλα τα φαντάσματα, όλοι οι ανήκουστοι φόβοι μας και όλες μας οι επιθυμίες για αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να γίνει και αυτό που ποτέ δεν θα θέλαμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας. Οχι, ο Πητ απλά έπρεπε να εξαφανιστεί και θα το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη αφού τίποτα δεν πρόσφερνε στην ολοκλήρωσή του εκτός ίσως απο μια εύκολη λύση που ποτέ δεν ήταν του στοιχείου του.
Τους έβλεπε όλους μαζί και το μόνο που ήθελε ήταν να μπλεχτεί ανάμεσά τους να αγγίξει τα κορμιά τους και να αναπνέει την ανάσα τους. Να πάρει τη ζωή τους αναπνέοντας και ό,τι άλλο μπορούσε προκειμένου να τους στεγνώσει απο κάθε τι ζωντανό που τους χατρακτήριζε. Οχι να τους σκοτώσει, όχι! Να τους αφομοιώσει ήθελε, να τους πάρει μέσα του και να γίνουν ένα! Ομως ήξερε πολύ καλά πως η διορισμένη μοίρα είναι αυτή που καθορίζει τα πάντα. Κι αυτός είχε αυτή την καταραμένη αποστολή και την άθλια μοίρα, αυτoί έπρεπε να έχουν το μοιραίο τέλος όπως ακριβώς μοιραία ήταν η ζωή τους.
Δεν είχε κανένα σχέδιο, κανένα πλάνο στο μυαλό του όμως ήξερε πολύ καλά πως έπρεπε να τελειώσει αν ήθελε να ταξιδέψει με ήσυχη τη συνείδησή του στους μελλοντικούς αιώνες χωρίς χρωστούμενα και οφειλές.

Ο κροταλίας που έστειλε για την Εβελυν και όλοι τινάχθηκαν στην αντίπερα όχθη της λίμνης στη Villa Borghese ήταν ανίκητος. Οσο κι αν η γυναίκα προσπαθούσε να απελευθερωθεί ήξερε πως ο αγώνας με το φίδι ήταν άνισος και το αποτέλεσμα αποφασισμένο σαν το προπατορικό αμάρτημα. Με μια γλυκιά δακωματιά στο λαιμό ο κροταλίας αφησε το δηλητήριό του να κυλήσει στο αίμα της Εβελυν. Ηταν μια κίνηση που λες και η Εβελυν την αποζητούσε απο καιρό. Λες και είχε βαρεθεί όλο αυτό το κυνηγητό όλο αυτό το κρυφτό και την άσκοπη αναζήτηση. Ενα αμυδρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα τρεμάμενα χείλη της και τα βλέφαρά της άρχισαν σιγά σιγά να κλείνουν και τα χυτά πόδια της να λυγανε απο το ελάχιστο βάρος του κορμιού της. Η τελευταία εικόνα που είδε καθώς τα μάτια της αντίκρυζαν τον ουρανό ήταν η μορφή του Μαρτίνου, που σχεδόν με λαγνεία την παρατηρούσε να παίρνει τον δρόμο...τον αγύριστο!
Τέτοια ηδονή ο Μαρτίνος είχε να νιώσει απο τότε που με μένος ασελγούσε σε κάθε πιστό που με εμπιστοσύνη προεβαινε στο μυστήριο της εξομολόγησης, φανερώνοντας στον πάστορα της ενορίας του κάθε μύχια σκέψη του, κάθε ανομωλόγητη πράξη και κρυφή αμαρτία. Τέτοια ηδονή ένιωθε καθώς τν έβλεπε να αφήνει την τελευταία πνοή της. Πήδηξε απο το δέντρο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συντρόφων της που είχαν απομακρυνθεί χωρίς να μπορούν να επέμβουν στην μοίρα να αλλάξουν το Κισμέτ και ο Μαρτίνος έσκυψε και της πήρε την τελευταία ανάσα με ένα βαθύ φιλί χώνοντας την γεμάτη χαρακιές γλώσσα του μέσα στο ύγρο στόμα της Εβελυν.
Αυτό ήταν! Ειχε παρει μαζί του την ανάσα της, την τελευταία της πνοή.

Γύρισε και είδε τους άλλους να τον κοιτούν σχεδόν με αηδία. Απο την άκρη των χιλιών του αισθανόταν τα σάλια του να τρέχουν και ήταν σίγουρος πως είχε εκκρίνει προσπερματικά υγρά στο βρώμικο εσώρουχό του. Με την ανάστροφη του χεριού του σκούπισε το στόμα του ενώ είδε την Σίβα να γέρνει το κεφάλι της στο ώμο του Rock, ενώ ο Ξαβιέρ (που είχε ξεχάσει πλέον το όνειρό του ότι πήγε στη χώρα των γοργόνων και που πολύ εύκολα το εξήγησε ως "λαχτάρα θα χεις αν δεις στο ύπνο σου ψάρια και μαλάκια") έπιανε τα αχαμνά του επιδεικτικά σε μια κίνηση πρόκλησης και βλασφημίας.
Ο Ξαβιέρ τους παρακίνησε και τους πήρε μακρυά πριν προλάβει ο Μαρτίνος να σηκωθεί απο το πτώμα της Εβελυν που καμια σημασία δεν είχε πια για κανέναν.
Ενας θόρυβος τον έκανε να γυρίσει πίσω.

Σε παράταξη εκτελεστικού αποσπασματος στέκονταν ο Greko, η Νιοβη, ο Στεφάν και Chung Lee. Ηξερε πως είχαν περάσει στο αντίθετο στρατόπεδο απο τους άλλους 3 αλλά σίγουρα δεν ήταν στο δικό του στρατόπεδο που ήταν αντίθετο απο όλα τα άλλα. Σίγουρα η ικανοποίησή τους ήταν μεγάλη μπρος στο άψυχο κορμί της Εβελυν αλλά ο φόβος για τον Μαρτίνο πλημμύριζε τα σωθικά τους. Δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν ούτε καν να τον πλησιάσουν. Κοίταξαν προς την κατεύθυνση που έφευγαν οι άλλοι τρεις και σιωπηλοί τους ακολούθησαν αφήνοντας τον Μαρτίνο να χαϊδεύει ασυναίσθητα αλλα με πάθος το στήθος της Εβελυν.
Ηξερε καλά ο Μαρτίνος πως κανείς τους δεν μπορούσε να πάρει τη ζωή κανενός (οσο και να προσπαθούσαν) παρά μόνο ο ίδιος γιατί κανείς δεν είναι κανενός παρα μόνο δικοί του!
Με αυτή τη σκέψη σηκώθηκε ορθιος και αφού έφτυσε στο μαρμαρωμένο προσωπο της Εβελυν και αφού της έδωσε μια κλωτσιά που δε λύγισε το ακαμπτο κορμί της, σήκωσε τα ρασα του και προχώρησε προς τη λίμνη. Βούτηξε το χέρι του και πήρε λίγο νερό μαζί με λίγους γυρίνους και έσβησε τη ασίγαστη δίψα του.

26 Μαρτίου 2006

Πητ: Όλη η αλήθεια, μα επιτέλους

Με λένε Πητ και είμαι nerd.
Ποτέ δεν μου συνέβη τίποτε ενδιαφέρον, το καλύτερο που μπορεί να τύχει είναι να με αγνοήσουν, το χειρότερο να φάω ένα βρωμόξυλο. Ποτέ δεν έχω πάει για videoclip στη Πεντέλη, ούτε γνώρισα καμία rock-star, ούτε με πήραν γοργόνες στα βάθυ του ωκεανού, ούτε μου μίλησε ο Elvis.
Αντίθετα, ζω σε δικούς μου φανταστικούς κόσμους. Τη μια είμαι ο σφίχτης Ροκ, την άλλη ο ρομαντικός Ξαβιέρ, την άλλη ακολουθώ την μοιραία Έβελυν ή την αδίστακτη Σίβα. Ο μυστηριακός Κλάιβ, ο ανετρεπτικός Greko και βέβαια ο δαιμονικός Μαρτίνος ζούνε σε πολλά απο τα όνειρά μου...
Ε, λοιπόν πρέπει να σας ξεκαθαρισω ένα πράγμα... ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΧΟΥΝ, κι αν υπάρχουν ειναι όλο κυταρρίτιδα, σπυριά και πατσόκοιλα που τα κρύβουν πίσω απο κορσέδες, μοντάζ και μακιγιάζ...
Στην πραγματικότητα μόνο ΕΓΩ υπάρχω, σας βεβαιώνω...
Ή μήπως όχι;...........

17 Μαρτίου 2006

ΕΝ ΠΟΥΡΕΚΑ Η ΛΩΡΕΤΑ

Ο Ξάβιερ ξύπνησε απότομα από τις φωνές στους διαδρόμους του παλατιού. Ντύθηκε γρήγορα και πήγε να δει τι γίνεται. Ήταν τόση η αναταραχή που επικρατούσε που κανείς δεν είχε τον χρόνο να του πει τι συμβαίνει. Πήγε να δει τον βασιλιά - ήθελε να του πει κι όλας ότι νιώθει πλέον καλύτερα και είναι καιρός να φύγει.
-Μα τι γίνεται βασιλιά μου;
-Ααα δεν σου είπα; Σήμερα έχει συναυλία ο Έλβις!
-Μα...
-Όοοχι καλέ μου φίλε... ο Έλβις ζει και βασιλεύει! Γκουχου γκχ γκχ, τρόπος του λέγειν γιατί όπως ξέρεις εγώ και μόνο εγώ είμαι ο/
-Καλά, καλά...
-Πρόσεξε, όμως, μην το πεις πουθενά αυτό!
-Ποιός να με πιστέψει βασιλιά μου;......... Εεεεεεε... θέλω να σου πω και κάτι ακόμα...
-Ακούω
-Να... πρέπει να φύγω. Ήρθε η ώρα... Φυσικά μετά τη συναυλία...
-Ααααχ βαχ. Το ήξερα ότι θα έρθει τούτη η μαύρη μέρα. κλαψ κλαψ.
Ο Ξαβιέρ σκύβει λυπημένος το κεφάλι του κι ένα δάκρυ βγαίνει από το μάτι του βασιλιά που όμως δεν κύλησε ποτέ στο μάγουλό του αφόύ χάθηκε στο νερό.
-Επέτρεψέ μου τότε να σου κάνω εκ μέρους του λαού των γοργόνων έεενα ποοοολύ μεγάααλο και σημαντικόοοο δώωωωρο!!!
Κάνει ένα νεύμα σε έναν από τους φρουρούς του. Ο φρουρός φεύγει και επιστρέφει ύστερα από λίγα λεπτά με μια σακουλίτσα με νερό.
-Ο δρόμος σου θα είναι μεγάλος, ο σκοπός σου ιερός και οι δυσκολίες... γκλιουκ... γκχ γκχ... απροσπέλαστες... γι αυτό θα σε συντροφεύουν τα τέσσερα ευφυέστερα πλάσματα στον πλανήτη. Η γαρίδα Λίτσα από τη βόρεια θάλασσα, η γαρίδα Πάολα από τα νερά της Βραζιλίας, η μαρίδα Λώρα από την Αγία Νάππππα της μαρτυρικής Κύπρου. Κι εν πουρέκα ε Λωρίττσζα μου, πελανίσκω πάνω της, όι όι όι... Αγαπώ σε Λωρέτα μου πολλά, όι όι όι...
-Βασιλιά μου, είστε καλά;
-....και ο αστερίας Αντώνης από την Σκιάθο.
Δίνει με έπαρση στον Ξαβιέρ τη σακούλα που την κοιτάζει με απορία και μια μικρή αμηχανία.
-Φχαριστ....
-Α, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Να τα προσέχεις και μια μέρα να έρθεις και να τα επιστρέψεις. Πρόσεχε, όμως, για να τους μιλήσεις πρέπει να είσαι κι εσύ μέσα στο νερό. Θα βρεις τον τρόπο...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

12 Μαρτίου 2006

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΑΒΙΕΡ (τι απέγινες ρε μούτρο;)

Θυμάστε -πάνε τέσσερις μήνες τώρα- που είχαμε αφήσει τον Ξαβιέρ;... Ούτε γω! Πάντως όσα διαβάσατε γι αυτόν από τους άλλους ποταπούς και αφερέγγυους συγγραφείς είναι ψέμα. Α! θυμήθηκα... Είχε πέσει μια ρουκέτα στο σκάφος του που σκότωσε την άλλη τη τσαπερδονα -δεν ήξερα και τι να την κάνω στην ιστορία- και ο Ξαβιερ έπεσε αναίσθητος στον βυθό της θάλασσας κάπου στη Μεσόγειο... Α, ναι και τον βρήκε μια γοργόνα, μου φαίνεται η Λιιιιιιλγκρρ θα ήτανε. Ε, λοιπόν, αυτή η γοργόνα του έδωσε το φιλί της θαλάσσιας ζωής και μετά τον πήγε στο παλάτι των γοργόνων. Εκεί, ο βασιλιάς Γοργόνος ο Μπρρρρ ο 17ος αποφάσισε να τον περιθάλψουν για όσο χρειαστεί μέχρι να γίνει περδίκι -ήταν και φίλος του, τον γούσταρε κι όλας, τα΄χε και με την κόρη του την Ολυμπιάδα κάποτε -παλιά.













Οι περισσότεροι γοργόνοι είχαν πάει να πολεμήσουν τους εξωγήινους στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο Ινδικός σεβάστηκε το σύμφωνο της Ατλαντίδας για συμπαντική ειρήνη. Ο 8ος Συμπαντικός Πόλεμος είχε αρχίσει εδώ και 500 χρόνια και ήταν φυσιολογικό να επεκταθεί και στις θάλασσες της γης και φυσικά οι γοργόνοι δεν θα έμεναν έξω απ΄αυτόν... εκτός από κάποιες γοργόνες μη μου άπτου και τον βασιλιά που ήταν κότα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...